53. 宿命随念智论的注释
53. Pubbenivāsānussatiñāṇaniddesavaṇṇanā
3. 慧品义注 · 85 段
105在《宿命随念智论释》中,“他这样了知”等语句,是为了说明:对于已经在四神足中修习了心、想要生起宿命随念智的人,应当怎样生起这种智的方法。因为,当他依次观察缘起时,会看到由识、名色、六处、触、受所构成的现在果的概要;接着看到这果的因缘,也就是过去世中由业与烦恼所构成的因的概要;再看到那因的因缘,也就是更前一世的果的概要;又看到那果的因缘,也就是第三世中的因的概要。就这样,通过观察缘起,他看到了生生世世的相续。可见,对缘起作意对宿命随念智有很大的帮助。其中,“此有故彼有,此生故彼生”这句话,是缘起论释的纲要性表述。有人可能会问:既然用其中一句就已经说明了这个意思,为什么还要分两句来说呢?回答是:因为它们在含义上有所不同。怎么理解呢?“此有故”的意思是:当这个因缘存在的时候。这是对所有因缘通用的表述。“彼有”的意思是:这个因缘所生的法便存在。这是对所有缘所生法通用的表述。用这整句话,就遮破了无因论。因为,凡是依靠因缘而存在的法,并不是在没有因缘的情况下存在,所以它们不能被称为无因。“此生故”的意思是:这个因缘的生起,就是因缘生起的因。这是说明一切因缘都具有生起性的表述。“彼生”的意思是:这个因缘所生的法生起。这是说明一切缘所生法都是由此而生的表述。用这整句话,就遮破了常见与无因论。因为,凡是有生起的法,都是无常的。因此,即使承认有因,这些法也是以无常为因,而不是以世间所认为的恒常的自在天、自性、人等等为因。
105. Pubbenivāsānussatiñāṇaniddese evaṃ pajānātītiādi catūsu iddhipādesu paribhāvitacittassa pubbenivāsānussatiñāṇaṃ uppādetukāmassa taduppādanavidhānadassanatthaṃ vuttaṃ. Kamato hi paṭiccasamuppādaṃ passitvā viññāṇanāmarūpasaḷāyatanaphassavedanāsaṅkhātaṃ paccuppannaṃ phalasaṅkhepaṃ passati, tassa paccayaṃ purimabhave kammakilesasaṅkhātaṃ hetusaṅkhepaṃ passati, tassa paccayaṃ purimabhaveyeva phalasaṅkhepaṃ passati, tassa paccayaṃ tatiyabhave hetusaṅkhepaṃ passati. Evaṃ paṭiccasamuppādadassanena jātiparamparaṃ passati. Evaṃ bahūpakāro pubbenivāsānussatiñāṇassa paṭiccasamuppādamanasikāro . Tattha ‘‘imasmiṃ sati idaṃ hoti, imassuppādā idaṃ uppajjatī’’ti idaṃ paṭiccasamuppādaniddesassa uddesavacanaṃ. Evaṃ tesaṃ aññataravacaneneva atthe siddhe dvidhā vacanaṃ kasmāti ce? Atthanānattasabbhāvato. Kathaṃ? Imasmiṃ satīti imasmiṃ paccaye vijjamāne. Idaṃ sabbapaccayānaṃ sādhāraṇavacanaṃ. Idaṃ hotīti idaṃ paccayuppannaṃ bhavati. Idaṃ sabbapaccayuppannānaṃ sādhāraṇavacanaṃ. Iminā sakalena vacanena ahetukavādo paṭisiddho hoti. Ye hi dhammā paccayasambhavā honti, na paccayābhāvā, te ahetukā nāma na hontīti. Imassuppādāti imassa paccayassa uppādahetu. Idaṃ sabbapaccayānaṃ uppādavantatādīpanavacanaṃ. Idaṃ uppajjatīti idaṃ paccayuppannaṃ uppajjati. Idaṃ sabbapaccayuppannānaṃ tato uppajjamānatādīpanavacanaṃ. Iminā sakalena vacanena sassatāhetukavādo paṭisiddho hoti. Ye hi uppādavanto dhammā, te aniccā. Tasmā satipi sahetukatte aniccahetukā ete dhammā na loke niccasammatapakatipurisādihetukāti vuttaṃ hoti.
“此即是”这一说法,是为了指出接下来要说明的内容。在“无明缘行”这句话里,果所依靠的那个条件,就是“缘”。“缘”的意思是不离开它、不排除它。“来”的意思是生起并且持续运作。另外,起资助作用的含义就是“缘”的含义。无明既是那个东西,又是缘,所以叫“无明缘”。因此应当这样理解:以无明为缘,诸行就生起。同样,“生起”这个词也应当与后面其余的词这样搭配理解。在忧等当中,悲恸叫“忧”,哭泣叫“悲”,令人痛苦叫“苦”,或者从生起和持续的角度说,它像被挖伤一样,所以也叫“苦”;内心郁闷的状态叫“忧”;极度疲惫叫“过劳”。“生起”就是产生。“如是”是指出前面所说的道理。以此表明,这只是由无明等这些原因造成的,而不是由自在天创造等原因造成的。“此”是指如前所说的。“纯整的”是指不混杂的,或者说是完整的。“苦蕴”是指痛苦的集合,不是指有情,也不是指快乐、清净等。“集”就是产生。“有”就是存在。
Yadidanti niddisitabbatthasandassanaṃ. Avijjāpaccayā saṅkhārāti ettha yaṃ paṭicca phalameti, so paccayo. Paṭiccāti na vinā, apaccakkhitvāti attho. Etīti uppajjati ceva pavattati cāti attho. Apica upakārakaṭṭho paccayaṭṭho, avijjā ca sā paccayo cāti avijjāpaccayo. Tasmā avijjāpaccayā saṅkhārā sambhavantīti yojanā. Evaṃ sambhavanti-saddassa sesapadehipi yojanā kātabbā. Sokādīsu ca socanaṃ soko. Paridevanaṃ paridevo. Dukkhatīti dukkhaṃ. Uppādaṭṭhitivasena vā dvedhā khanatītipi dukkhaṃ. Dummanassa bhāvo domanassaṃ. Bhuso āyāso upāyāso. Sambhavantīti nibbattanti. Evanti niddiṭṭhanayanidassanaṃ. Tena avijjādīheva kāraṇehi, na issaranimmānādīhīti dasseti. Etassāti yathāvuttassa. Kevalassāti asammissassa, sakalassa vā. Dukkhakkhandhassāti dukkhasamūhassa, na sattassa na sukhasubhādīnaṃ. Samudayoti nibbatti. Hotīti sambhavati.
在这里,什么是无明?就是对苦的无知,对苦集的无知,对苦灭的无知,对通往苦灭之道的无知;对前际的无知,对后际的无知,对前后际的无知;对以特定条件为基础、依缘而生的诸法无知。什么是行?福行、非福行、不动行,身行、语行、心行。八种欲界善思和五种色界善思是福行;十二种不善思是非福行;四种无色界善思是不动行。身思是身行,语思是语行,意思就是心行。
Tattha katamā avijjā? Dukkhe aññāṇaṃ, dukkhasamudaye aññāṇaṃ, dukkhanirodhe aññāṇaṃ, dukkhanirodhagāminiyā paṭipadāya aññāṇaṃ, pubbante aññāṇaṃ, aparante aññāṇaṃ, pubbantāparante aññāṇaṃ, idappaccayatāpaṭiccasamuppannesu dhammesu aññāṇaṃ. Katame saṅkhārā? Puññābhisaṅkhāro, apuññābhisaṅkhāro, āneñjābhisaṅkhāro, kāyasaṅkhāro, vacīsaṅkhāro, cittasaṅkhāro. Aṭṭha kāmāvacarakusalacetanā pañca rūpāvacarakusalacetanā puññābhisaṅkhāro, dvādasa akusalacetanā apuññābhisaṅkhāro, catasso arūpāvacarakusalacetanā āneñjābhisaṅkhāro. Kāyasañcetanā kāyasaṅkhāro, vacīsañcetanā vacīsaṅkhāro, manosañcetanā cittasaṅkhāro.
这里可能会有人问:那要怎么知道“这些行是以无明为缘”呢?因为无明存在,它们才存在。也就是说,如果有人对苦等还没有断除称为无明的无知,那么他首先因为对苦以及对前际等的无知,把轮回的苦当成快乐来执取,于是就去造作作为其因的三种行。因为对集谛的无知,他把伴随渴爱的、本是苦因的行,当成乐因来造作。因为对灭谛和道谛的无知,他把并非真正苦灭的各种趣处当成苦灭,又把并非真正灭苦之道的祭祀、苦行等当成灭苦之道,为了追求灭苦,就通过祭祀、苦行等方式去造作三种行。
Tattha siyā – kathaṃ panetaṃ jānitabbaṃ ‘‘ime saṅkhārā avijjāpaccayā hontī’’ti? Avijjābhāve bhāvato. Yassa hi dukkhādīsu avijjāsaṅkhātaṃ aññāṇaṃ appahīnaṃ hoti. So dukkhe tāva pubbantādīsu ca aññāṇena saṃsāradukkhaṃ sukhasaññāya gahetvā tasseva hetubhūte tividhepi saṅkhāre ārabhati. Samudaye aññāṇena dukkhahetubhūtepi taṇhāparikkhāre saṅkhāre sukhahetuto maññamāno ārabhati. Nirodhe pana magge ca aññāṇena dukkhassa anirodhabhūtepi gativisese dukkhanirodhasaññī hutvā nirodhassa ca amaggabhūtesupi yaññāmaratapādīsu nirodhamaggasaññī hutvā dukkhanirodhaṃ patthayamāno yaññāmaratapādimukhena tividhepi saṅkhāre ārabhati.
而且,由于他还没有断除对四圣谛的无明,尤其不能如实了知那名为福果的苦即是苦——这苦混杂着生、老、病、死等无数过患——为了证得它,便造作由身、语、意行所区分的福行,就像贪求天女的人纵身跳下悬崖一样。福果纵然被世人认作快乐,他也看不见它终将引发大热恼的变易之苦,看不见它那少得可怜的乐味;即便如此,他仍以它为缘,造作前面所说的那种福行,就像飞蛾扑向灯火,又像贪著蜜味的人去舔涂了蜜的刀刃。对于受用欲乐等会带来果报的事,他看不见其中的过患,因为把它想成快乐,又被烦恼所压倒,便造作由三门生起的非福行,就像愚痴的小孩玩粪便,又像想死的人吞毒药。对于无色界的果报,他也不能如实了知行本身即是变易之苦,由于常见等颠倒见,便造作属于心行的不动行,就像迷路的人朝着鬼城的方向走。如此,正因为行只有在无明存在时才存在,无明不存在时就不会有,所以应当了知:这些行是以无明为缘的。
Apica so tāya catūsu saccesu appahīnāvijjatāya visesato jātijarārogamaraṇādianekādīnavavokiṇṇampi puññaphalasaṅkhātaṃ dukkhaṃ dukkhato ajānanto tassa adhigamāya kāyavacīcittasaṅkhārabhedaṃ puññābhisaṅkhāraṃ ārabhati devaccharakāmako viya marupapātaṃ. Sukhasammatassāpi ca tassa puññaphalassa ante mahāpariḷāhajanikaṃ vipariṇāmadukkhataṃ appassādatañca apassantopi tappaccayaṃ vuttappakārameva puññābhisaṅkhāraṃ ārabhati salabho viya dīpasikhābhinipātaṃ, madhubindugiddho viya ca madhulittasatthadhārālehanaṃ. Kāmūpasevanādīsu ca savipākesu ādīnavaṃ apassanto sukhasaññāya ceva kilesābhibhūtatāya ca dvārattayappavattampi apuññābhisaṅkhāraṃ ārabhati bālo viya gūthakīḷanaṃ, maritukāmo viya ca visakhādanaṃ. Āruppavipākesu cāpi saṅkhāravipariṇāmadukkhataṃ anavabujjhamāno sassatādivipallāsena cittasaṅkhārabhūtaṃ āneñjābhisaṅkhāraṃ ārabhati disāmūḷho viya pisācanagarābhimukhamaggagamanaṃ. Evaṃ yasmā avijjābhāvatova saṅkhārabhāvo, na abhāvato, tasmā jānitabbametaṃ ‘‘ime saṅkhārā avijjāpaccayā hontī’’ti.
这里有人提出:我们先接受“无明是诸行的缘”这个说法。那么,只是无明这一个因素作为诸行的缘,还是另外还有其他缘呢?如果只有这一个,就会犯“单一因”的错误;如果还有其他缘,那么“以无明为缘而有诸行”这种只举一个因的说明就不成立了。并非不成立。为什么呢?因为——
Etthāha – gaṇhāma tāva etaṃ ‘‘avijjā saṅkhārānaṃ paccayo’’ti. Kiṃ panāyamekāva avijjā saṅkhārānaṃ paccayo, udāhu aññepi paccayā santīti? Kiṃ panettha yadi tāva ekāva, ekakāraṇavādo āpajjati. Atha aññepi santi, ‘‘avijjāpaccayā saṅkhārā’’ti ekakāraṇaniddeso nupapajjatīti? Na nupapajjati. Kasmā? Yasmā –
“在这里,一个并不是作为一,也不是作为多;多也不是作为一个。
果是存在的,而阐明一因一果也确实有其意义。”
‘‘Ekaṃ na ekato idha, nānekamanekatopi no ekaṃ; Phalamatthi atthi pana eka-hetuphaladīpane attho’’.
世尊有时因为某一项是主要的,有时因为某一项是明显的,有时因为某一项是不共的,同时也随顺说法的方式和所教化众生的根机,只开示一个因和一个果。因此,在这里,虽然还有其他能作为行的因的法,比如依处、所缘、俱生法等,但依据“随观乐味的人,渴爱就增长”以及“由无明集起,便有漏集起”这些经文,无明也是渴爱等其他行因的因,所以是主要的;又依据“诸比丘,无知而陷于无明的人,也会造作福行”等经文,它是明显的;还因为是不共的,所以应当知道,无明是以作为行的因这一身份被开示出来的。也正是通过这一番维护一因一果的解说,应当知道在一切处开示一因一果都是有意义的。
Bhagavā hi katthaci padhānattā katthaci pākaṭattā katthaci asādhāraṇattā desanāvilāsassa ca veneyyānañca anurūpato ekameva hetuñca phalañca dīpeti. Tasmā ayamidha avijjā vijjamānesupi aññesu vatthārammaṇasahajātadhammādīsu saṅkhārakāraṇesu ‘‘assādānupassino taṇhā pavaḍḍhatī’’ti (saṃ. ni. 2.52) ca, ‘‘avijjāsamudayā āsavasamudayo’’ti (ma. ni. 1.104) ca vacanato aññesampi taṇhādīnaṃ saṅkhārahetūnaṃ hetūti padhānattā, ‘‘avidvā, bhikkhave, avijjāgato puññābhisaṅkhārampi abhisaṅkharotī’’ti pākaṭattā, asādhāraṇattā ca saṅkhārānaṃ hetubhāvena dīpitāti veditabbā. Eteneva ca ekekahetuphaladīpanaparihāravacanena sabbattha ekekahetuphaladīpane payojanaṃ veditabbanti.
对此,有人提出:即使这样,无明的果报完全不可爱、本身是有过失的,它怎么能成为福行与不动行的缘呢?就像从苦楝的种子长不出甘蔗一样。怎么会说不通呢?因为在世间——
Etthāha – evaṃ santepi ekantāniṭṭhaphalāya sāvajjāya avijjāya kathaṃ puññāneñjābhisaṅkhārapaccayattaṃ yujjati? Na hi nimbabījato ucchu uppajjatīti. Kathaṃ na yujjissati? Lokasmiñhi –
“相违的与不相违的,还有相似的和不相似的,如是;
诸法的缘已经成立,而它们并非只是果报。”
‘‘Viruddho cāviruddho ca, sadisāsadiso tathā; Dhammānaṃ paccayo siddho, vipākā eva te ca na’’.
因此应当知道:这无明,从果报的角度看,它结出的果完全是不愉快的;从它自身的性质看,虽然它是有过失的,却仍然能作为这一切福行等的缘——它按照各自相应的位置、作用和自性,以相违或不相违的缘,以及相似或不相似的缘,而成为这些行的缘。
Iti ayaṃ avijjā vipākavasena ekantāniṭṭhaphalā, sabhāvavasena ca sāvajjāpi samānā sabbesampi etesaṃ puññābhisaṅkhārādīnaṃ yathānurūpaṃ ṭhānakiccasabhāvaviruddhāviruddhapaccayavasena sadisāsadisapaccayavasena ca paccayo hotīti veditabbā.
在死亡与再生之中,在轮回之中,也在诸行的相状之中;
如果有人对缘生的诸法感到迷惑。
因为他造作出这三种行,
无明是这三种行的缘,此即由此而来。
就像天生眼盲的人,身边没有向导一样;
有时沿着正道走,有时也走上歧路。
愚人在轮回里不断流转,同样没有引导者;
有时候造作福业,有时候也造作非福业。
“当他了知法、并现观诸谛之时,
那时,随着无明平息,他将以寂静之心而行。”
‘‘Cutūpapāte saṃsāre, saṅkhārānañca lakkhaṇe; Yo paṭiccasamuppanna-dhammesu ca vimuyhati. ‘‘Abhisaṅkharoti so ete, saṅkhāre tividhe yato; Avijjā paccayo tesaṃ, tividhānaṃ ayaṃ tato. ‘‘Yathāpi nāma jaccandho, naro apariṇāyako; Ekadā yāti maggena, ummaggenāpi ekadā. ‘‘Saṃsāre saṃsaraṃ bālo, tathā apariṇāyako; Karoti ekadā puññaṃ, apuññamapi ekadā. ‘‘Yadā ca ñatvā so dhammaṃ, saccāni abhisamessati; Tadā avijjūpasamā, upasanto carissatī’’ti.
“行缘识”指的是六识身:眼识、耳识、鼻识、舌识、身识、意识。其中,眼识分为善果报和不善果报两种;耳识、鼻识、舌识、身识也同样各分两种。意识则包括两种果报意界、三种无因意识界、八种有因果报心、五种色界心以及四种无色界心,共二十二种。这样,世间所有的果报识合计有三十二种。
Saṅkhārapaccayāviññāṇanti cha viññāṇakāyā cakkhuviññāṇaṃ sotaviññāṇaṃ ghānaviññāṇaṃ jivhāviññāṇaṃ kāyaviññāṇaṃ manoviññāṇaṃ. Tattha cakkhuviññāṇaṃ kusalavipākaṃ akusalavipākanti duvidhaṃ. Tathā sotaghānajivhākāyaviññāṇāni. Manoviññāṇaṃ dve vipākamanodhātuyo, tisso ahetukamanoviññāṇadhātuyo, aṭṭha sahetukavipākacittāni, pañca rūpāvacarāni, cattāri arūpāvacarānīti bāvīsatividhaṃ. Iti sabbāni bāttiṃsa lokiyavipākaviññāṇāni.
在这里或许会有人问:怎么才能知道“这种识是以行为缘的呢”?因为如果没有已经积累的业,就不会有果报。这个识本身就是果报,而果报在没有已积累的业时是不会生起的。如果它会生起,那么一切众生的所有果报都应该生起,但实际上并不会生起,所以应当知道“这个识是以行为缘的”。这全部的识,从运作方式来看,可以分为转起和结生两种。其中,两种五识、两种意界,以及悦俱无因意识界,这十三种识只在五蕴有的转起时运作。其余的十九种识,则随其相应,在三有中既在转起时运作,也在结生时运作。
Tattha siyā – kathaṃ panetaṃ jānitabbaṃ ‘‘idaṃ vuttappakāraṃ viññāṇaṃ saṅkhārapaccayā hotī’’ti? Upacitakammābhāve vipākābhāvato. Vipākañhetaṃ, vipākañca na upacitakammābhāve uppajjati. Yadi uppajjeyya, sabbesaṃ sabbavipākāni uppajjeyyuṃ, na ca uppajjantīti jānitabbametaṃ ‘‘saṅkhārapaccayā idaṃ viññāṇaṃ hotī’’ti. Sabbameva hi idaṃ pavattipaṭisandhivasena dvedhā pavattati. Tattha dve pañcaviññāṇāni dve manodhātuyo somanassasahagatāhetukamanoviññāṇadhātūti imāni terasa pañcavokārabhave pavattiyaṃyeva pavattanti, sesāni ekūnavīsati tīsu bhavesu yathānurūpaṃ pavattiyampi paṭisandhiyampi pavattanti.
“得到缘之后,这纯粹只是法,它便走向另一种存在。
它既不是从那里转移过来的,也不是离开那里的因缘而发生的。”
‘‘Laddhappaccayamiti dhammamattametaṃ bhavantaramupeti; Nāssa tato saṅkanti, na tato hetuṃ vinā hoti’’.
就这样,这个依靠条件而生的、纯粹只是色法与无色法的现象,在生起时被称为“前往另一有”,它不是众生,也不是命者。而且,它既不是从过去有转移到这里来,也不是没有原因就从那里在这里出现。在这里,前一个因为命终而称为“死”,后一个因为连接上另一有等而称为“结生”。
Iti hetaṃ laddhappaccayaṃ rūpārūpadhammamattaṃ uppajjamānaṃ bhavantaramupetīti vuccati, na satto, na jīvo. Tassa ca nāpi atītabhavato idha saṅkanti atthi, nāpi tato hetuṃ vinā idha pātubhāvo. Ettha ca purimaṃ cavanato cuti, pacchimaṃ bhavantarādipaṭisandhānato paṭisandhīti vuccati.
这里有人问:如果并没有转移,而是这样生起的话,那么在这个人身中存在的诸蕴已经灭尽,作为果之缘的业又没有去到那里,那这个果岂不是成了别人的果,或者从别处来的果?而且如果没有受用者,这个果又该属于谁?所以这种安立并不好。对此,这样说:
Etthāha – nanu evaṃ asaṅkantipātubhāve sati ye imasmiṃ manussattabhāve khandhā, tesaṃ niruddhattā, phalappaccayassa ca kammassa tattha agamanato, aññassa aññato ca taṃ phalaṃ siyā . Upabhuñjake ca asati kassa taṃ phalaṃ siyā. Tasmā na sundaramidaṃ vidhānanti. Tatridaṃ vuccati –
在相续中,这个果不属于别人,也不是从别人那里来的;
种子的造作,正是成就这个道理的根据。
“正是因为果的生起,受用者这个假名才得以成立。
如同树因结果实而被世俗公认。”
‘‘Santāne yaṃ phalaṃ etaṃ, nāññassa na ca aññato; Bījānaṃ abhisaṅkhāro, etassatthassa sādhako. ‘‘Phalassuppattiyā eva, siddhā bhuñjakasammuti; Phaluppādena rukkhassa, yathā phalati sammutī’’ti.
如果有人这样说:就算这样,这些行不论存在还是不存在,都能成为果的缘。如果存在,那么就在它们生起的那个刹那,就应当有果报;如果不存在,那么在生起之前和之后,它们就应该一直都能带来果。对这样的人,应当这样回答他:
Yopi vadeyya ‘‘evaṃ santepi ete saṅkhārā vijjamānā vā phalassa paccayā siyuṃ avijjamānā vā. Yadi ca vijjamānā, pavattikkhaṇeyeva nesaṃ vipākena bhavitabbaṃ. Athāpi avijjamānā, pavattito pubbe pacchā ca niccaṃ phalāvahā siyu’’nti. So evaṃ vattabbo –
“这些诸行由已作的业为缘,而非恒常带来果报;
在这里,应当以担保等为例来理解。”
‘‘Katattā paccayā ete, na ca niccaṃ phalāvahā; Pāṭibhogādikaṃ tattha, veditabbaṃ nidassana’’nti.
“识缘名色”在这里是指:受、想、行这三蕴是“名”;四大种以及四大种所造色是“色”。
对于没有性根的胎生众生和卵生众生,在结生的那一刹那,有处十法聚和身十法聚,也就是二十种色法,再加上三种无色蕴,这二十三种法就应当理解为“识缘名色”。
对于有性根的众生,再加上性十法聚,就成了三十三种。对于化生的众生,比如梵身天等,在结生的那一刹那,有眼十法聚、耳十法聚、处十法聚和命根九法聚,共三十九种色法,再加上三种无色蕴,这四十二种法就是“识缘名色”。
而在欲界中,其余化生众生或湿生众生,如果诸根具足,在结生的那一刹那,有眼、耳、鼻、舌、身、处、性七种十法聚,也就是七十种色法,再加上三种无色蕴,这七十三种法就是“识缘名色”。这是最广的情况。
从最略的情况来说,则要随着各种十法聚的缺失,按各自的情形依次减少,结生时剩下的色法和无色蕴的组合,也应理解为“识缘名色”。
至于无色界众生,就只有三种无色蕴;无想众生则仅就色法而言,只有命根九法聚。以上就是结生时的判定方式。
Viññāṇapaccayānāmarūpanti idha vedanā saññā saṅkhārakkhandhā nāmaṃ, cattāri ca mahābhūtāni catunnañca mahābhūtānaṃ upādāyarūpaṃ rūpaṃ. Abhāvakagabbhaseyyakānaṃ aṇḍajānañca paṭisandhikkhaṇe vatthudasakaṃ kāyadasakanti vīsati rūpāni, tayo ca arūpino khandhāti ete tevīsati dhammā viññāṇapaccayā nāmarūpanti veditabbā. Sabhāvakānaṃ bhāvadasakaṃ pakkhipitvā tettiṃsa, opapātikasattesu brahmakāyikādīnaṃ paṭisandhikkhaṇe cakkhusotavatthudasakāni jīvitindriyanavakañcāti ekūnacattālīsa rūpāni, tayo ca arūpino khandhāti ete dvācattālīsa dhammā viññāṇapaccayā nāmarūpaṃ. Kāmabhave pana sesaopapātikānaṃ saṃsedajānaṃ vā sabhāvakaparipuṇṇāyatanānaṃ paṭisandhikkhaṇe cakkhusotaghānajivhākāyavatthubhāvadasakānīti sattati rūpāni, tayo ca arūpino khandhāti ete tesattati dhammā viññāṇapaccayā nāmarūpaṃ. Esa ukkaṃso. Avakaṃsena pana taṃtaṃdasakavikalānaṃ tassa tassa vasena hāpetvā hāpetvā paṭisandhiyaṃ viññāṇapaccayā nāmarūpasaṅkhā veditabbā. Arūpīnaṃ pana tayova arūpino khandhā, asaññānaṃ rūpato jīvitindriyanavakamevāti. Esa tāva paṭisandhiyaṃ nayo.
在这里,也许有人会问:那么,怎么才能知道“结生名色是以识为缘”呢?可以从经典和道理两方面来知道。因为在经典中,通过“随于心转之法”等这样的方式,已经从很多方面成立受等诸法以识为缘。而从道理方面来说,则是:
Tattha siyā – kathaṃ panetaṃ jānitabbaṃ ‘‘paṭisandhināmarūpaṃ viññāṇapaccayā hotī’’ti? Suttato yuttito ca. Sutte hi ‘‘cittānuparivattino dhammā’’tiādinā (dha. sa. dukamātikā 62) nayena bahudhā vedanādīnaṃ viññāṇapaccayatā siddhā. Yuttito pana –
因为在这里,正是以由心所生、当下可见的色,才得以成立。
即使对于那未见的色,识也是它的缘。
Cittajena hi rūpena, idha diṭṭhena sijjhati; Adiṭṭhassāpi rūpassa, viññāṇaṃ paccayo iti.
以名色为缘而有六处,这里“名”就是前面已经说过的。而在这里,“色”则明确限定为十一种:四大种、六种所依处以及命根。六处就是:眼处、耳处、鼻处、舌处、身处、意处。
Nāmarūpapaccayāsaḷāyatananti nāmaṃ vuttameva. Idha pana rūpaṃ niyamato cattāri bhūtāni cha vatthūni jīvitindriyanti ekādasavidhaṃ. Saḷāyatanaṃ – cakkhāyatanaṃ, sotāyatanaṃ, ghānāyatanaṃ, jivhāyatanaṃ, kāyāyatanaṃ, manāyatanaṃ.
这里可能会有人问:那要怎么知道“名色是六处的缘”呢?因为名色存在,六处才存在。确实,有什么样的名和色,就有什么样的处;不是别的样子。
Tattha siyā – kathaṃ panetaṃ jānitabbaṃ ‘‘nāmarūpaṃ saḷāyatanassa paccayo’’ti? Nāmarūpabhāve bhāvato. Tassa tassa hi nāmassa rūpassa ca bhāve taṃ taṃ āyatanaṃ hoti, na aññathāti.
以六处为缘而有触——
Saḷāyatanapaccayā phassoti –
“简略来说,触只有六种,就是眼触等等。
就像识一样,详细展开时,它们有三十二种。”
‘‘Chaḷeva phassā saṅkhepā, cakkhusamphassaādayo; Viññāṇamiva bāttiṃsa, vitthārena bhavanti te’’.
以触为缘而有受——
Phassapaccayā vedanāti –
“从门的角度来说,受被说为眼触所生受等诸受;
这些受按类别分,只有六种;而在这里,则有三十二种受。”
‘‘Dvārato vedanā vuttā, cakkhusamphassajādikā; Chaḷeva tā pabhedena, idha bāttiṃsa vedanā’’.
以受为缘,生起渴爱——
Vedanāpaccayā taṇhāti –
按照色渴爱等的类别,这里说明了六种渴爱。
在那里,每一种都被认为有三种生起方式。
受苦的人渴望快乐,快乐的人还想要更多。
不过,舍因为寂静,就被说成是乐。
“因此,此三受皆以渴爱为缘;
以受为缘而有渴爱,这是大仙所说的。”
‘‘Rūpataṇhādibhedena, cha taṇhā idha dīpitā; Ekekā tividhā tattha, pavattākārato matā. ‘‘Dukkhī sukhaṃ patthayati, sukhī bhiyyopi icchati; Upekkhā pana santattā, sukhamicceva bhāsitā. ‘‘Taṇhāya paccayā tasmā, honti tissopi vedanā; Vedanāpaccayā taṇhā, iti vuttā mahesinā’’.
以渴爱为缘而有取,也就是四种取:欲取、见取、戒禁取、我语取。以取为缘而有有,这里指的是业有;而生有则是根据文句的引述来说的。以有为缘而有生,意思是:以业有为缘,结生诸蕴显现出来。
Taṇhāpaccayā upādānanti cattāri upādānāni – kāmupādānaṃ, diṭṭhupādānaṃ, sīlabbatupādānaṃ, attavādupādānaṃ. Upādānapaccayā bhavoti idha kammabhavo adhippeto. Upapattibhavo pana paduddhāravasena vutto. Bhavapaccayā jātīti kammabhavapaccayā paṭisandhikhandhānaṃ pātubhāvo.
这里或许有人会问:怎么知道“有是生的缘”呢?因为即使外在的条件都一样,还是能看到众生有低劣、殊胜等差别。虽然外在的能生者、父母、精血、食物等条件都相同,但众生之中,即使是双胞胎,也能看出低劣、殊胜等差别。而这种差别并不是没有原因的,因为并非任何时候、所有人都没有差别;也不是由业有之外的别的原因造成的,因为那些由业有所生的众生,在其内在相续中并没有别的原因。所以,差别是以业有为因。业确实是众生低劣、殊胜等差别之因。因此世尊说:“业区分众生,即此低劣、殊胜等差别。”
Tattha siyā – kathaṃ panetaṃ jānitabbaṃ ‘‘bhavo jātiyā paccayo’’ti ce? Bāhirapaccayasamattepi hīnapaṇītādivisesadassanato. Bāhirānañhi janakajananisukkasoṇitāhārādīnaṃ paccayānaṃ samattepi sattānaṃ yamakānampi sataṃ hīnappaṇītatādiviseso dissati. So ca na ahetuko sabbadā ca sabbesañca abhāvato, na kammabhavato aññahetuko tadabhinibbattakasattānaṃ ajjhattasantāne aññassa kāraṇassa abhāvatoti kammabhavahetukoyeva. Kammañhi sattānaṃ hīnappaṇītatādivisesassa hetu. Tenāha bhagavā – ‘‘kammaṃ satte vibhajati, yadidaṃ hīnappaṇītatāyā’’ti (ma. ni. 3.289).
在“以生为缘而有老死”等句中,因为如果没有生,就不会有所谓的老死,也不会有愁等法;而当生存在时,就会有老死,并且对于被老死所摄的苦法所触的愚者,不论是与老死相关联,还是被种种苦法所触却不与老死直接相关联,都会有愁等法生起。因此应当知道,这个生就是老死以及愁等法的缘。
Jātipaccayā jarāmaraṇantiādīsu yasmā asati jātiyā jarāmaraṇaṃ nāma sokādayo vā dhammā na honti, jātiyā pana sati jarāmaraṇañceva jarāmaraṇasaṅkhātadukkhadhammaphuṭṭhassa ca bālassa jarāmaraṇābhisambandhā vā tena tena dukkhadhammena phuṭṭhassa anabhisambandhā vā sokādayo ca dhammā honti, tasmā ayaṃ jāti jarāmaraṇassa ceva sokādīnañca paccayo hotīti veditabbā.
在“他以如此修习之心”等语句中,“为了宿住随念智”这句话说的是:为了证得、达到这个智。“种种”是指多种多样、各式各样,或者说以种种方式呈现,这就是“种种”的意思。“宿住”是指从紧挨着过去的那个生命开始,在各地曾经住过的相续。“随念”是指依照蕴的次第,或者依照死亡与结生的次第,一路追溯、一路回忆。能随念宿住的有六种人:外道、普通声闻、大声闻、上首弟子、独觉佛和诸佛。其中,外道只能随念四十劫,不能再多。为什么?因为他们的智慧太弱。他们无法分辨名色,所以智慧微弱。普通声闻因为智慧强,能随念一百劫、一千劫。八十位大声闻能随念十万劫。两位上首弟子能随念一个阿僧祇劫再加十万劫。独觉佛能随念两个阿僧祇劫再加十万劫。这就是他们各自愿力所达到的极限。而诸佛则没有时间上的限制。另外,外道只能依照蕴的次第来随念,他们没办法抛开次第、直接以死亡与结生的方式来随念。就像盲人不放开拐杖而行走一样,他们也必须抓着蕴的次第才能随念。普通声闻既能依照蕴的次第随念,也能以死亡与结生的次第来跨越追溯,八十位大声闻也是如此。但两位上首弟子不需要依照蕴的次第。他们看到一个人的死亡,就看到他的结生;再看到另一个人的死亡,就看到他的结生——就这样以死亡与结生的次第一步步往前追溯,独觉佛也是这样。而诸佛既不需要依照蕴的次第,也不需要以死亡与结生的次第来跨越追溯。因为他们在无数千万劫中,无论想看到下面还是上面的任何一个地方,那个地方都会清清楚楚地显现。所以他们能把无数千万劫收摄起来,想去哪里就到哪里,像狮子跳跃一样直接抵达。他们这样行进时,智不会在中间那些生与生之间卡住,而是想取哪个地方就能取到哪个地方。
So tathābhāvitena cittenātiādīsu pubbenivāsānussatiñāṇāyāti etassa ñāṇassa adhigamāya, pattiyāti vuttaṃ hoti. Anekavihitanti anekavidhaṃ nānappakāraṃ, anekehi vā pakārehi pavattitaṃ, saṃvaṇṇitanti attho. Pubbenivāsanti samanantarātītaṃ bhavaṃ ādiṃ katvā tattha tattha nivutthasantānaṃ. Anussaratīti khandhapaṭipāṭivasena cutipaṭisandhivasena vā anugantvā anugantvā sarati. Imañhi pubbenivāsaṃ cha janā anussaranti titthiyā pakatisāvakā mahāsāvakā aggasāvakā paccekabuddhā buddhāti. Tattha titthiyā cattālīsaṃyeva kappe anussaranti , na tato paraṃ. Kasmā? Dubbalapaññattā. Tesañhi nāmarūpaparicchedavirahitattā dubbalā paññā hoti. Pakatisāvakā kappasatampi kappasahassampi anussarantiyeva balavapaññattā. Asīti mahāsāvakā satasahassakappe anussaranti. Dve aggasāvakā ekamasaṅkheyyaṃ kappasatasahassañca. Paccekabuddhā dve asaṅkheyyāni satasahassañca. Ettako hi tesaṃ abhinīhāro. Buddhānaṃ pana paricchedo nāma natthi. Titthiyā ca khandhapaṭipāṭimeva saranti, paṭipāṭiṃ muñcitvā cutipaṭisandhivasena sarituṃ na sakkonti. Yathā andhā yaṭṭhiṃ amuñcitvāva gacchanti, evaṃ te khandhapaṭipāṭiṃ amuñcitvāva saranti. Pakatisāvakā khandhapaṭipāṭiyāpi anussaranti, cutipaṭisandhivasenāpi saṅkamanti, tathā asīti mahāsāvakā. Dvinnaṃ pana aggasāvakānaṃ khandhapaṭipāṭikiccaṃ natthi. Ekassa attabhāvassa cutiṃ disvā paṭisandhiṃ passanti, puna aparassa cutiṃ disvā paṭisandhinti evaṃ cutipaṭisandhivaseneva saṅkamantā gacchanti, tathā paccekabuddhā. Buddhānaṃ pana neva khandhapaṭipāṭikiccaṃ, na cutipaṭisandhivasena saṅkamanakiccaṃ atthi. Tesañhi anekāsu kappakoṭīsu heṭṭhā vā upari vā yaṃ yaṃ ṭhānaṃ icchanti, taṃ taṃ pākaṭameva hoti. Tasmā anekāpi kappakoṭiyo saṅkhipitvā yaṃ yaṃ icchanti, tattha tattheva okkamantā sīhokkantavasena gacchanti. Evaṃ gacchantānañca nesaṃ ñāṇaṃ antarantarāsu jātīsu asajjamānaṃ icchiticchitaṭṭhānameva gaṇhāti.
在这六种能回忆过去世的人当中,外道回忆过去世时,显现出来的样子就像萤火虫的光;普通声闻弟子像灯火的光;大声闻弟子像火炬的光;上首弟子像晨星的光;独觉佛像月亮的光;而诸佛回忆过去世时,显现出来的样子就像秋天被上千道光芒装饰的太阳。外道回忆过去世,就像盲人摸着拐杖的末端走路;普通声闻弟子像走在独木桥上;大声闻弟子像走在临时绑成的腿桥上;上首弟子像走在车辆搭成的桥上;独觉佛像走在人行小路上;诸佛则像走在宽阔的大车道上。不过在这一段里,要说的重点是声闻弟子的宿住随念。
Imesu pana chasu pubbenivāsaṃ anussarantesu titthiyānaṃ pubbenivāsadassanaṃ khajjopanakappabhāsadisaṃ hutvā upaṭṭhāti, pakatisāvakānaṃ dīpappabhāsadisaṃ, mahāsāvakānaṃ ukkāpabhāsadisaṃ, aggasāvakānaṃ osadhitārakāpabhāsadisaṃ, paccekabuddhānaṃ candappabhāsadisaṃ. Buddhānaṃ rasmisahassapaṭimaṇḍitasaradasūriyamaṇḍalasadisaṃ hutvā upaṭṭhāti. Titthiyānaṃ pubbenivāsānussaraṇaṃ andhānaṃ yaṭṭhikoṭigamanaṃ viya hoti. Pakatisāvakānaṃ daṇḍakasetugamanaṃ viya, mahāsāvakānaṃ jaṅghasetugamanaṃ viya, aggasāvakānaṃ sakaṭasetugamanaṃ viya, paccekabuddhānaṃ jaṅghamaggagamanaṃ viya, buddhānaṃ mahāsakaṭamaggagamanaṃ viya hoti. Imasmiṃ pana adhikāre sāvakānaṃ pubbenivāsānussaraṇaṃ adhippetaṃ.
所以,想要这样随念的初学者比丘,在午后托钵回来、吃完饭之后,独自到僻静处坐好,依次进入四种禅那,从作为神通基础的禅那出定后,按照前面说的方法观察缘起,然后应当作意最后一次坐下的情景。接着再作意:铺设座位、进入住处、收拾衣钵、吃饭的时候、从村里回来的时候、在村里托钵的时候、进入村里乞食的时候、离开寺院的时候、礼敬塔和菩提树的时候、洗钵的时候、接钵的时候,从接钵一直到洗脸之间所做的事,清晨所做的事,中夜所做的事,初夜所做的事。就这样按逆序作意一整个日夜所做的事。这些事对平常的心来说也是清楚的,而对遍作定心来说就更加清楚了。如果其中有什么不清楚,就再次进入基础禅那,出定后再作意。这样一来,就会像点亮的灯一样清楚。以同样的逆序方式,第二天、第三天、第四天、第五天,乃至十天、半个月、一个月、一年中所做的事,也都要这样作意。用同样的方法,从十年、二十年,一直作意到此生中自己的结生。作意时,应当把心转向过去世死亡刹那生起的名色。有智慧的比丘确实能在第一次就突破结生,取死亡刹那的名色为所缘。然而,因为过去世的名色已经彻底灭尽,而这里生起的是新的名色,所以那个地方幽暗闭塞,像一片漆黑,愚钝的人很难看清。即使这样,也不该放弃说“我没办法突破结生,取死亡刹那的名色为所缘”。而应当一次又一次地进入那个基础禅那,每次出定后都再作意那个地方。
Tasmā evaṃ anussaritukāmena ādikammikena bhikkhunā pacchābhattaṃ piṇḍapātapaṭikkantena rahogatena paṭisallīnena paṭipāṭiyā cattāri jhānāni samāpajjitvā abhiññāpādakajjhānato vuṭṭhāya vuttanayena paṭiccasamuppādaṃ paccavekkhitvā sabbapacchimā nisajjā āvajjitabbā. Tato āsanapaññāpanaṃ senāsanappavesanaṃ pattacīvarapaṭisāmanaṃ bhojanakālo gāmato āgamanakālo gāme piṇḍāya caritakālo gāmaṃ piṇḍāya paviṭṭhakālo vihārato nikkhamanakālo cetiyabodhivandanakālo pattadhovanakālo pattapaṭiggahaṇakālo pattapaṭiggahaṇato yāva mukhadhovanā katakiccaṃ paccūsakāle katakiccaṃ, majjhimayāme paṭhamayāme katakiccanti evaṃ paṭilomakkamena sakalaṃ rattindivaṃ katakiccaṃ āvajjitabbaṃ. Ettakaṃ pana pakaticittassapi pākaṭaṃ hoti, parikammasamādhicittassa pana atipākaṭameva. Sace panettha kiñci na pākaṭaṃ hoti, puna pādakajjhānaṃ samāpajjitvā vuṭṭhāya āvajjitabbaṃ. Ettakena dīpe jalite viya pākaṭaṃ hoti . Evaṃ paṭilomakkameneva dutiyadivasepi tatiyacatutthapañcamadivasesupi dasāhepi addhamāsepi māsepi saṃvaccharepi katakiccaṃ āvajjitabbaṃ. Eteneva upāyena dasa vassāni vīsati vassānīti yāva imasmiṃ bhave attano paṭisandhi, tāva āvajjantena purimabhave cutikkhaṇe pavattaṃ nāmarūpaṃ āvajjitabbaṃ. Pahoti hi paṇḍito bhikkhu paṭhamavāreneva paṭisandhiṃ ugghāṭetvā cutikkhaṇe nāmarūpaṃ ārammaṇaṃ kātuṃ. Yasmā pana purimabhave nāmarūpaṃ asesaṃ niruddhaṃ, idha aññaṃ uppannaṃ, tasmā taṃ ṭhānaṃ āhundarikaṃ andhatamamiva hoti sududdasaṃ duppaññena. Tenāpi ‘‘na sakkomahaṃ paṭisandhiṃ ugghāṭetvā cutikkhaṇe nāmarūpārammaṇaṃ kātu’’nti dhuranikkhepo na kātabbo. Tadeva pana pādakajjhānaṃ punappunaṃ samāpajjitvā vuṭṭhāya vuṭṭhāya taṃ ṭhānaṃ āvajjitabbaṃ.
就像有人为了做尖顶屋的栋梁而砍一棵大树,只砍掉枝叶,斧刃就坏了;他虽然砍不倒大树,却不放弃,而是去铁匠铺让人把斧头磨锋利,再回来砍;斧刃又坏了,就再磨一次,照样再砍。他这样砍的时候,已经砍断的部分不必再砍,只砍还没断的部分,不久就能把大树砍倒。同样地,从基础禅那出定后,不再去作意之前已经作意过的内容,而是只作意结生,这样不久就能突破结生,取死亡刹那的名色为所缘。在这里,从最后一次坐下直到以结生为所缘而生起的智慧,还不叫宿住智,而是叫遍作定智。有人称它为“过去分智”,但过去分智属于色界,所以那种说法并不合理。然而,当那位比丘超越了结生,取死亡刹那现行的名色为所缘,生起意门转向心,并按照前面所说的方法生起安止心时,与那个心相应的智慧,才叫宿住随念智。他依靠与这个智相应的念,随念过去世。
Evaṃ karonto hi seyyathāpi nāma balavā puriso kūṭāgārakaṇṇikatthāya mahārukkhaṃ chindanto sākhāpalāsacchedanamatteneva pharasudhārāya vipannāya mahārukkhaṃ chindituṃ asakkontopi dhuranikkhepaṃ akatvāva kammārasālaṃ gantvā tikhiṇaṃ pharasuṃ kārāpetvā puna āgantvā chindeyya, puna vipannāya ca punapi tatheva kāretvā chindeyya, so evaṃ chindanto chinnassa chinnassa puna chettabbābhāvato achinnassa ca chedanato nacirasseva mahārukkhaṃ pāteyya, evameva pādakajjhānā vuṭṭhāya pubbe āvajjitaṃ anāvajjitvā paṭisandhimeva āvajjanto taṃ nacirasseva paṭisandhiṃ ugghāṭetvā cutikkhaṇe nāmarūpaṃ ārammaṇaṃ kareyyāti. Tattha pacchimanisajjato pabhuti yāva paṭisandhito ārammaṇaṃ katvā pavattaṃ ñāṇaṃ pubbenivāsañāṇaṃ nāma na hoti, taṃ pana parikammasamādhiñāṇaṃ nāma hoti. ‘‘Atītaṃsañāṇa’’nti petaṃ eke vadanti . Taṃ atītaṃsañāṇassa rūpāvacarattā rūpāvacaraṃ sandhāya vacanaṃ na yujjati. Yadā panassa bhikkhuno paṭisandhiṃ atikkamma cutikkhaṇe pavattaṃ nāmarūpaṃ ārammaṇaṃ katvā manodvārāvajjanaṃ uppajjitvā pubbe vuttanayena appanācittaṃ uppajjati, tadāssa tena cittena sampayuttaṃ ñāṇaṃ pubbenivāsānussatiñāṇaṃ nāma. Tena ñāṇena sampayuttāya satiyā pubbenivāsaṃ anussarati.
在这里,“就像这样”这个虚词是用来显示已经开始说明的种类。正因为如此,为了显示这个已经开始的宿住(宿命通)有哪些不同种类,才说了“一生”等话。其中,“一生”就是指从一个结生开始、到一个死亡结束、包含在一期生命里的五蕴相续。对“二生”等等,也应这样理解。至于“许多坏劫”等说法:正在衰败的劫叫坏劫,因为那时候所有众生都聚集到梵天界;正在增长的劫叫成劫,因为那时候众生从梵天界转出。其中,说到坏劫就已经包含了坏住劫,因为坏住劫以坏劫为根本;说到成劫也就包含了成住劫。这样一来,就含摄了《增支部》所说的四种不可计数:“比丘们,劫有这四种不可计数。哪四种?比丘们,当劫正在毁灭时,这难以计算;比丘们,当劫停留在毁灭状态时,这难以计算;比丘们,当劫正在生成时,这难以计算;比丘们,当劫停留在生成状态时,这难以计算。”
Tattha seyyathidanti āraddhappakāradassanatthe nipāto. Teneva yvāyaṃ pubbenivāso āraddho, tassa pakārappabhedaṃ dassento ekampi jātintiādimāha. Tattha ekampi jātinti ekampi paṭisandhimūlaṃ cutipariyosānaṃ ekabhavapariyāpannaṃ khandhasantānaṃ. Esa nayo dvepi jātiyotiādīsu. Anekepi saṃvaṭṭakappetiādīsu pana parihāyamāno kappo saṃvaṭṭakappo tadā sabbesaṃ brahmaloke sannipatanato. Vaḍḍhamāno kappo vivaṭṭakappo tadā brahmalokato sattānaṃ vivaṭṭanato. Tattha saṃvaṭṭena saṃvaṭṭaṭṭhāyī gahito hoti taṃmūlakattā. Vivaṭṭena ca vivaṭṭaṭṭhāyī. Evañhi sati ‘‘cattārimāni, bhikkhave, kappassa asaṅkhyeyyāni. Katamāni cattāri? Yadā, bhikkhave, kappo saṃvaṭṭati, taṃ na sukaraṃ saṅkhātuṃ. Yadā, bhikkhave, kappo saṃvaṭṭo tiṭṭhati…pe… yadā, bhikkhave, kappo vivaṭṭati…pe… yadā, bhikkhave, kappo vivaṭṭo tiṭṭhati, taṃ na sukaraṃ saṅkhātu’’nti (a. ni. 4.156) vuttāni cattāri asaṅkheyyāni pariggahitāni honti.
在这里,毁灭有三种:火毁灭、水毁灭、风毁灭。毁灭的界限也有三种:光音天、遍净天、广果天。当劫被火毁灭时,从光音天往下都被火烧尽。当劫被水毁灭时,从遍净天往下都被水消融。当劫被风毁灭时,从广果天往下都被风摧毁。不过,从广大的范围来说,任何时候都只是一个佛刹被毁灭。佛刹有三种:诞生刹、教令刹、境界刹。其中,诞生刹的范围是一万个轮围世界,如来入胎等时候,这个范围会震动。教令刹的范围是百千俱胝个轮围世界,宝经护、蕴护、幢顶护、阿塔那帝亚护、孔雀护这些护经的威力就在这个范围内起作用。境界刹则是无限无量的,就是“只要如来愿意”所说的那种范围。在那里,如来想知道什么,就能知道什么。这样,在这三种佛刹中,被毁灭的是教令刹;当它被毁灭时,诞生刹也就跟着毁灭了。而且毁灭时是整体一起毁灭,重新形成时也是整体一起形成。
Tattha tayo saṃvaṭṭā – tejosaṃvaṭṭo, āposaṃvaṭṭo, vāyosaṃvaṭṭoti. Tisso saṃvaṭṭasīmā – ābhassarā, subhakiṇhā, vehapphalāti. Yadā kappo tejena saṃvaṭṭati, ābhassarato heṭṭhā agginā ḍayhati. Yadā āpena saṃvaṭṭati, subhakiṇhato heṭṭhā udakena vilīyati. Yadā vāyunā saṃvaṭṭati, vehapphalato heṭṭhā vātena viddhaṃsīyati. Vitthārato pana sadāpi ekaṃ buddhakkhettaṃ vinassati. Buddhakkhettaṃ nāma tividhaṃ hoti – jātikkhettaṃ, āṇākkhettaṃ, visayakkhettañca. Tattha jātikkhettaṃ dasasahassacakkavāḷapariyantaṃ hoti, yaṃ tathāgatassa paṭisandhigahaṇādīsu kampati. Āṇākkhettaṃ koṭisatasahassacakkavāḷapariyantaṃ, yattha ratanaparittaṃ, khandhaparittaṃ, dhajaggaparittaṃ, āṭānāṭiyaparittaṃ , moraparittanti imesaṃ parittānaṃ ānubhāvo vattati. Visayakkhettaṃ anantamaparimāṇaṃ, yaṃ ‘‘yāvatā vā pana ākaṅkheyyā’’ti (a. ni. 3.81) vuttaṃ. Tattha yaṃ yaṃ tathāgato ākaṅkhati, taṃ taṃ jānāti. Evametesu tīsu buddhakkhettesu ekaṃ āṇākkhettaṃ vinassati, tasmiṃ pana vinassante jātikkhettaṃ vinaṭṭhameva hoti, vinassantañca ekatova vinassati, saṇṭhahantañca ekatova saṇṭhahati.
这个世界的毁灭和重新形成,应该这样来理解:当劫被火毁灭的时候,一开始会生起一场劫灭大云,在百千俱胝轮围世界里降下一场大雨。人们很高兴,把所有的种子都拿出来播种。可是当庄稼刚长到只够牛啃一啃的时候,就发出如驴鸣般的雷声,却连一滴雨也不下,从那时起,雨就彻底断了。靠雨水活着的众生,逐渐投生到梵天界;靠花果活着的天神也一样。这样经过漫长的岁月,各处的水渐渐枯竭。然后鱼和龟之类也陆续死去,投生到梵天界;地狱里的众生也是这样。对此有人说:“地狱众生要等到第七个太阳出现时才会毁灭。”可是没有禅那就不能投生梵天界,而这些众生当中,有些正被饥荒折磨,有些根本没有能力证得禅那,他们怎么能投生到那里去呢?是靠着在天界获得的禅那。因为那时候,名叫“世间群集”的欲界天神们,会披散着头发,满脸泪水,用手擦着眼泪,穿着红色衣服,打扮得极其怪异可怕,在人间到处走动,这样宣告:“诸位贤者啊,从今天起十万年之后,劫就要来了,这个世界将会毁灭,大海也会干涸,这大地和须弥山王都会烧毁、消失,世界的毁灭会一直蔓延到梵天界。诸位贤者,请修习慈心!请修习悲心!请修习喜心!请修习舍心!要侍奉母亲,侍奉父亲,恭敬家中的长辈。”听了他们的话,大多数人和地居天神都生起了警醒之心,彼此心怀柔软,修习慈心等善法,投生到天界。在那里,吃了天界的殊胜食物后,修习风遍的准备工作,获得了禅那。而其他人则是靠着顺后受业投生到天界——因为在轮回中流转的众生,没有谁是完全没有顺后受业的。他们在那里也同样获得禅那。就这样,一切众生都是靠着在天界获得的禅那,投生到梵天界。
Tassevaṃ vināso ca saṇṭhahanañca veditabbaṃ – yasmiṃ samaye kappo agginā nassati, āditova kappavināsakamahāmegho vuṭṭhahitvā koṭisatasahassacakkavāḷe ekaṃ mahāvassaṃ vassati. Manussā tuṭṭhā sabbabījāni nīharitvā vapanti. Sassesu pana gokhāyitakamattesu jātesu gadrabharavaṃ ravanto ekabindumattampi na vassati, tadā pacchinnaṃ pacchinnameva vassaṃ hoti. Vassūpajīvino sattā kamena brahmaloke nibbattanti, pupphaphalūpajīviniyo ca devatā. Evaṃ dīghe addhāne vītivatte tattha tattha udakaṃ parikkhayaṃ gacchati. Athānukkamena macchakacchapāpi kālaṃ katvā brahmaloke nibbattanti, nerayikasattāpi. Tattha ‘‘nerayikā sattamasūriyapātubhāve vinassantī’’ti eke. Jhānaṃ vinā natthi brahmaloke nibbatti, etesañca keci dubbhikkhapīḷitā, keci abhabbā jhānādhigamāya, te kathaṃ tattha nibbattantīti? Devaloke paṭiladdhajjhānavasena. Tadā hi ‘‘vassasatasahassassa accayena kappavuṭṭhānaṃ bhavissatī’’ti lokabyūhā nāma kāmāvacaradevā muttasirā vikiṇṇakesā rudamukhā assūni hatthehi puñchamānā rattavatthanivatthā ativiya virūpavesadhārino hutvā manussapathe vicarantā evaṃ ārocenti – ‘‘mārisā, mārisā, ito vassasatasahassassa accayena kappavuṭṭhānaṃ bhavissati, ayaṃ loko vinassissati, mahāsamuddopi ussussissati, ayañca mahāpathavī sineru ca pabbatarājā uddayhissanti vinassissanti, yāva brahmalokā lokavināso bhavissati. Mettaṃ, mārisā, bhāvetha. Karuṇaṃ… muditaṃ… upekkhaṃ, mārisā, bhāvetha. Mātaraṃ upaṭṭhahatha, pitaraṃ upaṭṭhahatha, kule jeṭṭhāpacāyino hothā’’ti. Tesaṃ vacanaṃ sutvā yebhuyyena manussā ca bhummā devā ca saṃvegajātā aññamaññaṃ muducittā hutvā mettādīni puññāni karitvā devaloke nibbattanti. Tattha dibbasudhābhojanaṃ bhuñjitvā vāyokasiṇe parikammaṃ katvā jhānaṃ paṭilabhanti. Tadaññe pana aparapariyavedanīyena kammena devaloke nibbattanti. Aparapariyavedanīyakammarahito hi saṃsāre saṃsaranto nāma satto natthi. Tepi tattha tatheva jhānaṃ paṭilabhanti. Evaṃ devaloke paṭiladdhajjhānavasena sabbepi brahmaloke nibbattantīti.
雨停之后,又过了很长很长的时间,第二个太阳出现了。它一出现,黑夜和白天的分界就完全看不出来了。一个太阳升起,另一个太阳落下,整个世界被不间断的太阳炙烤着。平常的太阳有日天子,劫灭时的太阳则没有。平常太阳运行的时候,天空中还有云和烟飘浮;劫灭太阳运行的时候,天空没有烟云,清净得像镜面一样。除了五大河以外,其余小河等的水都干涸了。
Vassūpacchedato pana uddhaṃ dīghassa addhuno accayena dutiyo sūriyo pātubhavati, tasmiṃ pātubhūte neva rattiparicchedo, na divāparicchedo paññāyati. Eko sūriyo udeti, eko atthaṃ gacchati, avicchinnasūriyasantāpova loko hoti. Yathā ca pakatisūriye sūriyadevaputto hoti, evaṃ kappavināsakasūriye natthi. Tattha pakatisūriye vattamāne ākāse valāhakāpi dhūmasikhāpi caranti. Kappavināsakasūriye vattamāne vigatadhūmavalāhakaṃ ādāsamaṇḍalaṃ viya nimmalaṃ nabhaṃ hoti. Ṭhapetvā pañca mahānadiyo sesakunnadīādīsu udakaṃ sussati.
此后又经过漫长的岁月,第三个太阳出现了。由于它的出现,连大河也干涸了。
Tatopi dīghassa addhuno accayena tatiyo sūriyo pātubhavati, yassa pātubhāvā mahānadiyopi sussanti.
又过了很久很久,第四个太阳出现了。因为它一出现,雪山中那些大河源头的七个大湖全都干涸了,也就是:狮子崖池、鹅崖池、耳环池、车匠池、阿耨达池、六牙池、咕纳拉池。
Tatopi dīghassa addhuno accayena catuttho sūriyo pātubhavati, yassa pātubhāvā himavati mahānadīnaṃ pabhavā – ‘‘sīhapapātano, haṃsapātano, kaṇṇamuṇḍako, rathakāradaho, anotattadaho, chaddantadaho, kuṇāladaho’’ti ime satta mahāsarā sussanti.
从那以后,又过了很长很长的时间,第五个太阳出现了。由于它出现,大海里的水就一点点消失,最后连一个指节那么深的水都留不住。
Tatopi dīghassa addhuno accayena pañcamo sūriyo pātubhavati, yassa pātubhāvā anupubbena mahāsamudde aṅgulipabbatemanamattampi udakaṃ na saṇṭhāti.
从那以后,又过了很长很长的时间,第六个太阳出现了。由于它出现,整个轮围世界变成了一团浓烟,所有湿润都被烟吸干了。就像这一个轮围世界一样,百千俱胝个轮围世界也都是如此。
Tatopi dīghassa addhuno accayena chaṭṭho sūriyo pātubhavati, yassa pātubhāvā sakalacakkavāḷaṃ ekadhūmaṃ hoti pariyādinnasinehaṃ dhūmena. Yathā cidaṃ, evaṃ koṭisatasahassacakkavāḷānipi.
从那以后,又过了很长的时间,第七个太阳出现了。因为它一出现,整个轮围世界连同百千俱胝个轮围世界一起,变成了一片火海。那些高百由旬等大小不一的须弥山峰也都崩裂毁坏,在空中就消失不见了。那火焰升腾起来,烧到了四大王天。在那里把金宫殿、宝宫殿、摩尼宫殿都烧毁之后,又烧到了三十三天。就用同样的方式,一路烧到初禅地。在那里把三个梵天界也烧毁后,一直烧到放光天才停下来。只要还有哪怕极微细的一点行法存在,这火就不会熄灭。直到一切行法彻底灭尽,它才像烧酥油的火焰一样,连灰烬都不剩下,完全熄灭。下方的虚空和上方的虚空连成一片,变成了一片巨大的黑暗。
Tatopi dīghassa addhuno accayena sattamo sūriyo pātubhavati, yassa pātubhāvā sakalacakkavāḷaṃ ekajālaṃ hoti saddhiṃ koṭisatasahassacakkavāḷehi. Yojanasatikādibhedāni sinerukūṭānipi palujjitvā ākāseyeva antaradhāyanti. Sā aggijālā uṭṭhahitvā cātumahārājike gaṇhāti. Tattha kanakavimānaratanavimānamaṇivimānāni jhāpetvā tāvatiṃsabhavanaṃ gaṇhāti. Eteneva upāyena yāva paṭhamajjhānabhūmiṃ gaṇhāti. Tattha tayopi. Brahmaloke jhāpetvā ābhassare āhacca tiṭṭhati. Sā yāva aṇumattampi saṅkhāragataṃ atthi, tāva na nibbāyati. Sabbasaṅkhāraparikkhayā pana sappitelajhāpanaggisikhā viya chārikampi anavasesetvā nibbāyati. Heṭṭhāākāsena saha upariākāso eko hoti mahandhakāro.
后来,过了很长很长时间,一大片雨云升起来,起初下的雨非常细密。渐渐地,雨越下越大,雨柱粗得像莲茎、杵棒、棕榈树干,灌满了百千俱胝个轮围世界里所有被烧过的地方,然后才消失。风从下方和横向吹起来,把水聚拢、压实,变得坚实,圆圆的,像莲叶上的水珠。那么大的水堆怎么能被压实呢?因为风给它留出了空隙。风在那里到处给水留出空隙。水就这样被风聚拢、压实、浓缩,渐渐减少,不断往下退。水每退下一层,原来梵天界的位置就出现了梵天界,上方四欲界天所在的位置就出现了天界。当水退到先前大地所在的位置时,猛烈的风就刮起来了。那些风像把紧闭风箱里的水堵住一样,把水堵住,让它无法流动而停在那里。甜水渐渐减少时,上面就生出了一层地味。那地味色泽圆满,香气和味道也都圆满,就像不加水的米粥表面结的那层皮。那时候,在光音梵天界最早投生的众生,因为寿命尽了或者福报尽了,从那里死去,投生到这里。他们自身发光,能在空中飞行。他们按照《起源经》里说的那样,尝了那地味,被渴爱压倒,就开始用手捏成团来吃。
Atha dīghassa addhuno accayena mahāmegho uṭṭhahitvā paṭhamaṃ sukhumaṃ sukhumaṃ vassati. Anupubbena kumudanāḷayaṭṭhimusalatālakkhandhādippamāṇāhi dhārāhi vassanto koṭisatasahassacakkavāḷesu sabbaṃ daḍḍhaṭṭhānaṃ pūretvā antaradhāyati. Taṃ udakaṃ heṭṭhā ca tiriyañca vāto samuṭṭhahitvā ghanaṃ karoti parivaṭumaṃ paduminipatte udakabindusadisaṃ. Kathaṃ tāva mahantaṃ udakarāsiṃ ghanaṃ karotīti ce? Vivarasampadānato. Taṃ hissa tahiṃ tahiṃ vivaraṃ deti. Taṃ evaṃ vātena sampiṇḍiyamānaṃ ghanaṃ kariyamānaṃ parikkhayamānaṃ anupubbena heṭṭhā otarati. Otiṇṇe otiṇṇe udake brahmalokaṭṭhāne brahmalokā, upari catukāmāvacaradevalokaṭṭhāne ca devalokā pātubhavanti. Purimapathaviṭṭhānaṃ otiṇṇe pana balavavātā uppajjanti. Te taṃ pihitadvāre dhamakaraṇe ṭhitaudakamiva nirussāsaṃ katvā rumbhanti. Madhurodakaṃ parikkhayaṃ gacchamānaṃ upari rasapathaviṃ samuṭṭhāpeti. Sā vaṇṇasampannā ceva hoti gandharasasampannā ca nirudakapāyāsassa upari paṭalaṃ viya. Tadā ca ābhassarabrahmaloke paṭhamatarābhinibbattā sattā āyukkhayā vā puññakkhayā vā tato cavitvā idhūpapajjanti. Te honti sayaṃpabhā antalikkhacarā. Te aggaññasutte (dī. ni. 3.120) vuttanayena taṃ rasapathaviṃ sāyitvā taṇhābhibhūtā āluppakārakaṃ paribhuñjituṃ upakkamanti.
那时,他们自身的光明消失了,黑暗出现。他们看到黑暗,就害怕起来。这时,一轮直径整整五十由旬的日轮出现,为他们驱除恐惧,让他们生起勇气。他们看到它之后,说“我们获得了光明”,高兴欢喜地说:它为我们这些害怕的人驱除了恐惧,让我们生起勇气,所以应该叫“日”。于是就给日轮取名为“日”。后来,日轮白天照亮之后落下了,他们又害怕起来,心想:我们得到的光明也没了。他们接着想:要是我们能再得到另一种光明,那就好了。仿佛知道他们的心意一样,一轮直径四十九由旬的月轮出现了。他们看到它之后,更加高兴欢喜,说:它像是知道我们的愿望才升起来的,所以应该叫“月”。于是就给月轮取名为“月”。
Atha tesaṃ sayaṃpabhā antaradhāyati, andhakāro hoti. Te andhakāraṃ disvā bhāyanti. Tato nesaṃ bhayaṃ nāsetvā sūrabhāvaṃ janayantaṃ paripuṇṇapaññāsayojanaṃ sūriyamaṇḍalaṃ pātubhavati. Te taṃ disvā ‘‘ālokaṃ paṭilabhimhā’’ti haṭṭhatuṭṭhā hutvā ‘‘amhākaṃ bhītānaṃ bhayaṃ nāsetvā sūrabhāvaṃ janayanto uṭṭhito, tasmā sūriyo hotū’’ti sūriyotvevassa nāmaṃ karonti. Atha sūriye divasaṃ ālokaṃ katvā atthaṅgate ‘‘yampi ālokaṃ labhimha, sopi no naṭṭho’’ti puna bhītā honti, tesaṃ evaṃ hoti ‘‘sādhu vatassa sace aññaṃ ālokaṃ labheyyāmā’’ti. Tesaṃ cittaṃ ñatvā viya ekūnapaññāsayojanaṃ candamaṇḍalaṃ pātubhavati. Te taṃ disvā bhiyyosomattāya haṭṭhatuṭṭhā hutvā ‘‘amhākaṃ chandaṃ ñatvā viya uṭṭhito, tasmā cando hotū’’ti candotvevassa nāmaṃ karonti.
日月出现之后,星星和种种星宿也随之出现。从那时起,昼夜、月份、半月、季节和年岁便逐渐可以分辨了。而须弥山、轮围山和雪山,正是在日月出现的那一天——也就是弗伽那月的满月日——同时出现的,没有先后之别。那是怎样出现的呢?就像煮黍米粥的时候,气泡一下子全都冒出来,有的地方高高鼓起,有的地方低低陷下,有的地方平平整整;同样地,高高鼓起的地方就成了山,低低陷下的地方就成了大海,平平整整的地方就成了洲。
Evaṃ candimasūriyesu pātubhūtesu nakkhattāni tārakarūpāni pātubhavanti. Tato pabhuti rattindivā paññāyanti anukkamena ca māsaddhamāsautusaṃvaccharā. Candimasūriyānaṃ pana pātubhūtadivaseyeva sinerucakkavāḷahimavantapabbatā pātubhavanti . Te ca kho apubbaṃ acarimaṃ phagguṇapuṇṇamadivaseyeva pātubhavanti. Kathaṃ? Yathā nāma kaṅgubhatte paccamāne ekappahāreneva pubbuḷakā uṭṭhahanti, eke padesā thūpathūpā honti, eke ninnaninnā eke samasamā, evamevaṃ thūpathūpaṭṭhāne pabbatā honti ninnaninnaṭṭhāne samuddā samasamaṭṭhāne dīpāti.
那时,那些众生在吃地味的过程中,渐渐有些变得容貌端丽,有些变得容貌丑陋。容貌端丽的人就轻视容貌丑陋的人。由于他们心生骄慢,那地味便消失了,地饼随之出现。接着,以同样的方式,地饼也消失了,藤蔓随之出现。又以同样的方式,藤蔓也消失了,自然稻随之出现——没有糠、没有秕壳,纯净芬芳,结出的米粒饱满。此后,他们的器皿自然出现。他们把稻米放进器皿,再放到石板上,火焰自己升起,把饭煮熟。那饭食就像素馨花一样。不需要汤汁或配菜,他们想吃什么味道,那饭食就自然是什么味道。他们吃这种粗劣的食物之后,从此就有了大小便。为了排泄,排泄孔道自然裂开。男人的男性特征、女人的女性特征也随之显现。于是,女人对男人、男人对女人长时间地互相凝视。由于长时间互相凝视,欲热恼便生起。接着他们就行淫。因为行这种非法之事,他们被有智慧的人呵责、困扰,为了掩盖这种非法之事,便建造了房屋。他们住在房屋里,渐渐效仿某个懈怠的众生,开始囤积粮食。从此以后,糠和秕壳便包裹住米粒,收割过的地方也不再重新生长。他们聚在一起悲叹说:“诸位啊,恶法确实已在众生中出现了!我们从前可是意所成的啊!”这应当按《起源经》(长部3.128)所说的方式详细展开。此后,他们便立下了界限。
Atha tesaṃ sattānaṃ rasapathaviṃ paribhuñjantānaṃ kamena ekacce vaṇṇavanto, ekacce dubbaṇṇā honti. Tattha vaṇṇavanto dubbaṇṇe atimaññanti. Tesaṃ atimānapaccayā sā rasapathavī antaradhāyati, bhūmipappaṭako pātubhavati. Atha tesaṃ teneva nayena sopi antaradhāyati, padālatā pātubhavati. Teneva nayena sāpi antaradhāyati, akaṭṭhapāko sāli pātubhavati akaṇo athuso suddho sugandhā taṇḍulapphalo. Tato nesaṃ bhājanāni uppajjanti. Te sāliṃ bhājane ṭhapetvā pāsāṇapiṭṭhiyaṃ ṭhapenti. Sayameva jālāsikhā uṭṭhahitvā taṃ pacati. So hoti odano sumanajātipupphasadiso. Na tassa sūpena vā byañjanena vā karaṇīyaṃ atthi, yaṃ yaṃ rasaṃ bhuñjitukāmā honti, taṃ taṃ rasova hoti. Tesaṃ taṃ oḷārikaṃ āhāraṃ āharayataṃ tato pabhuti muttakarīsaṃ sañjāyati. Atha nesaṃ tassa nikkhamanatthāya vaṇamukhāni pabhijjanti . Purisassa purisabhāvo, itthiyā itthibhāvo pātubhavati. Tatra sudaṃ itthī purisaṃ, puriso ca itthiṃ ativelaṃ upanijjhāyati. Tesaṃ ativelaṃ upanijjhāyanapaccayā kāmapariḷāho uppajjati. Tato methunaṃ dhammaṃ paṭisevanti. Te asaddhammapaṭisevanapaccayā viññūhi garahiyamānā viheṭhiyamānā tassa asaddhammassa paṭicchādanahetu agārāni karonti. Te agāraṃ ajjhāvasamānā anukkamena aññatarassa alasajātikassa sattassa diṭṭhānugatiṃ āpajjantā sannidhiṃ karonti. Tato pabhuti kaṇopi thusopi taṇḍulaṃ pariyonandhati, lāyitaṭṭhānampi na paṭivirūhati. Te sannipatitvā anutthunanti ‘‘pāpakā vata bho dhammā sattesu pātubhūtā, mayañhi pubbe manomayā ahumhā’’ti aggaññasutte (dī. ni. 3.128) vuttanayena vitthāretabbaṃ. Tato mariyādaṃ ṭhapenti.
那时,有一个众生拿走了别人分得的东西,属于不与取。大家两次呵责他,到第三次就用手、土块和棍棒打他。这样,不与取、呵责、妄语、拿棍棒打人这些事出现之后,他们聚在一起商量:“不如我们共同推选一个众生,让他来如法地呵责该呵责的人,谴责该谴责的人,驱逐该驱逐的人。我们大家就各自分出一份稻米给他。”就在众生们这样作出决定的时候,在这个劫中,这位世尊当时还是菩萨,在那些众生当中相貌最端正、最悦目,最有威势,具足智慧,有能力施行惩治和摄护。他们便走到他跟前,请求他,并共同推选了他。他因为“被大众所推选”,所以称为“大选出”;因为“是田地的统领”,所以称为“刹帝利”;因为“如法、公平地使他人欢喜”,所以称为“王”。他以这三个名字为人所知。世间凡是希奇殊胜的地位,菩萨都是最初的那个人。就这样,以菩萨为开端,刹帝利阶层建立起来之后,婆罗门等种姓也渐渐形成了。其中,从毁灭劫的大雨云生起,直到火焰熄灭,这是一阿僧祇,称为“坏”。从毁灭劫的火焰熄灭,直到充满万亿轮围山的成就大雨云出现,这是第二阿僧祇,称为“坏住”。从成就大雨云出现,直到日月出现,这是第三阿僧祇,称为“成”。从日月出现,直到再次生起毁灭劫的大雨云,这是第四阿僧祇,称为“成住”。这四个阿僧祇合为一个大劫。这样,应当知道以火毁灭和安住的情形。
Atha aññataro satto aññassa bhāgaṃ adinnaṃ ādiyati. Taṃ dvikkhattuṃ paribhāsitvā tatiyavāre pāṇileḍḍudaṇḍehi paharanti. Te evaṃ adinnādānagarahamusāvādadaṇḍādānesu uppannesu sannipatitvā cintayanti ‘‘yaṃnūna mayaṃ ekaṃ sattaṃ sammanneyyāma, yo no sammā khīyitabbaṃ khīyeyya, garahitabbaṃ garaheyya, pabbājetabbaṃ pabbājeyya. Mayaṃ panassa sālīnaṃ bhāgaṃ anupadassāmā’’ti. Evaṃ katasanniṭṭhānesu pana sattesu imasmiṃ tāva kappe ayameva bhagavā bodhisattabhūto tena samayena tesu sattesu abhirūpataro ca dassanīyataro ca mahesakkhataro ca buddhisampanno paṭibalo niggahapaggahaṃ kātuṃ. Te taṃ upasaṅkamitvā yācitvā sammanniṃsu. So ‘‘tena mahājanena sammatoti mahāsammato, khettānaṃ adhipatīti khattiyo, dhammena samena pare rañjetīti rājā’’ti tīhi nāmehi paññāyittha. Yañhi loke acchariyaṭṭhānaṃ, bodhisattova tattha ādipurisoti. Evaṃ bodhisattaṃ ādiṃ katvā khattiyamaṇḍale saṇṭhite anupubbena brāhmaṇādayopi vaṇṇā saṇṭhahiṃsu. Tattha kappavināsakamahāmeghato yāva jālūpacchedo, idamekamasaṅkheyyaṃ saṃvaṭṭoti vuccati. Kappavināsakajālūpacchedato yāva koṭisatasahassacakkavāḷaparipūrako sampattimahāmegho, idaṃ dutiyamasaṅkheyyaṃ saṃvaṭṭaṭṭhāyīti vuccati. Sampattimahāmeghato yāva candimasūriyapātubhāvo, idaṃ tatiyamasaṅkheyyaṃ vivaṭṭoti vuccati. Candimasūriyapātubhāvato yāva puna kappavināsakamahāmegho, idaṃ catutthamasaṅkheyyaṃ vivaṭṭaṭṭhāyīti vuccati. Imāni cattāri asaṅkheyyāni eko mahākappo hoti. Evaṃ tāva agginā vināso ca saṇṭhahanañca veditabbaṃ.
当劫被水毁灭的时候,一开始会生起毁灭劫的大雨云,这应该按照前面所说的方式详细说明。但这里有一个不同之处:就像那边出现第二个太阳一样,这里生起的是毁灭劫的碱水大雨云。它一开始细细密密地下着雨,然后渐渐变成倾盆大雨,灌满一万亿个轮围世界。凡是碰到碱水的地方,大地、山岳等等全都消融。水被风从四面八方持住。水从地面一直淹到第二禅天,在那里把三个梵天界都消融掉,碰到遍净天就停住了。只要还有哪怕极微细的行法存在,水就不会退去。
Yasmiṃ pana samaye kappo udakena nassati, āditova kappavināsakamahāmegho uṭṭhahitvāti pubbe vuttanayeneva vitthāretabbaṃ. Ayaṃ pana viseso – yathā tattha dutiyo sūriyo, evamidha kappavināsako khārūdakamahāmegho uṭṭhāti. So ādito sukhumaṃ sukhumaṃ vassanto anukkamena mahādhārāhi koṭisatasahassacakkavāḷānaṃ pūrento vassati. Khārūdakena phuṭṭhaphuṭṭhā pathavīpabbatādayo vilīyanti. Udakaṃ samantato vātehi dhārīyati. Pathavito yāva dutiyajjhānabhūmiṃ udakaṃ gaṇhāti, tattha tayopi brahmaloke vilīyāpetvā subhakiṇhe āhacca tiṭṭhati. Taṃ yāva aṇumattampi saṅkhāragataṃ atthi, tāva na vūpasammati.
然而,当水所及的一切行法被制伏之后,就会迅速止息、消失。下方虚空和上方虚空合成一片大黑暗,这一切和前面所说的一样。只是这里是以光音梵天为起点,世界才显现出来。众生从遍净梵天命终后,投生到光音梵天等处。其中,从坏劫的大雨云开始,直到坏劫的碱水断绝,这是一个阿僧祇劫;从水断绝到成就大雨云,这是第二个阿僧祇劫;从成就大雨云……乃至……这四个阿僧祇劫合为一个大劫。应当这样理解由水而坏灭和由水而成立的过程。
Udakānugataṃ pana sabbasaṅkhāragataṃ abhibhavitvā sahasā vūpasammati, antaradhānaṃ gacchati. Heṭṭhāākāsena saha upariākāso eko hoti mahandhakāroti sabbaṃ vuttasadisaṃ. Kevalaṃ panidha ābhassarabrahmalokaṃ ādiṃ katvā loko pātubhavati. Subhakiṇhato ca cavitvā ābhassaraṭṭhānādīsu sattā nibbattanti. Tattha kappavināsakamahāmeghato yāva kappavināsakakhārūdakūpacchedo, idamekaṃ asaṅkheyyaṃ. Udakūpacchedato yāva sampattimahāmegho, idaṃ dutiyamasaṅkheyyaṃ. Sampattimahāmeghato…pe… imāni cattāri asaṅkheyyāni eko mahākappo hoti. Evaṃ udakena vināso ca saṇṭhahanañca veditabbaṃ.
不过,当劫被风毁坏的时候,最初生起坏劫的大云,应当依照前面所说的方式详细说明。这里的差别是:就像在那里生起第二个太阳一样,在这里则是为了坏劫而生起风。它首先扬起粗尘,接着扬起细尘、细沙、粗沙、砾石、石块等,乃至扬起像尖顶屋那么大的岩石,以及站在崎岖不平地方的大树。这些东西从地面升上虚空后就不再落下来,就在那里碎成粉末,归于消失。然后,风从下方大地渐次生起,把大地翻转过来,根朝上抛向空中。一百由旬大小的地块,乃至两百由旬、三百由旬、四百由旬、五百由旬大小的地块,也都碎裂开来,被风的猛力抛向空中,就在空中碎成粉末,归于消失。风还把轮围山和须弥山也举起来抛向空中。它们互相撞击,碎成粉末而毁灭。用同样的方式,风摧毁了地上的天宫和空中的天宫,摧毁了六欲天界,摧毁了百千俱胝的轮围山。在那里,轮围山与轮围山、雪山与雪山、须弥山与须弥山互相碰撞,碎成粉末而毁灭。风从地面一直波及到第三禅天,在那里摧毁了三个梵天界之后,碰到广果天就停住了。这样,风摧毁了一切行法之后,自己也毁灭了。下方虚空和上方虚空合为一体,成为一片大黑暗,这跟前面所说完全一样。但在这里,世界是以遍净天梵天界为开端而显现的。众生从广果天死去后,投生在遍净天等处。其中,从坏劫大云到坏劫之风停止,这是一个阿僧祇劫。从风停止到成就大云,这是第二个阿僧祇劫……乃至……这四个阿僧祇劫构成一个大劫。应当这样理解由风毁坏和由风成立的过程。
Yasmiṃ pana samaye kappo vātena vinassati, āditova kappavināsakamahāmegho vuṭṭhahitvāti pubbe vuttanayeneva vitthāretabbaṃ. Ayaṃ pana viseso – yathā tattha dutiyasūriyo, evamidha kappavināsanatthaṃ vāto samuṭṭhāti. So paṭhamaṃ thūlarajaṃ uṭṭhāpeti, tato saṇharajaṃ sukhumavālikaṃ thūlavālikaṃ sakkharapāsāṇādayoti yāva kūṭāgāramatte pāsāṇe visamaṭṭhāne ṭhitamahārukkhe ca uṭṭhāpeti. Te pathavito nabhamuggatā na puna patanti, tattheva cuṇṇavicuṇṇā hutvā abhāvaṃ gacchanti. Athānukkamena heṭṭhāmahāpathaviyā vāto samuṭṭhahitvā pathaviṃ parivattetvā uddhaṃ mūlaṃ katvā ākāse khipati. Yojanasatappamāṇā pathavippadesā dviyojanatiyojanacatuyojanapañcayojanasatappamāṇāpi bhijjitvā vātavegukkhittā ākāseyeva cuṇṇavicuṇṇā hutvā abhāvaṃ gacchanti. Cakkavāḷapabbatampi sinerupabbatampi vāto ukkhipitvā ākāse khipati. Te aññamaññaṃ abhihantvā cuṇṇavicuṇṇā hutvā vinassanti. Eteneva upāyena bhūmaṭṭhakavimānāni ca ākāsaṭṭhakavimānāni ca vināsento cha kāmāvacaradevaloke vināsetvā koṭisatasahassacakkavāḷāni vināseti. Tattha cakkavāḷā cakkavāḷehi, himavantā himavantehi, sinerū sinerūhi aññamaññaṃ samāgantvā cuṇṇavicuṇṇā hutvā vinassanti. Pathavito yāva tatiyajjhānabhūmiṃ vāto gaṇhāti, tattha tayo brahmaloke vināsetvā vehapphale āhacca tiṭṭhati. Evaṃ sabbasaṅkhāragataṃ vināsetvā sayampi vinassati. Heṭṭhāākāsena saha upariākāso eko hoti mahandhakāroti sabbaṃ vuttasadisaṃ. Idha pana subhakiṇhabrahmalokaṃ ādiṃ katvā loko pātubhavati. Vehapphalato ca cavitvā subhakiṇhaṭṭhānādīsu sattā nibbattanti. Tattha kappavināsakamahāmeghato yāva kappavināsakavātūpacchedo, idamekaṃ asaṅkheyyaṃ. Vātūpacchedato yāva sampattimahāmegho, idaṃ dutiyamasaṅkheyyaṃ…pe… imāni cattāri asaṅkheyyāni eko mahākappo hoti. Evaṃ vātena vināso ca saṇṭhahanañca veditabbaṃ.
世界为什么会这样毁灭?原因是不善根。当不善根增长时,世界就会这样毁灭。其中,贪增长得更厉害时,世界被火毁灭;嗔增长得更厉害时,世界被水毁灭。不过也有人说:“嗔增长得更厉害时被火毁灭,贪增长得更厉害时被水毁灭。”痴增长得更厉害时,世界被风毁灭。虽然世界是这样毁灭的,但是连续不断地七次被火毁灭,第八次时被水毁灭;接着又第七次被火毁灭,第八次时又被水毁灭。像这样,每到第八次就被水毁灭,在经历了七次水毁灭之后,又再第七次被火毁灭。到这时,已经过去了六十三劫。在这期间,风阻止了已经轮到的水灾坏劫而获得机会,便摧破寿命长达六十四劫的遍净天,毁灭了世界。
Kiṃ kāraṇā evaṃ loko vinassati? Akusalamūlakāraṇā. Akusalamūlesu hi ussannesu evaṃ loko vinassati. So ca kho rāge ussannatare agginā vinassati, dose ussannatare udakena vinassati. Keci pana ‘‘dose ussannatare agginā, rāge udakenā’’ti vadanti. Mohe ussannatare vātena vinassati. Evaṃ vinassantopi ca nirantarameva satta vāre agginā nassati, aṭṭhame vāre udakena. Puna satta vāre agginā, aṭṭhame vāre udakenāti evaṃ aṭṭhame aṭṭhame vāre vinassanto sattakkhattuṃ udakena vinassitvā puna satta vāre agginā nassati. Ettāvatā tesaṭṭhi kappā atītā honti. Etthantare udakena nassanavāraṃ sampattampi paṭibāhitvā laddhokāso vāto paripuṇṇacatusaṭṭhikappāyuke subhakiṇhe viddhaṃsento lokaṃ vināseti.
能回忆宿世的比丘,也能回忆劫数。他在这些劫中,能回忆许多坏劫、许多成劫、许多坏成劫。说到“坏劫、成劫”,是取劫的一半来说的;说到“坏成劫”,是取整个劫来说的。那他是怎么回忆的呢?是以“我曾生在那边”这种方式来回忆的。其中,“我曾生在那边”的意思是:在那个坏劫里,我曾存在于那样的有、那样的胎、那样的趣、那样的识住、那样的众生居、那样的众生聚之中。“名叫某某”,就是帝须或普萨这类名字;“姓某某”,就是迦旃延或迦叶这类姓。这是就他回忆过去生中自己的姓名来说的。如果他想回忆那时的容貌好坏、生活粗劣或精致、苦乐多少、寿命长短,他也能回忆。所以说“容貌如此……乃至寿命如此”。其中,“容貌如此”,就是白皙或黝黑。“饮食如此”,就是吃米饭肉食,或者吃现成的果子。“感受如此苦乐”,就是以种种方式感受身体的、心理的、有染着的、无染着的等各类苦乐。“寿命如此”,就是寿命只有百岁,或者长达八百四十万劫。
Pubbenivāsaṃ anussarantopi ca kappānussaraṇako bhikkhu etesu kappesu anekepi saṃvaṭṭakappe anekepi vivaṭṭakappe anekepi saṃvaṭṭavivaṭṭakappe anussarati. Saṃvaṭṭakappe vivaṭṭakappeti ca kappassa aḍḍhaṃ gahetvā vuttaṃ. Saṃvaṭṭavivaṭṭakappeti sakalakappaṃ gahetvā vuttaṃ. Kathaṃ anussaratīti ce? Amutrāsintiādinā nayena. Tattha amutrāsinti amumhi saṃvaṭṭakappe ahaṃ amumhi bhave vā yoniyā vā gatiyā vā viññāṇaṭṭhitiyā vā sattāvāse vā sattanikāye vā āsiṃ. Evaṃnāmoti tisso vā phusso vā. Evaṃgottoti kaccāno vā kassapo vā. Idamassa atītabhave attano nāmagottānussaraṇavasena vuttaṃ. Sace pana tasmiṃ kāle attano vaṇṇasampattiṃ vā lūkhapaṇītajīvikabhāvaṃ vā sukhadukkhabahulataṃ vā appāyukadīghāyukabhāvaṃ vā anussaritukāmo hoti, tampi anussaratiyeva. Tenāha ‘‘evaṃvaṇṇo…pe… evamāyupariyanto’’ti. Tattha evaṃvaṇṇoti odāto vā sāmo vā. Evamāhāroti sālimaṃsodanāhāro vā pavattaphalabhojano vā. Evaṃsukhadukkhappaṭisaṃvedīti anekappakārena kāyikacetasikānaṃ sāmisanirāmisādippabhedānaṃ vā sukhadukkhānaṃ paṭisaṃvedī. Evamāyupariyantoti evaṃ vassasataparimāṇāyupariyanto vā caturāsītikappasatasahassāyupariyanto vā.
我从那里死后,又投生到了别处:我从那个存在、胎、趣、识住、众生居、众生聚中死后,又投生到了名为某某的存在、胎、趣、识住、众生居、众生聚中。我也在那里有过:然后,我又在那个存在、胎、趣、识住、众生居、众生聚中出现了。名为某某等等,按照前面所说的方式理解。
另外,因为“我在那里有过”这句,是逐步向上回忆、直到随心所欲的范围的忆念;“从那里死后”则是返回时的观察。因此,“投生在这里”是就今生投生处的紧邻前一个投生处,而说“投生在别处”。应当知道,这是针对紧邻今生投生处之前的那一个投生处而说的。
“我也在那里有过”等等,则是为了显示他在那紧邻的投生处回忆姓名、族姓等。“我从那里死后,投生在这里”:我从那紧邻的前一个投生处死后,在这里投生到了名为某某的刹帝利家族或婆罗门家族。“如是”就是如此。“具有相貌,具有标识”:以姓名、族姓为标识,以肤色等为相貌。因为众生凭姓名、族姓被指称为帝须、普萨、迦叶;凭肤色等则被区分为黝黑、白皙等。所以,姓名、族姓是标识,其余的是相貌。
Sotato cuto amutra udapādinti so ahaṃ tato bhavato yonito gatito viññāṇaṭṭhitito sattāvāsato sattanikāyato vā cuto puna amukasmiṃ nāma bhave yoniyā gatiyā viññāṇaṭṭhitiyā sattāvāse sattanikāye vā udapādiṃ. Tatrāpāsinti atha tatrāpi bhave yoniyā gatiyā viññāṇaṭṭhitiyā sattāvāse sattanikāye vā puna ahosiṃ. Evaṃnāmotiādi vuttanayameva. Apica yasmā amutrāsinti idaṃ anupubbena ārohantassa yāvaticchakaṃ (visuddhi. 2.410) anussaraṇaṃ, so tato cutoti paṭinivattantassa paccavekkhaṇaṃ, tasmā idhūpapannoti imissā idhūpapattiyā anantaramevassa upapattiṭṭhānaṃ sandhāya amutra udapādinti idaṃ vuttanti veditabbaṃ. Tatrāpāsinti evamādi panassa tatra imissā upapattiyā anantare upapattiṭṭhāne nāmagottādīnaṃ anussaraṇadassanatthaṃ vuttaṃ. So tato cuto idhūpapannoti svāhaṃ tato anantarūpapattiṭṭhānato cuto idha amukasmiṃ nāma khattiyakule vā brāhmaṇakule vā nibbattoti. Itīti evaṃ. Sākāraṃ sauddesanti nāmagottavasena sauddesaṃ, vaṇṇādivasena sākāraṃ. Nāmagottena hi satto tisso phusso kassapoti uddisīyati, vaṇṇādīhi sāmo odātoti nānattato paññāyati. Tasmā nāmagottaṃ uddeso, itare ākārāti.