18. 彼岸道随颂偈
18. Pārāyanānugītigāthā
小义释 · 42 段
156“我将唱诵《彼岸道》。”——尊者平吉亚如是说。
无垢、智慧广大者,如其所见而如实宣说;
无欲、无贪的龙象,何缘故而说妄语?
157“已舍离垢秽与愚痴,弃慢与覆藏者;
现在,我来宣说这伴有赞叹的话语。
158“除暗者、佛陀、具一切眼,已达世界尽头,超越一切有;
婆罗门啊,我曾亲近承事那无漏、断尽一切苦、名为真理者。
159“正如鸟儿舍弃了低矮的灌木,而栖居在果实丰饶的丛林;
同样,我亦舍弃见识短浅之辈,如同天鹅飞向大海,抵达此处。
160“那些在乔达摩(Gotama)教法之外,往昔曾于他处为我解说(他法)的人,
所谓‘曾有’、‘将有’之说,
无非尽是种种传闻,全为推论所增益。
161“他一人独处,驱除黑暗,光芒赫奕,是那带来光明者;
乔达摩有广大的智慧,乔达摩有深广的慧根。
162“他为我开示了法,那是现见的、即时的,
渴爱灭尽,安稳无扰,在任何地方都找不到能比拟它的譬喻。”
163“平吉亚,你因何离开他,哪怕只是片刻?
离开那智慧广大的乔达摩,那慧解广大的乔达摩。
164“那位向你开示了法的人——这法是现见的、无时的,”
165“婆罗门,我刹那也不曾离开他,
离开(那)具足广大慧的乔达摩,离开(那)具足广大智的乔达摩。
166“他教导我这个法——可亲见、不待时节的,
渴爱灭尽,安隐无虞,世间无一物堪与相比。
167“我以心为眼凝望着他,婆罗门,日日夜夜不放逸。
我整夜以恭敬心度过,正因如此,自知并未远离。
168“信、喜、意、念,
这些不能使我离开乔达摩的教法;
无论广慧者往何方去,我便于彼方归敬于他。
169“我已年老力衰,故此身体无法去到那里。
婆罗门,我恒以心意往赴,因我的心与彼相连。
170“我陷于泥沼中挣扎,从一岛游至另一岛;
那时,我看见了正自觉者——他已渡越暴流,无有诸漏。
171“正如往昔的瓦咖离(Vakkali)、跋拉武特(Bhadrāvudha)与阿罗毗乔达摩,皆是信解脱者;
同样地,平吉亚,你也当生起信心,你将越过死神的领域,到达彼岸。”
172“听闻牟尼的话语,我愈发净信。
那位揭开一切遮蔽的正自觉者,无有瑕疵,辩才具足。
173“他以证智了知天界,彻见一切胜劣之别。
对于坦承疑惑的人,导师是诸问的终结者。
174“那不可移转、不可扰动的,在一切处都无譬喻可以形容。
我定当去,于此无疑。你应这样记住我:心已决意。”
‘‘Pārāyanamanugāyissaṃ , [iccāyasmā piṅgiyo] Yathāddakkhi tathākkhāsi, vimalo bhūrimedhaso; Nikkāmo nibbano nāgo, kissa hetu musā bhaṇe. ‘‘Pahīnamalamohassa, mānamakkhappahāyino; Handāhaṃ kittayissāmi, giraṃ vaṇṇūpasañhitaṃ. ‘‘Tamonudo buddho samantacakkhu, lokantagū sabbabhavātivatto; Anāsavo sabbadukkhappahīno, saccavhayo brahme upāsito me. ‘‘Dijo yathā kubbanakaṃ pahāya, bahupphalaṃ kānanamāvaseyya; Evampahaṃ appadasse pahāya, mahodadhiṃ haṃsoriva ajjhapatto. ‘‘Yeme pubbe viyākaṃsu, huraṃ gotamasāsanā; Iccāsi iti bhavissati; Sabbaṃ taṃ itihītihaṃ, sabbaṃ taṃ takkavaḍḍhanaṃ. ‘‘Eko tamanudāsino, jutimā so pabhaṅkaro; Gotamo bhūripaññāṇo, gotamo bhūrimedhaso. ‘‘Yo me dhammamadesesi, sandiṭṭhikamakālikaṃ; Taṇhakkhayamanītikaṃ, yassa natthi upamā kvaci’’. ‘‘Kiṃ nu tamhā vippavasasi, muhuttamapi piṅgiya; Gotamā bhūripaññāṇā, gotamā bhūrimedhasā. ‘‘Yo te dhammamadesesi, sandiṭṭhikamakālikaṃ; ‘‘Nāhaṃ tamhā vippavasāmi, muhuttamapi brāhmaṇa; Gotamā bhūripaññāṇā, gotamā bhūrimedhasā. ‘‘Yo me dhammamadesesi, sandiṭṭhikamakālikaṃ; Taṇhakkhayamanītikaṃ, yassa natthi upamā kvaci. ‘‘Passāmi naṃ manasā cakkhunāva, rattindivaṃ brāhmaṇa appamatto. Namassamāno vivasemi rattiṃ, teneva maññāmi avippavāsaṃ. ‘‘Saddhā ca pīti ca mano sati ca, Nāpentime gotamasāsanamhā; Yaṃ yaṃ disaṃ vajati bhūripañño, sa tena teneva natohamasmi. ‘‘Jiṇṇassa me dubbalathāmakassa, teneva kāyo na paleti tattha; Saṅkappayantāya vajāmi niccaṃ, mano hi me brāhmaṇa tena yutto. ‘‘Paṅke sayāno pariphandamāno, dīpā dīpaṃ upallaviṃ; Athaddasāsiṃ sambuddhaṃ, oghatiṇṇamanāsavaṃ. ‘‘Yathā ahū vakkali muttasaddho, bhadrāvudho āḷavigotamo ca; Evameva tvampi pamuñcassu saddhaṃ, gamissasi tvaṃ piṅgiya maccudheyyassa pāraṃ’’ . ‘‘Esa bhiyyo pasīdāmi, sutvāna munino vaco; Vivaṭṭacchado sambuddho, akhilo paṭibhānavā. ‘‘Adhideve abhiññāya, sabbaṃ vedi paroparaṃ; Pañhānantakaro satthā, kaṅkhīnaṃ paṭijānataṃ. ‘‘Asaṃhīraṃ asaṃkuppaṃ, yassa natthi upamā kvaci; Addhā gamissāmi na mettha kaṅkhā, evaṃ maṃ dhārehi adhimuttacitta’’nti .