25. 比丘品
25. Bhikkhuvaggo
法句经 · 51 段
360眼根防护为善,耳根防护为善;
以鼻防护是善,以舌防护是善。
361以身体防护,是为善;以语言防护,是为善。
以心防护,是为善;于一切处防护,是为善。
于一切处防护的比丘,便从一切苦中解脱。
362手得防护,足得防护,语得防护,是名最上防护者。
乐于内心,心得定,独处知足,是名比丘。
363言语防护的比丘,言辞审慎,沉稳不慢。
他阐明义理与法,言辞甘美。
364以法为乐,乐于法,反复思惟法;
比丘随念法,便不退失正法。
365不应轻视自己所获,亦不应羡慕他人度日;
羡慕他人的比丘,不能证得禅定。
366比丘所得虽微,亦不轻视自己所获;
诸天神必定称赞他:生活清净,精进不懈。
367于一切名色,他全然无所执取。
对于不存在的事物,他也不生忧恼,如是者即名为比丘。
368安住于慈心的比丘,于佛陀教法净信无疑,
他将证得寂静的境地——那诸行息灭的安乐。
369比丘,汲出这艘船的水吧!水汲尽后,你便会轻快而行。
断除了贪与嗔,你便将趋向涅槃。
370应断五种,应舍五种,更应修习五种更上之法。
比丘超越五种执著,便被称为“已渡暴流者”。
371比丘,当修禅那,切勿放逸,莫让你的心耽着于五欲之乐。
莫因放逸而吞下炽热的铁丸,免得灼烧之时哀号:“这是苦!”
372无慧者无有禅那,无禅那者亦无智慧。
谁人兼具禅与慧,彼实近于涅槃;
373入空寂之处之比丘,其心寂静者——
正观法者,即生非人之喜;
374每观诸蕴,其生其灭。
他便获得喜悦与欢欣,这正是了知不死者的境界。
375这便是具慧比丘于此法中的起点。
守护根门,知足,并持守巴帝摩卡。
376应当亲近那些生活清净、精勤不懈的善友;
应待人亲切,于行持上亦善巧。
由此,心意洋溢喜悦,他将抵达苦的尽头。
377犹如雨季花凋落枯萎的花朵,
同样地,诸比丘,你们应当彻底舍离贪与嗔。
378身寂静,语寂静,意寂静,善入定;
弃舍世间饵的比丘,斯称寂止者。
379以自己策励自己,以自己省察自己,
那位守护自我、具足正念的比丘,将安乐而住。
380自己才是自己的依怙,他人又怎能成为依怙呢?
自己正是自己的归趣。
因此,当调御自身,犹如商人调教良马。
381比丘满怀喜悦,于佛陀教法深生净信;
他将证得寂静的境地——那诸行息灭的安乐。
382凡是年轻的比丘,确实致力于佛陀的教法;
他照亮这世间,犹如离云的明月。
Cakkhunā saṃvaro sādhu, sādhu sotena saṃvaro; Ghānena saṃvaro sādhu, sādhu jivhāya saṃvaro. Kāyena saṃvaro sādhu, sādhu vācāya saṃvaro; Manasā saṃvaro sādhu, sādhu sabbattha saṃvaro; Sabbattha saṃvuto bhikkhu, sabbadukkhā pamuccati. Hatthasaṃyato pādasaṃyato, vācāsaṃyato saṃyatuttamo; Ajjhattarato samāhito, eko santusito tamāhu bhikkhuṃ. Yo mukhasaṃyato bhikkhu, mantabhāṇī anuddhato; Atthaṃ dhammañca dīpeti, madhuraṃ tassa bhāsitaṃ. Dhammārāmo dhammarato, dhammaṃ anuvicintayaṃ; Dhammaṃ anussaraṃ bhikkhu, saddhammā na parihāyati. Salābhaṃ nātimaññeyya, nāññesaṃ pihayaṃ care; Aññesaṃ pihayaṃ bhikkhu, samādhiṃ nādhigacchati. Appalābhopi ce bhikkhu, salābhaṃ nātimaññati; Taṃ ve devā pasaṃsanti, suddhājīviṃ atanditaṃ. Sabbaso nāmarūpasmiṃ, yassa natthi mamāyitaṃ; Asatā ca na socati, sa ve ‘‘bhikkhū’’ti vuccati. Mettāvihārī yo bhikkhu, pasanno buddhasāsane; Adhigacche padaṃ santaṃ, saṅkhārūpasamaṃ sukhaṃ. Siñca bhikkhu imaṃ nāvaṃ, sittā te lahumessati; Chetvā rāgañca dosañca, tato nibbānamehisi. Pañca chinde pañca jahe, pañca cuttari bhāvaye; Pañca saṅgātigo bhikkhu, ‘‘oghatiṇṇo’’ti vuccati. Jhāya bhikkhu mā pamādo , mā te kāmaguṇe ramessu cittaṃ; Mā lohaguḷaṃ gilī pamatto, mā kandi ‘‘dukkhamida’’nti ḍayhamāno. Natthi jhānaṃ apaññassa, paññā natthi ajhāyato ; Yamhi jhānañca paññā ca, sa ve nibbānasantike. Suññāgāraṃ paviṭṭhassa, santacittassa bhikkhuno; Amānusī rati hoti, sammā dhammaṃ vipassato. Yato yato sammasati, khandhānaṃ udayabbayaṃ; Labhatī pītipāmojjaṃ, amataṃ taṃ vijānataṃ. Tatrāyamādi bhavati, idha paññassa bhikkhuno; Indriyagutti santuṭṭhi, pātimokkhe ca saṃvaro. Mitte bhajassu kalyāṇe, suddhājīve atandite; Paṭisanthāravutyassa , ācārakusalo siyā; Tato pāmojjabahulo, dukkhassantaṃ karissati. Vassikā viya pupphāni, maddavāni pamuñcati; Evaṃ rāgañca dosañca, vippamuñcetha bhikkhavo. Santakāyo santavāco, santavā susamāhito ; Vantalokāmiso bhikkhu, ‘‘upasanto’’ti vuccati. Attanā codayattānaṃ, paṭimaṃsetha attanā ; So attagutto satimā, sukhaṃ bhikkhu vihāhisi. Attā hi attano nātho, (ko hi nātho paro siyā) Attā hi attano gati; Tasmā saṃyamamattānaṃ , assaṃ bhadraṃva vāṇijo. Pāmojjabahulo bhikkhu, pasanno buddhasāsane; Adhigacche padaṃ santaṃ, saṅkhārūpasamaṃ sukhaṃ. Yo have daharo bhikkhu, yuñjati buddhasāsane; Somaṃ lokaṃ pabhāseti, abbhā muttova candimā.