483“疯人认可”这件事,是在向疯人请求之后,即使他离开了、不在场,也可以授予。这里说,即使他坐着,也不犯,因为没有这样的规定。为了说明不在场做并没有过失,所以说“不在场做也是善做的”。不过,在这里通过使者受达上,是不可能当面进行的。由于甘马语的本质不同,像覆钵等甘马应当在不伸手可及的范围内进行,因此说“不在场做也是善做的”。“应当先询问、指责、提醒之后再作;如果不询问、不指责、不提醒就作”,这是这句话的含义。除了迦提迦月——那是自恣月——以及两个满月日:即前入雨安居者和后入雨安居者的两个自恣满月日。
483. ‘‘Ummattakasammutiṃ ummattake yācitvā gate asammukhāpi dātuṃ vaṭṭatī’’ti vuttaṃ. Tattha nisinnepi na kuppati niyamābhāvā. Asammukhā kate dosābhāvaṃ dassetuṃ ‘‘asammukhākataṃ sukataṃ hotī’’ti vuttaṃ. Dūtena upasampadā panettha sammukhā kātuṃ na sakkā. Kammavācānānattasabhāvā pattanikkujjanādayo hatthapāsato apanetvā kātabbā, tena vuttaṃ ‘‘asammukhā kataṃ sukataṃ hotī’’ti. ‘‘Pucchitvā codetvā sāretvā kātabbaṃ apucchitvā acodetvā asāretvā karotī’’ti ayaṃ vacanattho. Ṭhapetvā kattikamāsanti so pavāraṇāmāso, dve ca puṇṇamāsiyoti paṭhamadutiyavassūpagatānaṃ pavāraṇā puṇṇamāsā dve.
485“舍弃一个音节”就是这个意思。在迦组等五组里。“重”指长音,也指后面带复辅音的音。比如“对于佛护长老,若他不喜欢”这句里,ta 和 ka 就是后面带复辅音的。本该读长音却读成短音,比如本该说 so tuṇhī assa,却说成 so tuṇhi assa。
485. Padaṃ vā chaḍḍetīti attho. Ka-vaggādīsu pañcasu. Garukanti dīghaṃ, saṃyogaparañca. ‘‘Buddharakkhitattherassa yassa nakkhamatī’’ti ettha ta-kāraka-kārā saṃyogaparā. Dīghe vattabbe rassanti ‘‘so tuṇhī assā’’ti vattabbe so tuṇhi assāti vacanaṃ.
486其他注疏里说的内容,在《库伦德疏》中明确讲出来之后,就说成了“不能坐下”。
486. Sesaṭṭhakathāsu vuttavacanaṃ kurundiyaṃ pākaṭaṃ katvā ‘‘nisīdituṃ na sakkontī’’ti vuttaṃ.
487-8“戒清净的四位比丘”,是指没有犯巴拉基格罪的人。“他们的欲或清净没有带到”,意思是:当三位或两位比丘坐着时,即使把其中一位或两位的欲与清净带过来,也等于没有带来。
487-8.Parisuddhasīlā cattāro bhikkhūti pārājikaṃ anāpannā. Na tesaṃ chando vā pārisuddhi vā etīti tīsu, dvīsu vā nisinnesu ekassa, dvinnaṃ vā chandapārisuddhi āhaṭāpi anāhaṭāva.
显露甘马的注释
Apalokanakammakathāvaṇṇanā
495-6495-6. 身体共享、受用共享、布施、同住、接受等,是这种告知甘马的适用场合,因此告知甘马也这样进行,这就是它的意思。“业本身就是相”,所以叫业相。就像接纳、驱出、剃度等业一样,既是业,又得不到别的名称,只是以业本身而被认知,所以叫业相,就像近依一样。因为一切脱离了因缘等相状的缘之差别都包含在其中,所以也说“唯是业相”。为了说明业相,才说了“衣已断者、衣已破者、衣已失者”等等。“若施与超过此者,应先告知再施与”所说的告知,就是业相本身。如此,在一切处都应这样理解相。“债之障碍”是指,如果有那样的比丘,被债主所障碍。从这种情况生起的,可以施与。“中间集会”是指在伍波萨他、自恣等大集会之外,中间举行的诵吉祥等事。“从寄存处”是指从为支提备急而寄存的物品中。“应另作规约”是指,先前为那些树制定的规约,与此不同,所以说“另作”。“若在那里,于树下”是指,先前以“从今以后,分配而食”这句话,已经遮止了个人受用。“随行”是指从后面跟着走,意思是期待从他们那里得到资具。“根本分”是指作十分之一。古时候曾作十分之一而施与,所以说“根本分”。“或作未住之处”是指,用已生起的收入。在照料的时候就不应阻止,意思是已经照料、花果充满的时候。在照料的时候,是指开始照料的时候。至于白文甘马的场合差别,是指白文甘马的场合差别。
495-6. Kāyasambhogasāmaggidānasahaseyyapaṭiggahaṇādi imassa apalokanakammassa ṭhānaṃ hotīti evampi apalokanakammaṃ pavattatīti attho. Kammaññeva lakkhaṇanti kammalakkhaṇaṃ. Osāraṇanissāraṇabhaṇḍukammādayo viya kammañca hutvā aññañca nāmaṃ na labhati , kammameva hutvā upalakkhīyatīti kammalakkhaṇaṃ upanissayo viya. Hetupaccayādilakkhaṇavimutto hi sabbo paccayaviseso tattha saṅgayhati, evampi ‘‘kammalakkhaṇamevā’’ti vuttaṃ. Kammalakkhaṇaṃ dassetuṃ ‘‘acchinnacīvarajiṇṇacīvaranaṭṭhacīvarāna’’ntiādi vuttaṃ. ‘‘Tato atirekaṃ dentena apaloketvā dātabba’’nti vuttaṃ apalokanaṃ kammalakkhaṇameva. Evaṃ sabbattha lakkhaṇaṃ veditabbaṃ. Iṇapalibodhampīti sace tādisaṃ bhikkhuṃ iṇāyikā palibujjhanti. Tatruppādato dātuṃ vaṭṭati. Antarasannipātoti uposathappavāraṇādimahāsannipāte ṭhapetvā antarā maṅgaluccāraṇādi. Upanikkhepatoti cetiyassa āpadatthāya nikkhittato. ‘‘Aññā katikā kātabbā’’ti ye rukkhe uddissa pubbe katikā katā, tehi imesaṃ aññattāti vuttaṃ. ‘‘Sace tattha mūle’’ti pubbe ‘‘ito paṭṭhāya bhājetvā khādantū’’ti vacanena puggalikaparibhogo paṭikkhitto hoti. Anuvicaritvāti pacchato pacchato gantvā. Tesaṃ santikā paccayaṃ paccāsīsantenāti attho. Mūlabhāganti dasamabhāgaṃ katvā. Pubbakāle dasamabhāgaṃ katvā adaṃsu, tasmā ‘‘mūlabhāgo’’ti vuttaṃ. Akatāvāsaṃ vā katvāti uppannaāyena. Jaggitakāleyeva na vāretabbāti jaggitā hutvā pupphaphalabharitakāleti attho. Jagganakāleti jaggituṃ āraddhakāle. Ñattikammaṭṭhānabhede panāti ñattikammassa ṭhānabhede.
这里还有一些零散的情况需要说明:有一种僧团甘马,只有僧团才能做,团体和个人都不能做。除了告知甘马的业相中的一部分之外,其余四种甘马都应当这样理解。有一种僧团甘马,僧团可以做,团体可以做,个人也可以做,这在前面已经说过了。正如论中所说:“某个精舍里住着两三个人,他们坐下来共同做的,就等同于僧团所做的。但如果某个精舍里只有一位比丘,那就由这位比丘……”等等。有一种团体甘马,僧团可以做,团体可以做,个人也可以做,这应当依据在他人面前举行清净伍波萨他的情况来理解。有一种团体甘马,只有团体才能做,僧团和个人都不能做,这应当依据以互相告知的方式举行清净伍波萨他的情况来理解。有一种个人甘马,只有个人才能做,僧团和团体都不能做,这应当依据决意伍波萨他的情况来理解。有一种团体甘马,有些团体能做,有些不能做。其中,不需要白文的,只有两个人做,不是三个人;需要白文的,只有三个人做,不能少于三个,也不能多于三个。
Idaṃ panettha pakiṇṇakaṃ – atthi saṅghakammaṃ saṅgho eva karoti, na gaṇo, na puggalo, taṃ apalokanakammassa kammalakkhaṇekadesaṃ ṭhapetvā itaraṃ catubbidhampi kammaṃ veditabbaṃ. Atthi saṅghakammaṃ saṅgho ca karoti, gaṇo ca karoti, puggalo ca karoti, taṃ pubbe ṭhapitaṃ. Vuttañhetaṃ ‘‘yasmiṃ vihāre dve tayo janā vasanti, tehi nisīditvā katampi saṅghena katasadisameva. Yasmiṃ pana vihāre eko bhikkhu hoti, tena bhikkhunā’’tiādi (pari. aṭṭha. 495-496). Atthi gaṇakammaṃ saṅgho ca karoti, gaṇo ca karoti, puggalo ca karoti, taṃ yo pārisuddhiuposatho aññesaṃ santike karīyati, tassa vasena veditabbaṃ. Atthi gaṇakammaṃ gaṇova karoti, na saṅgho, na puggalo, taṃ yo pārisuddhiuposatho aññamaññaṃ ārocanavasena karīyati, tassa vasena veditabbaṃ. Atthi puggalakammaṃ puggalova karoti, na saṅgho, na gaṇo, taṃ adhiṭṭhānuposathavasena veditabbaṃ. Atthi gaṇakammaṃ ekaccova gaṇo karoti, ekacco na karoti, tattha añattikaṃ dveyeva karonti, na tayo. Sañattikaṃ tayova karonti, na tato ūnā vā adhikā vāti.
未制与已制品注释
Apaññattepaññattavaggavaṇṇanā
500咖咕桑特佛、果纳嘎玛那佛、迦叶佛这三位确实制定了七种罪聚。而维巴西佛等诸佛,只诵出了教诫巴帝摩卡,并没有制定学处。
500. Kakusandhakoṇāgamanakassapā eva hi satta āpattikkhandhe paññapesuṃ. Vipassīādayo pana ovādapātimokkhaṃ uddisiṃsu, na sikkhāpadaṃ paññapesuṃ.
结语的注释
Nigamanakathāvaṇṇanā
律藏里的教说,是由《经分别》《犍度》《附随》这三部分详细分别开演的。名为《一切善见》的注释,就是对“名为一切善见”这句话所作的注释,到这里就结束了——这是(注释者)说的。其中,在精进堂里。以义理抉择等而得以充实。
Ubhatovibhaṅgakhandhakaparivārehi vibhattaṃ desanaṃ atthi tassa vinayapiṭakassa, nāmena samantapāsādikā nāma saṃvaṇṇanā ‘‘samantapāsādikā nāmā’’ti vuttavacanasaṃvaṇṇanā samattāti āha. Tattha padhānaghare. Iddhā atthavinicchayādīhi.
善巧地生起、完全地生起,以不费力证得那些功德,或以超胜的功德而完全生起;由于这样完全生起,以“追寻已去诸法的去处”所说的念而生起的信等法,因受到守护而称为极清净。如此,念也由信等表明。在这种情况下,此处所说的四种戒中,巴帝摩卡防护戒由信庄严,因为信是成就此戒的因。根律仪戒、活命清净戒、资具依用戒,则分别由念、精进、慧庄严,应依各自相应的关系了知。此外,信若缺乏慧就不清净,因为慧是净信的因;而慧因信的力量才称为极清净。慧若缺乏信就会趋向欺诈,只有与信相应才是清净。精进若缺乏定就会导致掉举,而不是与定相应——由精进清净之说,定也被提及——如此,极清净的信等法也庄严巴帝摩卡,应当了知。怎样庄严呢?对于开示修行的导师、修行本身以及修行之果,若没有信就无法受持戒律,也无法净化已受持的戒,所以信庄严巴帝摩卡。其中,以“彼世尊亦如是……”等,能礼敬导师。关于修行中,以戒的毁犯与成就为根本的现世之果与来世之果,信的作用应详细了知;见到戒的毁犯与成就之相所带来的过患与功德,以及舍离过患、成就功德的方便。以“太冷”等语,舍弃不应从事的懈怠,依照“无论冷热”所说,以不让未生的不防护生起、舍弃已生的不防护、令未生的防护生起、令已生的防护增长的运作方式,精进庄严巴帝摩卡。按这个方法,在根律仪等中也应同样套用。应当知道,对四种摄事法的随顺应行,在这里就是行仪。以“正直”一语,通过说明与因利养恭敬而做出身恶行等弯曲行为的欺诈谄诳相对治的正直法的相应,显示了不贪的意乐。以“柔和”一语,通过说明与造成粗硬状态的嗔恚等相对治的慈等柔和法的相应,显示了利益他人的意乐等。以“等”一语,显示了与“忍辱、温和、和善、亲切”等所说的诸法相应。这里所说的正直、柔和等功德,既是戒成就的因,也是戒成就的果,因为它们能成就戒。自宗就是四众。由此表明了同分苦的有无。或者,自宗就是善逝的三藏,自宗本身难以阐明,所以取自宗的确定,就是取自宗。
Sammā udito samudito, te guṇe akicchena adhigato adhikappamāṇaguṇehi vā samudito, tena samuditena ‘‘gatānaṃ dhammānaṃ gatiyo samannesatī’’ti vuttāya satiyā uppāditā saddhādayo paramavisuddhā nāma samannārakkhattā. Iti satipi saddhādīhi vuttā hoti. Evaṃ sante ettha vutte catubbidhe sīle pātimokkhasaṃvarasīlaṃ saddhā maṇḍeti. Saddhāsādhanañhi taṃ. Indriyasaṃvarājīvapārisuddhipaccayaparibhogasīlāni paṭimaṇḍenti sativīriyapaññāyoti yathāyogaṃ veditabbaṃ. Apica saddhā ca buddhirahitā avisuddhā hoti buddhiyā pasādahetuttā. Buddhiyo pana tassānubhāvena paramavisuddhā nāma honti. Paññā saddhārahitā kerāṭikapakkhaṃ bhajati, saddhāyuttā eva visuddhā hoti. Vīriyañca samādhirahitaṃ uddhaccāya saṃvattati, na samādhiyuttanti vīriyassa suddhavacanato samādhipi vutto hoti, evaṃ paramavisuddhā saddhādayopi pātimokkhaṃ paṭimaṇḍentīti ñātabbaṃ. Kathaṃ? Paṭipattidesake satthari ca paṭipattiyañca paṭipattiphale ca saddhāya vinā sīlasamādānaṃ, samādinnavisodhanañca kātuṃ na sakkāti saddhā pātimokkhaṃ paṭimaṇḍeti. Tattha ‘‘itipi so bhagavā’’tiādinā (dī. ni. 1.255; ma. ni. 1.74; saṃ. ni. 1.249) satthari ca pūjetuṃ sakkoti. Paṭipattiyaṃ sīlavipattisampattimūlake sandiṭṭhikasamparāyikaphale ca saddhāpavatti vitthārato ñātabbā, sīlavipattisampattinimittaṃ ādīnavamānisaṃsañca ādīnavapariccāge, ānisaṃsasampādane ca upāyaṃ disvā tathā pavattamānā paññā pātimokkhasaṃvaraṃ paṭimaṇḍeti. ‘‘Atisīta’’ntiādinā appavattanārahaṃ kosajjaṃ ‘‘yo ca sītañca uṇhañcā’’ti vuttānusārena pajahitvā anuppannuppannānaṃ asaṃvarasaṃvarānaṃ anuppādanapajahanauppādanavaḍḍhanavasena pavattamānavīriyaṃ pātimokkhaṃ paṭimaṇḍeti, iminā nayena indriyasaṃvarādīsupi yojetabbaṃ. Catunnampi saṅgahavatthūnaṃ anukūlasamudācāro idha ācāroti veditabbo. Ajjava-vacanena lābhasakkārahetu kāyaduccaritādikuṭilakaramāyāsāṭheyyapaṭipakkhaajjavadhammasamāyogadīpanena alobhajjhāsayatā dīpitā. Maddava-vacanena kakkhaḷabhāvakarapaṭighādipaṭipakkhabhūtamettādimaddavadhammasamāyogadīpanena hitajjhāsayādīni dīpitāni honti. Ādi-saddena ‘‘khanti ca soraccañca sākhalyañca paṭisanthāro cā’’tiādinā (dha. sa. dukamātikā 125-126) vuttadhammehi samāyogo dīpito hoti. Idha vuttā ajjavamaddavādayo guṇā sīlasampattiyā hetū ca honti sīlasampattiphalañca taṃsampādanato. Sakasamayoti catuparisā. Etena sabhāgadukkhabhāvābhāvo sūcito. Atha vā sakasamayoti sogataṃ piṭakattayaṃ sakasamayo eva gahanaṃ duddīpanattā, sakasamayassa sanniṭṭhānaṃ sakasamayagahanaṃ –
“真实、有情、结生,以及缘起之相;
这四种法难以看见,也极难解说。”
‘‘Saccaṃ satto paṭisandhi, paccayākārameva ca; Duddasā caturo dhammā, desetuñca sudukkarā’’ti. (vibha. aṭṭha. 225) –
因为已经说过,所以就像用自宗的定义词句来连接解说一样,他宗也是如此。以“慧的明净”这一说法,是指以锐利的智慧所说的、性质如同用石头磨利的刀锋那样的慧。被称为三藏教法的教法之分,就是三藏教法之分。在那个分别中。经文和经义名为教法,这里说“唯是经文”。在完成这部注释的那个时候,因为还没有通达智,所以是针对闻所成慧而说“以无碍智的光辉”。因为由具足因缘而生起,所以是乐出。因为乐出,所以也应当与具足甘美、明净、语言之美的说法连接起来,这样的说法既能带来耳根之乐,也能带来结构圆满之乐。因为不说“以解说”而说“以大解说”,所以表明其具有学处、语词、韵律、文采等庄严的、与波你尼传承共通的持法性质。“以正说者”等中,正说者是指具足处所相应慧的人。在味的分别中,也因为寿命力等相应能力的结合,或者因为大诗人所造论典的广大,所以说“于三藏教法分别”等,显示其在教法、因理之境、声音这三处都很明利,表明他具有调伏慧的圆满与善巧。那些已经分别无碍解等的人,就是已分别无碍解等法;被他们围绕,不以断绝相续的方式,而是以在自身相续中生起、增长的方式围绕,就是已分别无碍解之围绕。在那个已分别无碍解之围绕中,就是上人法。在以六神通、四无碍解等类别的功德所庄严中,六神通本身就是上人法;在四无碍解中,则只是义无碍解的一部分。这两者本身既已摄属上人法,怎么能庄严上人法呢?就像作为树的部分的花等庄严树一样,因为它们自身也是那些上人法的组成部分。摄属欲界法的无碍解智,虽然不是上人法的组成部分,却能庄严上人法,就像不是人的组成部分的饰物庄严人一样。或者,欲界无碍解的随从庄严着六神通、无碍解等类别的功德。再者,这里说“无碍解”,是就出世间无碍解而言。在教法中出生,成为教法的庄严;或者成为他所出生的那个族系的庄严。在略说与广说之间互相转换作解,令未净信者生净信并令已净信者增长,把所说的深奥义作深与浅的开显——如此因具足六种阿阇黎德,所以名为广大慧。有些人在思惟法义时过度奔逸,或执取断见等种种边见,或执“一切所知唯是施设”,或执“唯是胜义”,他们的慧因为是邪见的缘,所以名为有垢;而这位长老的慧,因为没有思惟法义的过度奔逸,所以名为清净。因此说“以广大清净慧”。诸师,是指具足“可爱、可敬、可尊”等所说功德的诸师。因为以功德而达到坚固,所以是长老。
Vuttattā yathā sakasamayassa gahanapadena yojanā vuttā, tathā parasamayassapi. Paññāveyyattiyenāti anena tikhiṇena ñāṇena katasilānisitasatthasadisasabhāvapaññā vuttā. Tipiṭakasaṅkhātāya pariyattiyā pabhedo tipiṭakapariyattippabhedo. Tasmiṃ pabhede. Tanti ca tantiattho ca sāsanaṃ nāma. Idha ‘‘tanti evā’’ti vadanti. Yasmiṃ ayaṃ saṃvaṇṇanā niṭṭhāpitā, tasmiṃ kāle paṭivedhañāṇābhāvato sutamayaṃ sandhāya ‘‘appaṭihatañāṇappabhāvenā’’ti vuttaṃ. Karaṇasampattiyā janitattā sukhaviniggataṃ. Sukhaviniggatattā madhurodātavacanalāvaṇṇayuttenāpi yojetabbaṃ, īdisaṃ vacanaṃ sotasukhañca sannivesasampattisukhañca hoti. ‘‘Veyyākaraṇenā’’ti avatvā ‘‘mahāveyyākaraṇenā’’ti vuttattā sikkhāniruttichandovicityādipaṭimaṇḍitapāṇiniyanyāsādhāraṇadhāraṇasabhāvo sūcito bhavati. Yuttavādinātiādīsu yuttamuttavādinā ṭhānuppattiyapaññāya samannāgatenāti attho. Ojābhedepi āyusattikaraṇatādisāmatthayogānaṃ mahākavinā racitaganthassa mahantattā vā ‘‘tipiṭakapariyattippabhede’’tiādīhi sāsane, hetuvisaye, sadde cāti imesu tīsu ṭhānesu pāṭavabhāvaṃ dīpento venayikabuddhisampattisabbhāvamassa sūceti. Yesaṃ puggalānaṃ pabhinnā paṭisambhidādi, te pabhinnapaṭisambhidādayo dhammā. Tehi parivārito ukkhittasantatiupacchedamakatvā attano santāne uppādanavaḍḍhanavasena vārito so pabhinnapaṭisambhidāparivāro. Tasmiṃ pabhinnapaṭisambhidāparivāre uttarimanussadhammeti attho. Chaḷabhiññacatupaṭisambhidādippabhedaguṇapaṭimaṇḍite pana chaḷabhiññā uttarimanussadhammā eva. Catūsu paṭisambhidāsu atthapaṭisambhidāya ekadesova. Tadubhayaṃ sayaṃ uttarimanussadhammapariyāpannaṃ kathaṃ uttarimanussadhammaṃ paṭimaṇḍetīti ce? Rukkhaṃ rukkhassa avayavabhūtapupphādayo viya sayañca yesaṃ uttarimanussadhammānaṃ avayavattāti. Kāmāvacaradhammapariyāpannapaṭisambhidāñāṇaṃ uttarimanussadhammānaṃ anavayavabhūtaṃ uttarimanussadhammaṃ paṭimaṇḍeti, purisassa anavayavabhūto alaṅkāro viya purisaṃ. Atha vā kāmāvacarapaasambhidāparivāro chaḷabhiññāpaṭisambhidādippabhedaguṇe paṭimaṇḍeti. Lokuttarapaṭisambhidaṃ sandhāya puna paṭisambhidāvacanañca. Sāsane uppajjitvā sāsanassa alaṅkārabhūtena, yasmiṃ vaṃse uppanno, tasseva vā alaṅkārabhūtena. Saṅkhepavitthāresu itarītarakaraṇaṃ, appasannapasannānaṃ pasāduppādanābhivuḍḍhikaraṇaṃ, vuttānaṃ gambhīrānaṃ gambhīruttānabhāvakaraṇanti evaṃ chabbidhācariyaguṇayogato vipulabuddhi nāma. Ye dhammacintanaṃ atidhāvantā keci ucchedādinānappakāraṃ antaṃ vā gaṇhanti, ‘‘sabbaṃ ñeyyaṃ paññatti evā’’ti vā ‘‘paramattho evā’’ti vā gaṇhanti, tesaṃ buddhi micchādiṭṭhipaccayattā samalā nāma hoti, imassa pana buddhi dhammacintātidhāvanarahitattā visuddhā nāma hoti. Tena vuttaṃ ‘‘vipulavisuddhabuddhinā’’ti . Garūhi ‘‘piyo garu bhāvanīyo’’tiādinā (a. ni. 7.37; netti. 113) vuttaguṇehi yuttagarūhi. Guṇehi thirabhāvaṃ gatattā therena.
以戒,或以戒的清净,以戒清净。因为破开无明卵壳而最初出生,所以是世间最尊长者。或者,因为在世间甚深广大的戒等诸蕴中寻求、遍求,所以称为大仙。
Sīlena sīlassa vā visuddhiyā sīlavisuddhiyā. Avijjaṇḍakosaṃ padāletvā paṭhamaṃ abhinibbattattā lokajeṭṭhassa. Lokassa vā gambhīre mahante sīlādikkhandhe esi gavesīti mahesīti.
到这里,这部名为《一切欢喜》、篇幅约两万七千颂的律藏注释,已经在各个部分把决断的要义归纳完毕,也把难点之处解释清楚了。即便如此,这里所写的内容,还是应当好好审查,对照巴利三藏和注释书来核实。那些老师们,已经看清了佛陀世尊的大威神力,也看清了律藏种种理趣的甚深含义,为了不让古师传下来的说法失传,放下自己的见解,纯粹为了正法久住、为了利益他人,而努力阐扬律藏。在他们足下顶礼之后,具备忍辱、柔和等功德,以行仪圆满让他们心生欢喜,然后请示传承下来的决断,审察之后,凡是与他们对得上的,就应当采纳;其余的则应当舍弃。否则,就应当保持沉默。但绝对不可以把不同的决断混在一起。为什么?因为那是导致教法毁灭的原因。这里有一首偈颂:
Ettāvatā samadhikasattavīsatisahassaparimāṇāya samantapāsādikasaññitāya vinayaṭṭhakathāya sabbapadesu vinicchayajātaṃ saṅkhipitvā gaṇṭhiṭṭhānavikāsanā katā hoti, tathāpi yaṃ ettha likhitaṃ, taṃ suṭṭhu vicāretvā pāḷiñca aṭṭhakathañca sallakkhetvā ye ācariyā buddhassa bhagavato mahānubhāvaṃ, vinayapiṭakassa ca vicitranayagambhīratthataṃ sallakkhetvā porāṇānaṃ kathāmaggaṃ avināsetvā attano matiṃ pahāya kevalaṃ saddhammaṭṭhitiyā, parānuggahakāmatāya ca vinayapiṭakaṃ pakāsentā ṭhitā, tesaṃ pādamūle vanditvā khantisoraccādiguṇasamannāgatena hutvā vattasampattiyā tesaṃ cittaṃ ārādhetvā paveṇiyā āgataṃ vinicchayaṃ kathāpetvā upadhāretvā yaṃ tena saṃsandati, taṃ gahetabbaṃ, itaraṃ chaḍḍetabbaṃ. Itarathā tuṇhībhūtena bhavitabbaṃ. Vinicchayasaṅkarakarena pana na bhavitabbameva. Kasmā? Sāsanassa nāsahetuttā. Hoti cettha –
“没有觉察到具大威神力的佛陀,
以及法义理趣的深奥难解;
不懂律的人,要是想阐释那部律,
他是难以见到的,是毁灭教法的原因。
不通达巴利语及其含义,
谁破坏注疏之轨则,亦……
他人把非定论当成定论来执取。
他令受持,正被那些人所簇拥。
渐次为大众所簇拥,
自命睿智的比丘,被拥于众前。
没让愚者们产生疑惑,
把阿阇梨的风范呈现在面前。”
‘‘Asambudhaṃ buddhamahānubhāvaṃ, Dhammassa gambhīranayatthatañca; Yo vaṇṇaye taṃ vinayaṃ aviññū, So duddaso sāsananāsahetu. Pāḷiṃ tadatthañca asambudhañhi, Nāseti yo aṭṭhakathānayañca; Anicchayaṃ nicchayato parehi, Gāheti teheva purakkhato so. Anukkameneva mahājanena, Purakkhato paṇḍitamānibhikkhu; Apaṇḍitānaṃ vimatiṃ akatvā, Ācariyalīḷaṃ purato karotī’’ti.