咖提那的破除之注释
Kathinabhedavaṇṇanā
附随解释 · 10 段
咖提那衣的成立等之注释
Kathinaatthatādivaṇṇanā
403-4怎样？是怎样的呢？所谓“不取之施”，首先是暂时性的事物。文中说“以未来而言，成为无间之后”，是因为取水等加行，是在洗涤等准备工作之后才生起的；而说加行的造作，是就洗涤等行为而言。不过，这里的加行是在前生缘的意义上说的。由于自身的前生法不存在，所以连一法也得不到。
403-4.Kinti kathaṃ. Anādiyadānaṃ tāvakālikavatthu. ‘‘Anāgatavasena anantarā hutvā’’ti udakāharaṇādipayogassa dhovanādipubbakaraṇassa pacchā uppajjanato, dhovanādikiriyañca sandhāya payogakaraṇato vuttaṃ. Purejātapaccaye panesa payogoti attho. Ekaṃ dhammampi na labhati attano purejātassa natthitāya.
咖提那衣等应知分别之注释
Kathinādijānitabbavibhāgavaṇṇanā
412在色等诸法当中，指的是颜色、气味等八法。因为已经说过“雨季的最后一个月”，所以在最后一个月里的任何一天都可以敷展咖提那衣，这个道理就成立了。
412.Rūpādidhammesūti vaṇṇagandhādiaṭṭhakesu. ‘‘Vassānassa pacchimo māso’’ti (pārā. 218) vuttattā pacchime māse yasmiṃ vā tasmiṃ vā divase attharituṃ vaṭṭatīti siddhaṃ.
415他们说，因为这是太阳族长老所说，所以是长老之语。
415. ‘‘Ādiccabandhunāti vuttattā theravacana’’nti vadanti.
障碍问答解说的论注释
Palibodhapañhābyākaraṇakathāvaṇṇanā
415-6决意终了者怎样在界外被解除？比丘拿着还没做好的衣离开，心想“我不再回来”。等他到了界外，心里生起这样的念头：“我不做这件衣了。”这样，这个比丘就在界外被解除。怎样在界内被解除呢？比丘拿着还没做好的衣离开，心想“我不再回来”，后来在那边得不到舒适的住处，又回到原来的精舍。这时衣的障碍还在，但当“我不做这件衣了”的念头一生起，障碍就断了，所以说“在界内被解除”。决意终了者有两种情况：断了“我不再回来”这个住处障碍之后，又回到原来的精舍，生起“我不做这件衣了”的决意；或者站在界外，以“我不做这件衣了，不再回来”的心念生起，就成为决意终了者。偈颂里说的“两种障碍，非前非后”，指的就是这个。“断望者怎样在界内？被派遣的人先前对他说‘你们就求住处吧，我会送来’，他断了‘我不再回来’这个住处障碍后离去，后来又回到那个精舍，那人却告诉他‘我没办法给’，这样就成为被派遣者。”这是文中的记载。“因为有敷展，才有解除之名”，没有敷展就得不到解除，所以这样说。前两种，就是在“两种咖提那衣解除，同生同灭”所说的内容里，最先提到的中间持出和共持出。不是指离去终了等那两种。所谓同时灭，就是达到解除的状态，这就是它的意思。
415-6. Sanniṭṭhānantiko kathaṃ bahisīmāya uddharīyati? Bhikkhu akatacīvaraṃ samādāya pakkamati ‘‘na paccessa’’nti, tassa bahisīmāgatassa evaṃ hoti ‘‘nevimaṃ cīvaraṃ kāressa’’nti, evametassa bahisīmāgatassa uddharīyati. Kathaṃ antosīmāya? Akatacīvaraṃ samādāya pakkamati ‘‘na paccessa’’nti, tato tattha phāsuvihāraṃ alabhanto tameva vihāraṃ āgacchati, tassa cīvarapalibodhoyeva ṭhito, so ca ‘‘nevimaṃ cīvaraṃ kāressa’’nti citte uppanne chijjati, tasmā ‘‘antosīmāya uddharīyatī’’ti vuttaṃ. Sanniṭṭhānantikaṃ duvidhaṃ ‘‘na paccessa’’nti āvāsapalibodhaṃ chinditvā tato punapi tameva vihāraṃ āgantvā ‘‘nevimaṃ cīvaraṃ kāressa’’nti sanniṭṭhānaṃ karoti, bahisīmāya ṭhatvā ‘‘nevimaṃ cīvaraṃ kāressaṃ na paccessa’’nti cittuppādena sanniṭṭhānantikaṃ hoti. Gāthāyampi ‘‘dve palibodhā apubbaṃ acarima’’nti idaṃ imameva sandhāya. ‘‘Āsāvacchediko kathaṃ antosīmāya ? Āsīsitena ‘tumhe vihārameva patthetha, ahaṃ pahiṇissāmī’ti vutto pubbe ‘na paccessa’nti āvāsapalibodhaṃ chinditvā gato puna taṃ vihāraṃ gantvā tena ‘nāhaṃ sakkomi dātu’nti pahito hotī’’ti likhitaṃ. ‘‘Atthāre hi sati uddhāro nāmā’’ti atthāraṃ vinā uddhāraṃ na labhanti, tasmā vuttaṃ. Purimā dveti ‘‘dve kathinuddhārā ekuppādā ekanirodhā’’ti vuttādhikāre paṭhamaṃ vuttā antarabbhārasahubbhārā. Na pakkamanantikādayo dve. Ekato nirujjhantīti uddhārabhāvaṃ pāpuṇantīti attho.
