450在曼达瓦提城，我是国王孔恰的第一王后所生之女；
我名须弥陀，因那些奉行教法者而心生净信。
451彼女戒行端严，言辞善妙，多闻，于佛陀教法中善受调练；
趋至父母之前，作如是言：“二尊，请谛听。”
452“我欣乐于涅槃，一切存有皆非常住，纵使天界的存有也不例外。
更何况那些空洞无实、少乐多苦的欲乐呢？
453“欲乐辛辣，如同毒蛇的剧毒，愚人却深陷其中，迷醉不已。
他们长久沦陷地狱之中，饱受摧残，痛苦无量。
454“那些造作恶行、增长罪过的人，恒在恶趣中哀叹。
愚人于身、语、意皆不防护。
455“那些愚昧无慧、没有觉知的人，被苦的集起所障碍。
当教法宣说之时，他们不了知，不觉悟圣谛。
456“母亲啊，殊胜佛陀所开示的真理，大多数人却不了知；
他们喜爱生命的存在，渴望往生天界。
457“然而，即使投生天界，于轮回有之中亦是无常，并非永恒。
愚人却不畏惧再三地受生。
458四恶趣与二善趣，纵获亦极难得逢；
堕入恶趣之有情，于地狱中无出家。
459“请允许我，父母双亲，在十力者的教法中出家。
我将安住于少事，为断生死而精勤。
460“为何还欢喜于这秽恶不实的有身？
为灭尽有爱，请许我出家。
461“诸佛出世，已远离非时之难，已获良机。
戒行与梵行，我尽形寿，决不毁犯。”
462须弥陀如是禀白父母：我身在俗，
终不取食，宁归死于魔之权下。
463母亲悲痛哭泣，父亲也心碎欲裂，
他们竭力劝慰她，她却瘫倒在楼阁的地板上。
464“起来吧，孩子，何必这般忧愁？你已被许配到瓦拉纳瓦提；
阿尼咖拉答王相貌英俊；你已许配给了他。
465你将贵为阿尼咖拉答王的正后，做他的妻子；
孩子啊，持戒、修梵行、出家，皆是难行之事。
466“在王权里，有号令、财富和自在，有种种享乐，而你还是个年轻姑娘；
“趁着年少，受用欲乐吧！孩子，愿你早日完婚。”
467于是妙慧对他们说道：“不要这样！轮回中事毫无实质；
我唯有出家，或者死去，决不成婚。
468“我为何要亲近这具腐烂不净、流脓恶臭、令人怖畏的尸体？
我怎会亲近这常流不净、充满秽物的皮囊？
469我既已了知，这具可厌之身，血肉涂染，
蛆虫聚居，成飞鸟之食——究竟为谁而施？
470“不久，此身识已离去，即被运往尸林；
如同被至亲厌弃而丢弃的柴木。
471“被弃于塚间，成为他人的食物，厌恶者便去沐浴；
自己的父母尚且如此嫌弃，何况一般人呢？
472“却执着于这空洞的尸骸，这堆筋骨聚成的身躯；
这具充满唾液与粪便的腐烂身躯。
473“若有人将它剖开，将里面翻到外面，
那不堪忍受的恶臭，连亲生母亲都会感到厌恶。
474“蕴、界、处，是有为法，以生为根本的苦。
如理审察之后，我又何故还会希求婚嫁？
475“纵使日复一日，有三百支崭新的利矛刺入我的身体，
即便这般杀戮持续百年，只要能如此令苦灭尽，那也是更好的。
476若人善悟师言教，便当甘受此杀害。
‘屡遭杀戮诸众生，轮回长夜苦无边。’
477“在天神与人类之中，在畜生道、阿修罗身里，
在饿鬼与地狱之中，可见无量的杀害。
478“堕入恶趣、饱受折磨者，在地狱中还要遭受众多杀害。
即使在天界也找不到庇护，没有比涅槃之乐更高的了。
479“那些精勤于十力者教法的人，已证得涅槃；
他们安闲少事，为断除生死而精勤努力。
480“父亲啊，就在今天我将出家，这些毫无实质的财物有何用？
我于诸欲已生厌离，它们如同呕吐物，犹如断根的多罗树桩。”
481她这样对父亲说；而阿尼咖拉答，她所被许配的那位，
在婚期到来之时，他来到了瓦拉纳瓦塔。
482于是，须弥陀拿起利剑，割断了自己那头乌黑、浓密、柔软的头发。
她关上高楼的门，入于初禅。
483她于彼处入定之际，阿尼咖拉答来到了城中。
高楼中的须弥陀，善修习无常想。
484当她正作意时，阿尼咖拉答亦疾登楼阁；
身严珠宝黄金之饰，合掌向须弥陀祈请。
485“在王权里，有号令、财富和自在，有种种享乐，而你还是个年轻姑娘；
当受用欲乐吧，世间的欲乐难得。
486“王权已交由你掌管，受用财富，并作布施吧；
莫要忧愁，你的父母正痛苦。”
487须弥陀于诸欲无所希求，已舍离愚痴，便这样回应：
“切莫于诸欲心生欢喜，当见诸欲中的过患。
488四洲之王曼陀多，曾为耽欲者之魁首；
犹抱未足而命终，所愿终未得圆满。
489“纵使七宝从十方如雨而降，
欲乐无有满足，人们总在不得满足中死去。
490“诸欲犹如利刃与砧板，诸欲犹如毒蛇之首，
它们炽燃如火炬，犹如白骨堆聚。
491“诸欲无常、不稳固，充满众苦，是剧毒；
犹如炽热的铁球，是苦的根源、苦的果报。
492“诸欲如树上的果实，如肉片，唯是痛苦；
诸欲如梦，能作欺诳；如借来之物。
493“诸欲如矛如刺，是病，是痈，是苦，是灾。
犹如炽燃的炭火坑，是苦之根，是恐惧，是杀戮。
494诸欲多苦，世尊说为障难；
汝等且去，我于世尊亦无所信，唯依自身。
495“自己的头正在燃烧，别人又能为我做什么呢？
老死紧随不舍，应当精勤灭除它们。”
496我打开房门，看见了父母和阿尼咖拉答王。
看到他们坐在地上哭泣，我便对他们这般说道：
497“愚者的轮回漫长，他们一再哭泣；
在这无始的轮回中，经历父亲的死亡、兄弟的被杀，以及自己的被杀。
498“你们应当忆念这无始轮回中的泪、乳、血。
你应当忆念，那些流转轮回的众生所积聚的累累白骨。
499“忆念四大海之水，与所汇聚的眼泪、乳汁与血水相较。
忆念一劫中所积聚的白骨，其堆积与毗富罗山相等。
500“轮回无始，流转不息；
纵取赡部大地，搓作枣核许丸，数尽母与母之母，犹不能及。”
501“应忆念那从无始轮回以来所取用的草、木、枝、叶，
若劈成四指长的小木片，其数亦远不及历代祖父之多。
502“应忆那东边大海里的独眼盲龟，与那自远处漂来、带有单孔的轭木；
其头颈恰入轭孔之中，正是得生人间之难的譬喻。
503当念色身如泡沫，此身多患无实义；
当观诸蕴悉无常，当忆地狱众苦逼。
504汝于生生世世、彼彼生中，屡屡增广冢墓；
当忆鳄鱼之怖畏，当忆四圣谛。
505“当有不死的甘露可饮时，你何须去喝那五种辛烈苦涩的饮品？
因为一切欲乐之味，远比那五种辛烈之物更为苦涩。
506“当有不死的寂静可证时，你又何须渴求那些能焚烧你的欲乐？
一切欲乐皆是燃烧的、沸腾的、颤动的、炽热的。
507“当自身已无怨敌，为何你还要贪求那些怨敌众多的欲乐呢？
诸欲为国王、火、盗贼、洪水与不爱者所共有，故怨敌众多。
508“解脱即在眼前，那些能杀能缚的欲乐，于你又有何用？
因为身处欲乐之中，不能自主者，也难免遭受杀缚之苦。
509“炽燃的草火炬，灼伤那紧抓不放的人，而不伤那放舍的人。
诸欲犹如草束之火炬，烧灼着那些不肯放舍的人。
510勿为纤毫欲乐，捐舍广大安乐；
勿效宽鳞吞钩，事后徒添苦恼。
511“任凭在诸欲中调伏自己，正如一条被锁链系住的狗。
诸欲必将吞噬你，犹如饥饿的贱民吞噬狗。
512贪着欲乐，汝当受众苦无量、心忧众多；
彼欲不坚，汝应舍离。
513“当有不老的境界可得，那些伴随着衰老的欲乐，于你又有何用？
一切处的一切生命，皆为死亡与疾病所系缚。
514“这是不老，这是不死，这是不老不死的境界，无忧苦；
无怨敌，无逼窄，无过失，无恐惧，无热恼。
515“此无死之境，已为众多人所证得，今日亦能获得。
若人如理精勤修习，便能证得；若不努力，则不可能成办。”
516须弥陀尼作如是言：于诸行中不得喜乐；
劝谕阿尼咖拉答已，遂掷其发委于地。
517阿尼咖拉答王起身已，合掌向父恳求言：请放须弥陀出家，
“亲证解脱之真谛。”
518父母放行后，她因畏惧忧伤与恐惧而出家。
这位有学尼亲证了六种神通，证得最上之果。
519实为奇妙、实为稀有——这位王女竟现观了涅槃；
于临终之际，她依宿世行迹，如实作了宣说。
520“于世尊拘那含佛之时，在那座新建的僧众住所中，
我们三位女伴，施舍了住处之供。
521“十次、百次、千次，乃至百百次
我们往生天界，人间更不待言。
522“我们在天界具大神通，人间更不待言。
我为七宝王之王后，正是那女宝。
523“那是因，那是源，那是根——那正是对教法的安忍；
那最初的相遇，就是乐于法者的涅槃。”
524那些于无上慧者之言生起信心的人，便如此而行；
他们对一切有感到厌离，由厌离而离染。
Mantāvatiyā nagare, rañño koñcassa aggamahesiyā; Dhītā āsiṃ sumedhā, pasāditā sāsanakarehi. Sīlavatī cittakathā, bahussutā buddhasāsane vinītā; Mātāpitaro upagamma, bhaṇati ‘‘ubhayo nisāmetha. ‘‘Nibbānābhiratāhaṃ, asassataṃ bhavagataṃ yadipi dibbaṃ; Kimaṅgaṃ pana tucchā kāmā, appassādā bahuvighātā. ‘‘Kāmā kaṭukā āsīvisūpamā, yesu mucchitā bālā; Te dīgharattaṃ niraye, samappitā haññante dukkhitā . ‘‘Socanti pāpakammā, vinipāte pāpavaddhino sadā; Kāyena ca vācāya ca, manasā ca asaṃvutā bālā. ‘‘Bālā te duppaññā, acetanā dukkhasamudayoruddhā; Desante ajānantā, na bujjhare ariyasaccāni. ‘‘Saccāni amma buddhavaradesitāni, te bahutarā ajānantā ye; Abhinandanti bhavagataṃ, pihenti devesu upapattiṃ. ‘‘Devesupi upapatti, asassatā bhavagate aniccamhi; Na ca santasanti bālā, punappunaṃ jāyitabbassa. ‘‘Cattāro vinipātā, duve ca gatiyo kathañci labbhanti; Na ca vinipātagatānaṃ, pabbajjā atthi nirayesu. ‘‘Anujānātha maṃ ubhayo, pabbajituṃ dasabalassa pāvacane; Appossukkā ghaṭissaṃ, jātimaraṇappahānāya. ‘‘Kiṃ bhavagate abhinanditena, kāyakalinā asārena; Bhavataṇhāya nirodhā, anujānātha pabbajissāmi. ‘‘Buddhānaṃ uppādo vivajjito, akkhaṇo khaṇo laddho; Sīlāni brahmacariyaṃ, yāvajīvaṃ na dūseyyaṃ’’. Evaṃ bhaṇati sumedhā, mātāpitaro ‘‘na tāva āhāraṃ; Āharissaṃ gahaṭṭhā, maraṇavasaṃ gatāva hessāmi’’. Mātā dukkhitā rodati pitā ca, assā sabbaso samabhihato; Ghaṭenti saññāpetuṃ, pāsādatale chamāpatitaṃ. ‘‘Uṭṭhehi puttaka kiṃ socitena, dinnāsi vāraṇavatimhi; Rājā anīkaratto , abhirūpo tassa tvaṃ dinnā. ‘‘Aggamahesī bhavissasi, anikarattassa rājino bhariyā; Sīlāni brahmacariyaṃ, pabbajjā dukkarā puttaka. ‘‘Rajje āṇādhanamissariyaṃ, bhogā sukhā daharikāsi; Bhuñjāhi kāmabhoge, vāreyyaṃ hotu te putta’’. Atha ne bhaṇati sumedhā, ‘‘mā edisikāni bhavagatamasāraṃ; Pabbajjā vā hohiti, maraṇaṃ vā me na ceva vāreyyaṃ. ‘‘Kimiva pūtikāyamasuciṃ, savanagandhaṃ bhayānakaṃ kuṇapaṃ; Abhisaṃviseyyaṃ bhastaṃ, asakiṃ paggharitaṃ asucipuṇṇaṃ. ‘‘Kimiva tāhaṃ jānantī, vikulakaṃ maṃsasoṇitupalittaṃ; Kimikulālayaṃ sakuṇabhattaṃ, kaḷevaraṃ kissa diyyati. ‘‘Nibbuyhati susānaṃ, aciraṃ kāyo apetaviññāṇo; Chuddho kaḷiṅgaraṃ viya, jigucchamānehi ñātīhi. ‘‘Chuddhūna naṃ susāne, parabhattaṃ nhāyanti jigucchantā; Niyakā mātāpitaro, kiṃ pana sādhāraṇā janatā. ‘‘Ajjhositā asāre, kaḷevare aṭṭhinhārusaṅghāte; Kheḷassuccārassava, paripuṇṇe pūtikāyamhi. ‘‘Yo naṃ vinibbhujitvā, abbhantaramassa bāhiraṃ kayirā ; Gandhassa asahamānā, sakāpi mātā jiguccheyya. ‘‘Khandhadhātuāyatanaṃ, saṅkhataṃ jātimūlakaṃ dukkhaṃ; Yoniso anuvicinantī, vāreyyaṃ kissa iccheyyaṃ. ‘‘Divase divase tisatti, satāni navanavā pateyyuṃ kāyamhi; Vassasatampi ca ghāto, seyyo dukkhassa cevaṃ khayo. ‘‘Ajjhupagacche ghātaṃ, yo viññāyevaṃ satthuno vacanaṃ; ‘Dīgho tesaṃ saṃsāro, punappunaṃ haññamānānaṃ’. ‘‘Devesu manussesu ca, tiracchānayoniyā asurakāye; Petesu ca nirayesu ca, aparimitā dissare ghātā. ‘‘Ghātā nirayesu bahū, vinipātagatassa pīḷiyamānassa ; Devesupi attāṇaṃ, nibbānasukhā paraṃ natthi. ‘‘Pattā te nibbānaṃ, ye yuttā dasabalassa pāvacane; Appossukkā ghaṭenti, jātimaraṇappahānāya. ‘‘Ajjeva tātabhinikkhamissaṃ, bhogehi kiṃ asārehi; Nibbinnā me kāmā, vantasamā tālavatthukatā’’. Sā cevaṃ bhaṇati pitaramanīkaratto ca yassa sā dinnā; Upayāsi vāraṇavate, vāreyyamupaṭṭhite kāle. Atha asitanicitamuduke, kese khaggena chindiya sumedhā; Pāsādaṃ pidahitvā , paṭhamajjhānaṃ samāpajji. Sā ca tahiṃ samāpannā, anīkaratto ca āgato nagaraṃ; Pāsāde ca sumedhā, aniccasaññaṃ subhāveti. Sā ca manasi karoti, anīkaratto ca āruhī turitaṃ; Maṇikanakabhūsitaṅgo, katañjalī yācati sumedhaṃ. ‘‘Rajje āṇādhanamissariyaṃ, bhogā sukhā daharikāsi; Bhuñjāhi kāmabhoge, kāmasukhā dullabhā loke. ‘‘Nissaṭṭhaṃ te rajjaṃ, bhoge bhuñjassu dehi dānāni; Mā dummanā ahosi, mātāpitaro te dukkhitā’’ . Taṃ taṃ bhaṇati sumedhā, kāmehi anatthikā vigatamohā; ‘‘Mā kāme abhinandi, kāmesvādīnavaṃ passa. ‘‘Cātuddīpo rājā mandhātā, āsi kāmabhogina maggo; Atitto kālaṅkato, na cassa paripūritā icchā. ‘‘Satta ratanāni vasseyya, vuṭṭhimā dasadisā samantena; Na catthi titti kāmānaṃ, atittāva maranti narā. ‘‘Asisūnūpamā kāmā, kāmā sappasiropamā; Ukkopamā anudahanti, aṭṭhikaṅkala sannibhā. ‘‘Aniccā addhuvā kāmā, bahudukkhā mahāvisā; Ayoguḷova santatto, aghamūlā dukhapphalā. ‘‘Rukkhapphalūpamā kāmā, maṃsapesūpamā dukhā; Supinopamā vañcaniyā, kāmā yācitakūpamā. ‘‘Sattisūlūpamā kāmā, rogo gaṇḍo aghaṃ nighaṃ; Aṅgārakāsusadisā, aghamūlaṃ bhayaṃ vadho. ‘‘Evaṃ bahudukkhā kāmā, akkhātā antarāyikā; Gacchatha na me bhagavate, vissāso atthi attano. ‘‘Kiṃ mama paro karissati, attano sīsamhi ḍayhamānamhi; Anubandhe jarāmaraṇe, tassa ghātāya ghaṭitabbaṃ’’. Dvāraṃ apāpuritvānahaṃ , mātāpitaro anīkarattañca; Disvāna chamaṃ nisinne, rodante idamavocaṃ. ‘‘Dīgho bālānaṃ saṃsāro, punappunañca rodataṃ; Anamatagge pitu maraṇe, bhātu vadhe attano ca vadhe. ‘‘Assu thaññaṃ rudhiraṃ, saṃsāraṃ anamataggato saratha; Sattānaṃ saṃsarataṃ, sarāhi aṭṭhīnañca sannicayaṃ. ‘‘Sara caturodadhī , upanīte assuthaññarudhiramhi; Sara ekakappamaṭṭhīnaṃ, sañcayaṃ vipulena samaṃ. ‘‘Anamatagge saṃsarato, mahiṃ jambudīpamupanītaṃ; Kolaṭṭhimattaguḷikā, mātā mātusveva nappahonti. ‘‘Tiṇakaṭṭhasākhāpalāsaṃ , upanītaṃ anamataggato sara; Caturaṅgulikā ghaṭikā, pitupitusveva nappahonti. ‘‘Sara kāṇakacchapaṃ pubbasamudde, aparato ca yugachiddaṃ; Siraṃ tassa ca paṭimukkaṃ, manussalābhamhi opammaṃ. ‘‘Sara rūpaṃ pheṇapiṇḍopamassa, kāyakalino asārassa; Khandhe passa anicce, sarāhi niraye bahuvighāte. ‘‘Sara kaṭasiṃ vaḍḍhente, punappunaṃ tāsu tāsu jātīsu; Sara kumbhīlabhayāni ca, sarāhi cattāri saccāni. ‘‘Amatamhi vijjamāne, kiṃ tava pañcakaṭukena pītena; Sabbā hi kāmaratiyo, kaṭukatarā pañcakaṭukena. ‘‘Amatamhi vijjamāne, kiṃ tava kāmehi ye pariḷāhā ; Sabbā hi kāmaratiyo, jalitā kuthitā kampitā santāpitā. ‘‘Asapattamhi samāne, kiṃ tava kāmehi ye bahusapattā; Rājaggicoraudakappiyehi, sādhāraṇā kāmā bahusapattā. ‘‘Mokkhamhi vijjamāne, kiṃ tava kāmehi yesu vadhabandho; Kāmesu hi asakāmā, vadhabandhadukhāni anubhonti. ‘‘Ādīpitā tiṇukkā, gaṇhantaṃ dahanti neva muñcantaṃ; Ukkopamā hi kāmā, dahanti ye te na muñcanti. ‘‘Mā appakassa hetu, kāmasukhassa vipulaṃ jahī sukhaṃ; Mā puthulomova baḷisaṃ, gilitvā pacchā vihaññasi. ‘‘Kāmaṃ kāmesu damassu, tāva sunakhova saṅkhalābaddho; Kāhinti khu taṃ kāmā, chātā sunakhaṃva caṇḍālā. ‘‘Aparimitañca dukkhaṃ, bahūni ca cittadomanassāni; Anubhohisi kāmayutto, paṭinissaja addhuve kāme. ‘‘Ajaramhi vijjamāne, kiṃ tava kāmehi yesu jarā; Maraṇabyādhigahitā , sabbā sabbattha jātiyo. ‘‘Idamajaramidamamaraṃ , idamajarāmaraṃ padamasokaṃ; Asapattamasambādhaṃ, akhalitamabhayaṃ nirupatāpaṃ. ‘‘Adhigatamidaṃ bahūhi, amataṃ ajjāpi ca labhanīyamidaṃ; Yo yoniso payuñjati, na ca sakkā aghaṭamānena’’. Evaṃ bhaṇati sumedhā, saṅkhāragate ratiṃ alabhamānā; Anunentī anikarattaṃ, kese ca chamaṃ khipi sumedhā. Uṭṭhāya anikaratto, pañjaliko yācitassā pitaraṃ so; ‘‘Vissajjetha sumedhaṃ, pabbajituṃ vimokkhasaccadassā’’. Vissajjitā mātāpitūhi, pabbaji sokabhayabhītā; Cha abhiññā sacchikatā, aggaphalaṃ sikkhamānāya. Acchariyamabbhutaṃ taṃ, nibbānaṃ āsi rājakaññāya; Pubbenivāsacaritaṃ, yathā byākari pacchime kāle. ‘‘Bhagavati koṇāgamane, saṅghārāmamhi navanivesamhi; Sakhiyo tisso janiyo, vihāradānaṃ adāsimha. ‘‘Dasakkhattuṃ satakkhattuṃ, dasasatakkhattuṃ satāni ca satakkhattuṃ; Devesu uppajjimha, ko pana vādo manussesu. ‘‘Devesu mahiddhikā ahumha, mānusakamhi ko pana vādo; Sattaratanassa mahesī, itthiratanaṃ ahaṃ āsiṃ. ‘‘So hetu so pabhavo, taṃ mūlaṃ sāva sāsane khantī; Taṃ paṭhamasamodhānaṃ, taṃ dhammaratāya nibbānaṃ’’. Evaṃ karonti ye saddahanti, vacanaṃ anomapaññassa; Nibbindanti bhavagate, nibbinditvā virajjantīti.
