368苏巴比丘尼正前往宜人的耆婆林。
一个无赖拦住了她。苏巴对他说道:
369“我有什么地方冒犯了你,你竟站在这里拦住我的去路?
贤友,男子触碰出家的女子,是不被允许的。
370我师教诫甚为尊,善逝所宣斯学处;
清净无瑕之妙道,汝何阻我而伫立?
371“你心浑浊、满身尘垢,却来面对清净、离尘、无瑕的我。
我的心于一切处已得解脱,你又何必拦在我的面前?”
372“你正值年少,容貌无瑕,出家能为你带来什么?
抛弃这袈裟吧,来,在繁花盛开的林中一同欢娱。
373“遍处飘送着甜蜜的气息,林木因花粉而扬起香尘。
初春的季节如此愉悦,来,在繁花盛开的林中一同欢娱。
374“树木开满花冠,在狂风中犹如咆哮。
你若孤身一人进入森林,又有什么乐趣可言?
375“那里是猛兽群聚之处,又被发情的公象和母象所翻搅。
你无伴同行,却想去往那荒凉可怖的大森林。
376“宛如金铸的少女,又如漫步于如意藤间的天女;
你身着迦尸国的细软美衣,光彩照人,无与伦比。
377“若我们同住在林野之间,我愿顺从于你;
再没有比你更令我心爱的生命了,你这生着紧那罗般迷人双眸的人。
378“你若听从我的话语,便欢喜地回来,安住在家中吧;
你住在可遮风避雨的华美宫殿中,让侍女们随侍你的起居。
379“你穿上迦尸产的细软衣裳,再佩戴花环与妆饰;
我将以黄金、珠宝、珍珠,为你打造众多各式各样的饰物。
380“洗净尘垢的床罩,崭新的牛毛与木棉混编褥垫铺陈其上;
登上这珍贵的大床,旃檀为饰,心材妙香氤氲;
381“如青莲浮出水面,人所不采不近;
汝梵行女亦复如是,于自身诸肢节中渐趋衰老。”
382“在这充满腐臭尸身、徒增坟场之物中,你究竟以何为精髓?
这具躯体其性本属崩解,你见了它,便心神不宁地这般凝视。”
383“你的双眸宛如母鹿的眼眸,又如栖居山间的紧那罗女。
得见你的眼目,我心中的欲乐便愈发增长。
384“你的双眸恰似青莲花苞,映衬在那无瑕似金的面庞上。
一见你的双眸,我的感官欲乐便更加增长。
385“纵使你远行他方,我们仍会忆念你——那睫毛修长、眼目明净的你。
再也没有比你更可爱的了,你那紧那罗女般的明眸啊。”
386无路之处偏欲行,竟将明月作玩物而觅;
须弥山巅妄欲跨越,你这种人却来寻佛子。
387“因为在这含括天人的世间,如今于我,贪欲已无处可存;
我甚至不知它究竟是何种样貌,却已被圣道连根拔除。
388如从火炭坑中被掷出者,又如离火而取之毒叶;
其状如何我尚不见,彼已为圣道连根断除。
389“对于那种未曾省察、也不曾亲近导师的,
你去诱惑那样的女人吧;而对已了知的我,你这样做只是自寻烦恼。
390“因为在面对辱骂或赞美、痛苦或快乐时,我的正念都已稳固现前。
了知有为不净,我的心于一切处皆不黏着。
391“我是善逝的女弟子,乘着八支圣道之车而行。
箭已拔出,得无漏,我居于空寂之处,心安住于乐。
392“我曾见过彩绘精美、模样可爱的玩偶或木偶,
它们被线与桩子牵缚,舞出种种姿态。
393“然而,当那些线与桩子被抽去——松开、拆解、散落了,
当它被拆解为碎片,便无物可寻,心又能安住于何处呢?
394“我的身体诸分也是如此,离开了那些法便无法运作;
离开了那些部分便无法运作,心又能安住于何处呢?
395“犹如看见在墙上以雌黄颜料绘制而成的壁画。
你对此生起颠倒的见解——那种“这是人”的认知,了无意义。
396“如幻象呈现于眼前,如梦中的金色树。
愚痴者,你追逐的只是空洞之物,如同人群中的彩绘玩偶。
397“犹如安在窟窿中的圆球,中间有水泡,并伴有泪水。
这里还生起疮疖与眼垢,种种眼疾汇聚一处。”
398她——那位容貌端严的女子——将眼珠摘出,心无执取,毫不动摇;
“来,把这只眼睛拿去吧。”她当即就把那只眼睛交给了那男子。
399就在那一刻,那男子的欲贪即时熄灭,并在那里向她请求宽恕;
“愿你平安,梵行的女孩;这种事今后再也不会发生了。”
400“触犯这样的人,犹如紧贴炽燃的烈火,
亦如抓住致命的毒蛇,哪还有平安可言?请宽恕我吧。”
401那位解脱的比丘尼,来到了最胜佛陀面前。
当她见到那具足殊胜福德相的人,眼睛便恢复如初。
Jīvakambavanaṃ rammaṃ, gacchantiṃ bhikkhuniṃ subhaṃ; Dhuttako sannivāresi , tamenaṃ abravī subhā. ‘‘Kiṃ te aparādhitaṃ mayā, yaṃ maṃ ovariyāna tiṭṭhasi; Na hi pabbajitāya āvuso, puriso samphusanāya kappati. ‘‘Garuke mama satthusāsane, yā sikkhā sugatena desitā; Parisuddhapadaṃ anaṅgaṇaṃ, kiṃ maṃ ovariyāna tiṭṭhasi. ‘‘Āvilacitto anāvilaṃ, sarajo vītarajaṃ anaṅgaṇaṃ; Sabbattha vimuttamānasaṃ, kiṃ maṃ ovariyāna tiṭṭhasi’’. ‘‘Daharā ca apāpikā casi, kiṃ te pabbajjā karissati; Nikkhipa kāsāyacīvaraṃ, ehi ramāma supupphite vane. ‘‘Madhurañca pavanti sabbaso, kusumarajena samuṭṭhitā dumā; Paṭhamavasanto sukho utu, ehi ramāma supupphite vane. ‘‘Kusumitasikharā ca pādapā, abhigajjantiva māluteritā; Kā tuyhaṃ rati bhavissati, yadi ekā vanamogahissasi . ‘‘Vāḷamigasaṅghasevitaṃ , kuñjaramattakareṇuloḷitaṃ; Asahāyikā gantumicchasi, rahitaṃ bhiṃsanakaṃ mahāvanaṃ. ‘‘Tapanīyakatāva dhītikā, vicarasi cittalateva accharā; Kāsikasukhumehi vaggubhi, sobhasī suvasanehi nūpame. ‘‘Ahaṃ tava vasānugo siyaṃ, yadi viharemase kānanantare; Na hi matthi tayā piyattaro, pāṇo kinnarimandalocane. ‘‘Yadi me vacanaṃ karissasi, sukhitā ehi agāramāvasa; Pāsādanivātavāsinī, parikammaṃ te karontu nāriyo. ‘‘Kāsikasukhumāni dhāraya, abhiropehi ca mālavaṇṇakaṃ; Kañcanamaṇimuttakaṃ bahuṃ, vividhaṃ ābharaṇaṃ karomi te. ‘‘Sudhotarajapacchadaṃ subhaṃ, goṇakatūlikasanthataṃ navaṃ; Abhiruha sayanaṃ mahārahaṃ, candanamaṇḍitasāragandhikaṃ; ‘‘Uppalaṃ cudakā samuggataṃ, yathā taṃ amanussasevitaṃ; Evaṃ tvaṃ brahmacārinī, sakesaṅgesu jaraṃ gamissasi’’. ‘‘Kiṃ te idha sārasammataṃ, kuṇapapūramhi susānavaḍḍhane; Bhedanadhamme kaḷevare , yaṃ disvā vimano udikkhasi’’. ‘‘Akkhīni ca turiyāriva, kinnariyāriva pabbatantare; Tava me nayanāni dakkhiya, bhiyyo kāmaratī pavaḍḍhati. ‘‘Uppalasikharopamāni te, vimale hāṭakasannibhe mukhe; Tava me nayanāni dakkhiya , bhiyyo kāmaguṇo pavaḍḍhati. ‘‘Api dūragatā saramhase, āyatapamhe visuddhadassane; Na hi matthi tayā piyattarā, nayanā kinnarimandalocane’’. ‘‘Apathena payātumicchasi, candaṃ kīḷanakaṃ gavesasi; Meruṃ laṅghetumicchasi, yo tvaṃ buddhasutaṃ maggayasi. ‘‘Natthi hi loke sadevake, rāgo yatthapi dāni me siyā; Napi naṃ jānāmi kīriso, atha maggena hato samūlako. ‘‘Iṅgālakuyāva ujjhito, visapattoriva aggito kato ; Napi naṃ passāmi kīriso, atha maggena hato samūlako. ‘‘Yassā siyā apaccavekkhitaṃ, satthā vā anupāsito siyā; Tvaṃ tādisikaṃ palobhaya, jānantiṃ so imaṃ vihaññasi. ‘‘Mayhañhi akkuṭṭhavandite, sukhadukkhe ca satī upaṭṭhitā; Saṅkhatamasubhanti jāniya, sabbattheva mano na limpati. ‘‘Sāhaṃ sugatassa sāvikā, maggaṭṭhaṅgikayānayāyinī; Uddhaṭasallā anāsavā, suññāgāragatā ramāmahaṃ. ‘‘Diṭṭhā hi mayā sucittitā, sombhā dārukapillakāni vā; Tantīhi ca khīlakehi ca, vinibaddhā vividhaṃ panaccakā. ‘‘Tamhuddhaṭe tantikhīlake, vissaṭṭhe vikale parikrite ; Na vindeyya khaṇḍaso kate, kimhi tattha manaṃ nivesaye. ‘‘Tathūpamā dehakāni maṃ, tehi dhammehi vinā na vattanti; Dhammehi vinā na vattati, kimhi tattha manaṃ nivesaye. ‘‘Yathā haritālena makkhitaṃ, addasa cittikaṃ bhittiyā kataṃ; Tamhi te viparītadassanaṃ, saññā mānusikā niratthikā. ‘‘Māyaṃ viya aggato kataṃ, supinanteva suvaṇṇapādapaṃ; Upagacchasi andha rittakaṃ, janamajjheriva rupparūpakaṃ . ‘‘Vaṭṭaniriva koṭarohitā, majjhe pubbuḷakā saassukā; Pīḷakoḷikā cettha jāyati, vividhā cakkhuvidhā ca piṇḍitā’’. Uppāṭiya cārudassanā, na ca pajjittha asaṅgamānasā; ‘‘Handa te cakkhuṃ harassu taṃ’’, tassa narassa adāsi tāvade. Tassa ca viramāsi tāvade, rāgo tattha khamāpayī ca naṃ; ‘‘Sotthi siyā brahmacārinī, na puno edisakaṃ bhavissati’’. ‘‘Āsādiya edisaṃ janaṃ, aggiṃ pajjalitaṃ va liṅgiya; Gaṇhiya āsīvisaṃ viya, api nu sotthi siyā khamehi no’’. Muttā ca tato sā bhikkhunī, agamī buddhavarassa santikaṃ; Passiya varapuññalakkhaṇaṃ, cakkhu āsi yathā purāṇakanti.