18. 摩噜多婆罗门的故事中,这段渐次说法
18. Maruttabrāhmaṇassa vatthumhi ayamānupubbīkathā
南迪亚王品解释 · 15 段
在赡部洲,恒河岸边有个叫旃陀跋伽的地方,那里有一座名叫霍摩的村子。村里住着一位叫摩噜多的婆罗门。那时,他为了做生意去了得叉尸罗,在回家的路上,中途在一间厅堂里看见一只得了麻风病的狗。他心生怜悯,用青藤汁揉搓后喂给它吃。那只狗病好了,恢复了正常,它察觉到这位婆罗门对自己有恩,就跟着他一起走了。后来,婆罗门的妻子怀孕了,到了足月生产的时候,婴儿横位卡住,死在胎中。当时人们用刀把胎儿切成一块块取了出来。婆罗门看到这情景,心生厌离,便舍弃了在家生活,出家做了修行者,住在树林里。后来,他的妻子和另一个男人同居,对婆罗门怀恨在心,心想“他抛弃我出家了”,便和那个男人商量:“贤者啊,把那个婆罗门杀掉吧。”那只狗听到他们的密谈后,就一直跟着婆罗门。有一天,那个男人拿着弓箭出门,心想“我要去杀了那个修行者”。那时修行者去树林里采果实去了。那只狗留在了修行者的茅屋里。那个男人盯着修行者回来的路,躲在灌木丛中等着。狗看到那个男人放松了警惕,就咬断了他弓上的弦。那人重新把弦装好,狗又咬断,装一次咬一次。后来那个恶人知道修行者要回来了,就带着弓去杀他。这时狗咬住他的脚把他扑倒,咬了他的脸,把他弄得虚弱无力,然后汪汪大叫。善人就是这样报答对自己有恩的人。经中这样说过。
Jambudīpe candabhāgā nāma gaṅgātīre homagāmaṃ nāma atthi. Tasmiṃ eko marutto nāma brāhmaṇo paṭivasati. Tadā so vohāratthāya takkasīlaṃ gantvā gehaṃ āgacchanto antarāmagge ekāya sālāya kuṭṭharogā turaṃ sunakhaṃ disvā tasmiṃ kāruññena nīlavallitakkambilena madditvā pāyesi. Sunakho vūpasantarogo pākatiko hutvā brāhmaṇena attano katūpakāraṃ sallakkhento teneva saddhiṃ agamāsi. Aparabhāge brāhmaṇassa bhariyā gabbhaṃ paṭilabhi, paripuṇṇagabbhāya tāya vijāyanakāle dārako tiriyampatitvā antogabbheyeva mato. Tadā taṃ satthena khaṇḍākhaṇḍikaṃ chinditvā nīhariṃsu, atha brāhmaṇo taṃ disvā nibbindahadayo gharāvāsaṃ pahāya isipabbajjaṃ pabbajitvā araññe viharati. Athassa bhariyā aññena saddhiṃ saṃvasantī ayaṃ maṃ pahāya pabbajitoti brāhmaṇe paduṭṭhacittā bho brāhmaṇaṃ mārehīti sāmikena saddhiṃ mantesi. Tesaṃ mantanaṃ sunakho sutvā brāhmaṇeneva saddhiṃ carati. Athekadivasaṃ tassā sāmiko tā pa saṃ māressāmīti dhanu kalāpaṃ gahetvā nikkhami, tadā tāpaso phalāphalatthāya araññaṃ gato. Su na kho assameyeva o hī yi. Puriso tāpasassāgamanamaggaṃ olokento gacchantare nilīno acchi. Sunakho tassa pamādaṃ oloketvā dhanuno guṇaṃ khāditvā chindi. So puna guṇaṃ pākatikaṃ katvā āropesi. Evaṃ so āropitaṃ āropitaṃ khādateva, atha so pāpapuriso tāpasassāgamanaṃ ñatvā taṃ māressāmīti dhanunā saddhiṃ agamāsi. Athassa sunakho pāde ḍasitvā pātetvā tassa mukhaṃ khāditvā dubbalaṃ katvā bhuṅkāramakāsi, evañhi sappurisā attano upakārakānaṃ paccupakāraṃ karonti. Vuttañhi.
第1偈
1.
知恩灵犬行饶益,
殄彼仇雠全仙命。
Upakāraṃ karonto so, sunakho katavediko; Sattūpaghātakaṃ katvā, isino dāsi jīvitaṃ.
第2偈颂
2.
连畜生也始终知道(别人)为自己所做的恩德。
有智慧者这样说完之后,愿众生都懂得感恩。
Tiracchānāpi jānanti, guṇamattani kataṃ sadā; Iti utvāna medhāvī, kataññū hontu pāṇinoti.
从那以后,那位苦行者听到狗叫声就走过去,看到它那副惨状,心生怜悯而照料它,把它调养到伤好、体力恢复,就住在那里,修成禅那和神通,命终时投生到梵天界。
Tato tāpaso sunakhassa saddenā gantvā tassa taṃ vippakāraṃ disvā kāruññena paṭijiggitvā vūpasantavaṇaṃ balappattaṃ posetvā tattheva vasanto jhānābhiññaṃ nibbattetvā āyupariyosāne brāhmalokaparāyaṇo ahosīti.
第3偈颂
3.
听闻彼犬所作饶益事,
亦闻仙人曾为弥提地沙所作。
你们应善行慈悲与利他,
那永远是你们轮回中福乐受用之因。
Sutvāna sādhu sunakhena katūpakāraṃ, Mettiṃdisassa pakataṃ isinā ca sutvā; Sammā karotha karuṇañca parūpakāraṃ, Taṃ sabbadā bhavati vo bhavabhogahetūti.
马鲁达婆罗门的故事,第八。
