第16章 施木板块者的故事:这是按顺序的讲述。
16. Phalakakhaṇḍadinnassa vatthumhi ayamānupubbīkathā
南迪亚王品解释 · 39 段
在舍卫城,据说有一个人心想“我要去北方”,就踏上了长途旅程。当时正是夏季,中午时分,他被强烈的暑热弄得疲惫不堪,于是走进树荫里,一边嚼着槟榔叶,一边坐在一块木板上。这时,有一个人从北方来,也同样被暑热弄得疲惫,走过来坐在前一个人旁边,问道:“贤者,有水吗?”那人说:“没有水。”于是他又说:“贤者,也给我一片槟榔叶吧,我口渴了。”即使这样说了,也没得到。那人用四个铜钱买了一片槟榔叶,就在那里坐下嚼了,解了渴,因为这份帮助而对那人生起了亲近之情,然后继续前往自己要去的地方。后来,那个人去了港口,乘船去做买卖,到了大海中央。从那时起第七天,船破了。人们成了鱼和龟的食物。只有那个人安然无恙,把一块木板抱在胸前,渡过大海。那时,另一个也同样是船破之后的幸存者,正渡海时,与前一个人相遇了。于是他们在海上漂流了七天,彼此认出了对方。其中,那个花钱买了槟榔叶的人,把一块木板抱在胸前渡海;另一个人却没有这个。于是那个人想起对方给过自己槟榔叶的恩情,就把自己的那块木板给了他。那人躺在木板上渡海,后来丢下木板走了;另一个没有依靠的人渡海时,因为放弃了努力,沉入水中快要死了。就在那时,住在海里的名叫摩尼美卡罗的天女看见他沉下去,心想“这是善人”,忆念他的功德,迅速过去,以自己的神力把他送到了海边。她也凭着这功德的威力,把另一个人送到了岸边。于是,那个靠木板渡过来的人看见了他,惊讶地问道:“你怎么先到了,朋友?”他说:“我不知道。我只是安然到了岸边。”这时,天女以可见的身体,说明是自己把他带来的,说道:
Sāvatthiyaṃ kireko manusso uttarāpathaṃ gacchāmīti addhānamaggapaṭipanno gimhānamāse majjhaṇhe bahalātapena kilanto hutvā rukkhacchāyaṃ pavisitvā tambulaṃ khādanto phalake nisīdi. Atha uttarāpathenāgacchānto eko tatheva ātapena kilanto āgantvā purimassa santike nisīditvā bho pānīyaṃ atthīti pucchi. Itaro pānīyaṃ natthīti āha. Athassa so mayhampi bho tambulaṃ dehi pipāsitomhiti vatvāpi na labhi. Catukahāpaṇena ekaṃ tambulapaṇṇaṃ kiṇitvā laddho tattheva nisīditvā khāditvā pipāsaṃ vinodetvā tena upakārena tassa sinehaṃ katvā attano gamanaṭṭhāna magamāsi, athā parabhāge so paṭṭanaṃ gantvā nāvāya vaṇijjatthāya gacchanto samuddamajjhaṃ pāpuṇi. Tato sattame divase nāvā bhijji. Manussā macchakacchapānaṃ bhakkhā jātā. So eva puriso arogo hutvā ekaṃ phalakakhaṇḍaṃ ure katvā samuddaṃ tarati. Athe taropi tatheva nāvāya bhinnāya seso hutvā samuddaṃ taranto purimena samāgami. Atha te sattadivasaṃ samudde tarantā aññamaññaṃ sañjāniṃsu. Tesu kahāpaṇe datvā tambulaṃ gahito ekaṃ phalakakhaṇḍaṃ ure katvā tarati. Itarassetaṃ natthi. Atha so kahāpaṇe gahetvā dinnatambulamattasso pakāraṃ saritvā attano phalakakhaṇḍaṃ tassa adāsi. So tasmiṃ sayitvā taranto taṃ pahāya agamāsi, aparo anādhārakena taranto ossaṭṭhaviriyo udake osīditumārati. Tasmiṃ khaṇe samudde adhivatthā maṇimekhalā nāma devadhītā osīdantaṃ taṃ disvā sappurisoti tassa guṇānussarantī vegenā gantvā taṃ attano ānubhāvena samuddatīraṃ pāpesi. Itaraṃpi sā etasseva guṇānubhāvena tīraṃ pāpesi. Atha phalakenotiṇṇapuriso taṃ disvā vimhito kathaṃ purato ahosi sammāti pucchi. So na jānāmi. Apica kho sukheneva tīraṃ pattosmīti āha. Atha devadhītā dissamānakasarīreneva attanā ānītabhāvaṃ ārocentī āha.
如果有人在这世间如法地奉养母亲或父亲,
天人总是守护他,不管是在大海里,还是在陆地上。
Yo mātaraṃ pitaraṃvā, dhammena idha posati; Rakkhanti taṃ sadā devā, samudde vā thalepi vā.
如果有人已经皈依了佛、法和僧,
天人总是守护他,无论在大海中还是在陆地上。
Yo ce buddhañca dhammañca, saṃghañca saraṇaṃ gato; Rakkhanti taṃ sadā devā, samudde vā thalepi vā.
五种八种之防护,以及巴帝摩卡律仪;
凡守护此护者,诸天神于一切处、一切时常护彼。
Pañcavidhaṃ aṭṭhavidhaṃ, pātimokkhañca saṃvaraṃ; Pāleti yo taṃ pālenti, devā sabbattha sabbadā.
智者以身体、言语和心意去行善,
天人总是守护他,无论在大海中还是在陆地上。
Kāyena vācā manasā, sucarittaṃ caratī dha yo; Pālenti taṃ sadā devā, samudde vā thalepi vā.
若人安住善士法,知恩报恩念不忘;
诸天神恒常守护彼,无论大海或陆地。
Yo sappurisadhammesu, ṭhito dha katavediko; Pālenti taṃ sadā devā, samudde vā thalepi vā.
我既没有做过布施,也没有守护过戒律。
我凭什么样的善业,让天神们守护我?
我有个疑问想问你,请你告诉我,天神。
Neva dānaṃ adāsāhaṃ, na sīlaṃ paripālayiṃ; Kena me puññakammena, mamaṃ rakkhanti devatā; Pucchāmi saṃsayaṃ tuyhaṃ, taṃ me akkhāhi devateti.
大海深不可测,要到彼岸实在可怕,灾难就在其中制造。
你抱着木块在大海中游渡,船已破碎。
Agādhā pārage bhīme, sāgare duritā kare; Bhinnanāvo taranto tvaṃ, hadaye katvā kaliṅgaraṃ.
安住于善人法中,不顾惜自身;
却将自己的木板,赠与须臾相识之人。
Ṭhatvā sappurise dhamme, attāna manavekkhiya; Khaṇasanthavassa purisassa, adāsi phalakaṃ sakaṃ.
此是你的善友法与布施,是你的果报;
它住立于大海中,贤友,你应如是知。
Taṃ tuyhaṃ mittadhammañca, dānañca phalakassa te; Patiṭṭhāsi samuddasmiṃ, evaṃ jānāhi mārisāti.
她这样说完之后,就用天界的食物让他们吃饱,又用天界的衣服和装饰品把他们打扮好,凭着自己的神通力,把他们安置在舍卫城里。从那时起,他们就把这个作为所缘,一边布施、持戒、行伍波萨他,命终之后都投生到了天界。
Evañca vatvā sā te dibbāhārena santappetvā dibbavatthālaṅkārehi alaṅkaritvā attano ānubhāvena sāvatthinagareyeva te patiṭṭhāpesi. Tato paṭṭhāya tameva ārammaṇaṃ katvā te dānaṃ dadantā sīlaṃ rakkhantā uposathakammaṃ karontā āyupariyosāne saggaparāyaṇā ahesuṃ.
就这样,哪怕只是凭着微少的善业,在大海之中,
众生确实从天神那里得到庇护;
你们自己也不要毁掉善人的品性,
贤者们,不要放逸,要时时刻刻修习善法。
Evaṃ parittakusalenapi sāgarasmiṃ, Sattā labhanti saraṇaṃ khalu devatāhi; Tumhepi sappurisataṃ na vināsayantā, Mā bho pamajjatha sadā kusalappayogeti.