26. 斩贼者故事的次第解说
26. Coraghātakavatthumhi ayamānupubbīkathā
夜叉所欺品解释 · 27 段
有一次,我们的世尊住在舍卫城,依靠祇园精舍,为大众说法,赐予他们生天与解脱的成就。那时候,有五百个盗贼从森林来到城里,夜里干盗窃的勾当,靠这个养活妻儿。后来有一天,盗贼们为了盗窃进城,在城门口看见一个愁苦的乡下人,就问他:“喂,你住在哪里?”那人说明自己是乡下居民。盗贼们就对他说:“朋友,你干嘛过这种苦日子住在这儿?来跟我们一起干盗窃,穿好衣服戴首饰,养活妻儿。别过这种穷酸日子了。”他心想“这些人说得有道理”,就接受了他们的话。于是他们说“那就跟我们走吧”,带着他进了城,到处抢劫,干起盗窃的勾当。那时这个乡下人得了财物,觉得“这样更好”,就跟着他们干盗窃过活。后来有一天,国王的人在他们作案时把他们全都抓住,反绑双手牢牢捆住,押到憍萨罗国王面前。国王见了说:“喂,你们当中谁要是把这些人杀了、结果他们的性命,我就饶他不死。”听了这话,那些盗贼因为彼此是亲戚朋友,谁也不愿意下手。那个乡下人却对国王说“我来把他们全杀了”,得到允许后,就把他们全杀了。国王看了很高兴,就给了他刽子手的差事。他杀盗贼和该处死的人,这样过了二十五年,后来老了。那时他因为力气衰弱,砍几刀也杀不死一个盗贼,国王知道后,就把刽子手的差事交给了别人。他丢了刽子手的差事后,住在自己家里。那时有一个人学会了咒语,能通过鼻息放风杀人。就是说,他想砍断或劈开手、脚、耳朵、鼻子、头等任何部位,就念咒语、放出鼻息风,那个部位就会断掉、裂开——这咒语就有这么大的威力。于是他去侍奉那个人,学到了咒语,然后给国王送信说:“我以前因为年老,砍盗贼的手脚等很费劲,该杀的也难杀死。现在我不那样了,我要靠我的咒语之力来行刑。”国王听了信,说“好”,就把他召来,恢复了他原来的职位。他从那时起又干这差事,又过了五年。他年老力衰、寿命将尽,躺在临终的床上,被临终的巨大恐怖痛苦逼得发出凄厉的惨叫,闭着眼睛,看见燃烧着可怕地狱火焰、手持铁锤铁棒的地狱狱卒,就这样躺着。于是邻居家的人听到他那可怕的叫声,都丢下房子逃走了。据说那天,大舍利弗长老以天眼观察世间,看见这个刽子手当天就要命终、投生地狱,又知道“如果我去那里,他会因为对我的净信而投生天界”,心想“今天我该给他一些帮助”,于是上午穿好衣服,来到他家门口。那人见了长老,心生嗔怒,气得浑身发抖,心想“今天我要刺穿他、劈开他、杀死他”,就那样躺着念咒、放出鼻息风。长老在那一刹那入了灭尽定,从灭尽定出来后像太阳一样光辉地站着。那人对长老这样试了三次,什么也做不了,心里非常惊讶,便对长老生起净信,把自己准备好的乳粥供养给长老。长老为他增长福德后,就回精舍去了。刽子手忆念着供养长老的布施,就在那一刻命终,投生天界。啊,离贪的佛弟子们的威力!他本该投生地狱,却因这股力量投生天界。就是这样。
Ekasmiṃ kira samaye amhākaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ upanissāya jetavane viharati dhammadesanāya mahājanassa saggamokkhasampadaṃ dadamāno. Tasmiṃsamaye pañcasatā corā aṭavito nagaraṃ āgantvā rattibhāge corakammaṃ katvā tena puttadāre posenti. Athekadivasaṃ corā corakammatthāya nagaraṃ pavisantā nagaradvāre ekaṃ dukkhitaṃ janapadamanussaṃ passitvā hambho kattha vasatīti pucchiṃsu, so attajanā janapadavāsibhāvaṃ pakāsesi. Athassa te kasmā bho iminā dukkhavāsena vasissasi, ehi amhehi saddhiṃ corakammaṃ karonto vatthālaṅkārasampanno puttadāraṃ posehi. Iminā kapaṇavāsena na vasāti āhaṃsu. So panime yuttaṃ kathentīti tesaṃ vacanaṃ sampaṭicchi. Atha te evaṃ sati amhehi saddhiṃ āgacchāhīti vatvā naṃ gahetvā antonagaraṃ paviṭṭhā tattha tattha vilumpantā corakammaṃ akaṃsu. Tadā jānapadiko laddhavibhavo imameva varataranti tehi saddhiṃ corakammaṃ karonto jīvikaṃ kappesi, athekadivasaṃ rājapurisā katakamme te sabbeva gahetvā pacchābāhaṃ gāḷhaṃ bandhitvā kosalarañño dassesuṃ, rājā te disvā evamāha, bhaṇe tumhākaṃ antare yo etesaṃ māretvā jīvitakkhayaṃ pāpessati, tassa jīvitadānaṃ dammīti, taṃ sutvā te corā sabbe aññamaññañātisuhadasambandhabhāvena taṃ na icchiṃsu. So pana janapadavāsī manusso ahamete sabbe māressāmīti rañño vatvā tenānuññāto te sabbe māresi. Taṃ disvā tuṭṭho rājā tassa coraghātakammaṃ adāsi. So core ca vajjhappatte ca mārento pañcavīsativassāni vasanto aparabhāge mahallako ahosi. Atha so mandabalattā katipayapahārenāpi coraṃ māretuṃ na sakkoti, rājā taṃ ñatvā aññassa coraghātakammaṃ adāsi. Atha so coraghātakammā parihīno attano gehe vasati. Tadā aññataro manusso mantaṃ parivattetvā nāsāvātena manussamāraṇakamantaṃ jānāti. Tathāhi hatthapādakaṇṇanāsasīsādīsu yaṃkiñci chejjabhejjaṃ kattukāmo mantaṃ parivattetvā nāsāvātaṃ vissajjeti. Taṃ taṃ ṭhānaṃ chijjati bhijjati, evaṃ mahānubhāvo so manto, atha so taṃ purisaṃ upaṭṭhahitvā mantaṃ labhitvā rañño sāsanaṃ pesesi . Ahaṃ ito pubbe mahallakattā corānaṃ hatthapādādayo dukkhena chejja bhejjaṃ karomi, māretabbepi dukkhena māremi. Idāni panāhaṃ tathā na karomi, mama mantānubhāvena chejjabhejjakammaṃ karissāmīti. Rājā taṃ sāsanaṃ sutvā sādhūti taṃ pakkosāpetvā ṭhānantaraṃ tasseva pākatika makāsi. So tato paṭṭhāya taṃ kammaṃ karonto puna pañcavassāni atikkāmesi. So mahallako khīṇāyuko dubbalo maraṇamañcaparāyaṇo hutvā maraṇavedanādukkhena mahantena bhayānakena saddena vissaraṃ viravanto nimīlitena cakkhunā bhayānakaṃ narakaggijālāpajjalantaayakūṭamuggaradhare nirayapāle ca passanto nipanno hoti, tato tassa paṭivissakagehe manussā tassa bhayānakasaddasavaṇena gehaṃ chaṭṭetvā palāyiṃsu. Tasmiṃ kira divase mahāsāriputtatthero dibbacakkhunā lokaṃ olokentā taṃ coraghātakaṃ tadaheva kālaṃkatvā niraye nibbattamānaṃ disvā mayi tattha gate panesa mayi pasādena sagge nibbattatīti ñatvā ajja mayā tassānuggahaṃ kātuṃ vaṭṭatīti pubbaṇhasamayaṃ nivāsetvā tassa gharadvāra magamāsi. Atha so theraṃ disvā kuddho kopena taṭataṭāyamānadeho ajja taṃ vijjhitvā phāletvā māressāmīti nipannova mantaṃ parivattetvā nāsāvātaṃ vissajjesi, thero tasmiṃ khaṇe nirodhasamāpanno nirodhā vuṭṭhāya suriyo viya virocamāno aṭṭhāsi, atha so therassa tayo vāre tatheva katvā kiñci kātuṃ asakkonto ativiya vimhitacitto there cittaṃ pasādetvā attano paṭiyattaṃ pāyasaṃ therassa dāpesi, thero maṅgalaṃ vaḍḍhetvā vihārameva agamāsi, coraghātako therassa dinnadānaṃ anussaranto tasmiṃ khaṇe kālaṃ katvā sagge nibbatti. Aho vītarāgānaṃ buddhaputtānaṃ ānubhāvo. Evaṃ narake nibbattamānopissa balena sagge nibbattoti. Tathāhi.
布施是人类的保护,布施能挡住恶趣。
布施是通往天界的阶梯,布施能带来至上的寂静。
Dānaṃ tāṇaṃ manussānaṃ, dānaṃ duggativāraṇaṃ; Dānaṃ saggassa sopānaṃ, dānaṃ santikaraṃ paraṃ.
以满人所愿的方式行布施,这布施就像如意宝珠一样;
布施对众生来说,就像如意树一样;又像能满愿的贤瓶。
Icchiticchitadānena, dānaṃ cintāmaṇī viya; Kapparukkhova sattānaṃ, dānaṃ bhaddaghaṭoviya.
布施持戒者,得转轮王荣光;
复获帝释天神福,并出世间安乐。
Sīlavantassa dānena, cakkavattisirimpi ca; Labhanti sakkasampattiṃ, tathā lokuttaraṃ sukhaṃ.
这个沉溺于恶行的人,就站在地狱道上。
凭借供养舍利弗长老团食的力量。
Pāpakammesu nirato, ṭhitoyaṃ narakāyane ; Sāriputtassa therassa, piṇḍapātassa vāhasā.
避开充满种种痛苦的恶趣,
被天众围绕,到达了殊胜的天城。
Apāyaṃ parivajjetvā, nekadukkhasamākulaṃ; Devasaṅghaparibbūḷho, gato devapuraṃ varaṃ.
因此,你们要以信心在良田里布施,施与所愿之物。
布施的人在布施时,也应当守护戒律,这是美好而庄严的。
Tasmā sukhette saddhāya, detha dānāni kāmadaṃ; Dānaṃ dentehi sīlampi, pālanīyaṃtisundaranti .
那时,比丘们聚集在法堂里坐下后,问佛陀:“世尊,那个恶人投生到四种恶趣中的哪一种了?”于是导师开示说:“比丘们,他因为向舍利弗布施的功德之力,已经投生到天界;凭着这个果报,将来会成为独觉佛。”
Atha bhikkhū dhammasabhāyaṃ sannipatitvā nisinnā bhagavantaṃ pucchiṃsu, kiṃbhante so pāpo catūsu apāyesu katarasmiṃ nibbattoti. Atha satthā ajjesa bhikkhave sāriputtassa dinnadānānubhāvena devaloke nibbatto, tasseva nissandena anāgate paccekabuddho bhavissatīti byākāsīti.
仁者,于舍利弗处所施之布施,
刹那即达天界之道。
是故,当于福田行布施,
若欲求来世天界与解脱。
Bho sāriputte nihitappadānaṃ, Khaṇena pāpeti hi saggamaggaṃ; Tasmā sukhettesu dadātha dānaṃ, Kāmattha ce saggamokkhaṃ parattha.