重音节与轻音节的性质。
Garu,lahusarūpa
1. 识别定义释第一章解释 · 33 段
第7偈颂
7.
凡复辅音等者、长音者、后接随韵者,为重音;
重音、曲音、句末音,或短音;余者为短量音,直而正。
Saṃyogā’di ca, dīgho ca, niggahītaparo ca, yo; Garu, vaṅko, pādanto,vā, rasso’ñño mattiko lu’ju.
第8偈颂
8.
后随句首等连声处,前之重音节有时当知为轻;
其例如次。
Pare pādādisaṃyoge, yo pubbo garuka’kkharo; Lahu sa kvaci viññeyyo, tadudāharaṇaṃ yathā.
第9偈颂
9.
众生恒常贪著于瞻仰胜者之乐味,
此能生惊奇、调御之行,岂不令谁欢喜?
Dassanarasā’nubhāvane, nibaddhagedhā jinassa’yaṃ janatā; Vimhayajananī saññata, kriyā nu kaṃ nā’nurañjayati.
第10偈颂
10.
当依世间共许而了知诸想,如大海、味等;
第四足分之处,句中顿断即是韵歇。
Viññeyyā lokato saññā, samuddo,su,rasādinaṃ; Pādoñeyyo catutthaṃ’so, padacchedo yatī bhave.
第11偈颂
11.
等、半等已述,复有不等,共为三种;
若一首偈颂四足就特征而言皆相等,则应知那便是“等”体。
Sama,maḍḍhasamaṃ, vuttaṃ, visamaṃ cā’paraṃ tidhā; Samā lakkhaṇato pādā, cattāro yassa taṃ samaṃ.
第12偈颂
12.
若一偈颂的末足与第二足相同、第三足与首足相同,
此即半等;其余则是特征各异的足。
Yassa’ntimena dutiyo, tatiyenā’dimo samo; Ta’daḍḍhasama, maññaṃ tu, bhinna lakkhaṇa pādikaṃ.
第13偈颂
13.
句足由单个字母起,乃至二十六字母。
由诗行构成彼韵律,遂得种种名称。
Pāda’mekakkharā’rabbha, yāva chabbīsata’kkharā; Bhave pādehi taṃ chandaṃ, nānānāmo’ditaṃ tato.
第14偈颂
14.
如“棍棒”、“烈风暴”等,有六句,或三句。
而‘伽陀’一名,在别处亦复如是,乃此韵律之名称,已得阐明。
Daṇḍakā caṇḍavuṭṭhyā’di, pādehi chahi, tīhi tu; ‘Gāthā’ti ca paratthe’vaṃ, chando saññā pakāsitā.
第15偈颂
15.
紧接前文所说者,以及其余,此依名皆是共通;
然于牟尼尊之教说中,唯以‘伽陀’之名而说。
Anantaro’ditaṃ ca’ñña, metaṃ sāmañña nāmato; ‘Gāthā’icceva niddiṭṭhaṃ, munindavacane pana.
第16偈颂
16.
取某种殊别名称,于一切处皆合宜;
我即于此为你们开示,诸名称亦当成立。
Visesanāmato kiñci, gahetvā sabbatho’citaṃ; Dassayissāma’haṃ te’ttha, nāmānā’vi bhavissare.
如是,于名为《韵律开显》的韵律学中,此乃“名称与通则之阐释”。
Iti vuttodaye chandasi saññāparibhāsā niddeso nāma
第1章
