第一义灯义注之造作
13 段
《胜义光明注》的写作
Paramatthajotikāṭṭhakathākaraṇaṃ
他并没有受任何人请求,完全随自己的意愿,撰写了《小诵》和《经集》的注释书,名为《胜义光明》。在《小诵注》的开篇中确实这样说道:
Paramatthajotikaṃ nāma khuddakapāṭhassa ceva suttanipātassa ca aṭṭhakathaṃ kenacipi anāyācito attano icchāvaseneva akāsi. Vuttañhetaṃ khuddakapāṭhaṭṭhakathāya ganthārambhe –
“顶礼了最值得礼敬的三宝之后,
我将为某些小经作义释。
小部义深,此注释虽极难作;
然由像我这样未了知教法者(所作)。
直到今天,前代导师们的定论也从未中断。
同样地,因为世尊的九支分教法就是这样安住的。
所以,我想要做这个义理的解说。
依靠教法和古来的判定。
因为对正法怀有深深的敬意,而不是想要夸赞自己。
不是为了贬低别人,你们要静下心来听。”
‘‘Uttamaṃ vandaneyyānaṃ, vanditvā ratanattayaṃ; Khuddakānaṃ karissāmi, kesañci atthavaṇṇanaṃ. Khuddakānaṃ gambhīrattā, kiñcāpi atidukkarā; Vaṇṇanā mādisenesā, abodhantena sāsanaṃ. Ajjāpi tu abbhocchinno, pubbācariyanicchayo; Tatheva ca ṭhitaṃ yasmā, navaṅgaṃ satthusāsanaṃ. Tasmāhaṃ kātumicchāmi, atthasaṃvaṇṇanaṃ imaṃ; Sāsanañceva nissāya, porāṇañca vinicchayaṃ. Saddhammabahumānena, nāttukkaṃsanakamyatā; Nāññesaṃ vambhanatthāya, taṃ suṇātha samāhitā’’ti.
不过,很多有智慧的人仔细考察了这些开篇偈颂之后说:“这不像佛音长老说的话。”他们这样考察的理由是:佛音长老不管写什么论著,都是先有人以戒行等功德劝请才动笔的,但这里却没有任何劝请的人。再说,长老都是先明确承诺“我要把古老的僧伽罗注疏转写成圣典语言”,以及“我要依据大寺住众的诵习传承来写”,然后才动笔的,但这里连这样的承诺也没有。还有,长老在开始注解义理极深的四部尼柯耶和阿毗达摩时,并没有说注解有多难,但这里却说“像我这样尚未领悟教法的人,实在太难了”,既暴露了自己对教法尚未领悟,又说极其困难。因此他们说:“这不像佛音长老说的话。”这看起来是有道理的,因为长老在自己著作的结尾处展现了智慧的光辉——“在具有义注、分为三藏的一切世尊教法中,以无碍智之力”——他绝不会说出“像我这样尚未领悟教法的人,实在太难了”这种话。
Bahū pana vicakkhaṇā imā ārambhagāthāyo vicinitvā ‘‘netaṃ ācariyabuddhaghosattherassa viya vacanaṃ hotī’’ti vadanti. Ayañca nesaṃ vicinanākāro, ācariyabuddhaghoso hi yaṃ kañci ganthaṃ sīlādiguṇasampannena aññena āyācitova karoti, idha pana kocipi āyācako natthi. Punapi ācariyo ‘‘porāṇasīhaḷaṭṭhakathaṃ bhāsāparivattanavasena karissāmī’’ti ca ‘‘mahāvihāravāsīnaṃ vācanāmaggaṃ nissāya karissāmī’’ti ca evaṃ paṭiññaṃ katvāva karoti, idha pana tādisīpi paṭiññā natthi. Punapi ācariyo atigambhīratthānaṃ catunnañcāgamānaṃ abhidhammassa ca saṃvaṇṇanārambhepi dukkarabhāvaṃ na katheti, idha pana ‘‘sāsanaṃ abodhantena mādisenā’’ti attanā sāsanassa abuddhabhāvaṃ pakāsetvā ‘‘atidukkarā’’ti ca katheti. Tasmā ‘‘netaṃ ācariyabuddhaghosassa viya vacana’’nti vadanti. Taṃ yuttaṃ viya dissati, ācariyo hi attano ganthanigamanesu ‘‘tipiṭakapariyattippabhede sāṭṭhakathe satthusāsane appaṭihatañāṇappabhāvenā’’ti attano ñāṇappabhāvaṃ pakāsesi, so ‘‘sāsanaṃ abodhantena mādisena atidukkarā’’ti īdisaṃ vacanaṃ na katheyyayevāti.
