13. Dānalakkhaṇādivinicchayakathā · 13. 布施相等抉择论
13. Dānalakkhaṇādivinicchayakathā十三、布施特相等抉择论
§69
69. Evaṃ rūpiyādipaṭiggahaṇavinicchayaṃ kathetvā idāni dānavissāsaggāhalābhapariṇāmanavinicchayaṃ kathetuṃ ‘‘dānavissāsaggāhehī’’tiādimāha. Tattha dīyate dānaṃ, cīvarādivatthuṃ ārammaṇaṃ katvā pavatto alobhappadhāno kāmāvacarakusalakiriyacittuppādo. Sasanaṃ sāso, sasu hiṃsāyanti dhātu, hiṃsananti attho, vigato sāso etasmā gāhāti vissāso. Gahaṇaṃ gāho, vissāsena gāho vissāsaggāho. Visesane cettha karaṇavacanaṃ, vissāsavasena gāho, na theyyacittavasenāti attho. Lacchateti lābho, cīvarādivatthu, tassa lābhassa. Pariṇamiyate pariṇāmanaṃ, aññesaṃ atthāya pariṇatassa attano, aññassa vā pariṇāmanaṃ, dāpananti attho. Dānavissāsaggāhehi lābhassa pariṇāmananti ettha uddese samabhiniviṭṭhassa ‘‘dāna’’nti padassa atthavinicchayo tāva paṭhamaṃ evaṃ veditabboti yojanā. Attano santakassa cīvarādiparikkhārassa dānanti sambandho. Yassa kassacīti sampadānaniddeso, yassa kassaci paṭiggāhakassāti attho.
69. 如此，于捨受等的断别叙述已毕，现当述说施信受执得受品变化的断别，故言“施信受执等”等。此中所说的是施捨，即断除衣服等物资的供养，进而发起无贪心顺欲从事善业之心。教法是梭梭（护持者），如梭子害物者杀害众生，害的是义理，教法则无害，故此教法承当坚信。承当即紧握所持，因信念深固故名受执。此处“特别”乃使用应须言辞，即依持受执因由，而非随意心念。标示意谓所得，衣服等物资即是所得。变化指变化转变，为自身所得改变他者，或某种变化，谓施与的意思。施信受执所得变化，此中意旨作为清楚解释“施”之意义的首要内容。自身的所持即衣服等物资的施舍物。其种类为何即指所得，所持依何人即指受执者的意义。
Yadidaṃ ‘‘dāna’’nti vuttaṃ, tattha kiṃ lakkhaṇanti āha ‘‘tatridaṃ dānalakkhaṇa’’nti. ‘‘Idaṃ tuyhaṃ demī’’ti vadatīti idaṃ tivaṅgasampannaṃ dānalakkhaṇaṃ hotīti yojanā. Tattha idanti deyyadhammanidassanaṃ. Tuyhanti paṭiggāhakanidassanaṃ. Demīti dāyakanidassanaṃ. Dadāmītiādīni pana pariyāyavacanāni. Vuttañhi ‘‘deyyadāyakapaṭiggāhakā viya dānassā’’ti, ‘‘tiṇṇaṃ sammukhībhāvā kusalaṃ hotī’’ti ca. ‘‘Vatthupariccāgalakkhaṇattā dānassā’’ti idaṃ pana ekadesalakkhaṇakathanameva, kiṃ evaṃ dīyamānaṃ sammukhāyeva dinnaṃ hoti, udāhu parammukhāpīti āha ‘‘sammukhāpi parammukhāpi dinnaṃyeva hotī’’ti. Tuyhaṃ gaṇhāhītiādīsu ayamattho – ‘‘gaṇhāhī’’ti vutte ‘‘demī’’ti vuttasadisaṃ hoti, tasmā mukhyato dinnattā sudinnaṃ hoti, ‘‘gaṇhāmī’’ti ca vutte mukhyato gahaṇaṃ hoti, tasmā suggahitaṃ hoti. ‘‘Tuyhaṃ mayha’’nti imāni pana paṭiggāhakapaṭibandhatākaraṇe vacanāni. Tava santakaṃ karohītiādīni pana pariyāyato dānaggahaṇāni, tasmā dudinnaṃ duggahitañca hoti. Loke hi apariccajitukāmāpi puna gaṇhitukāmāpi ‘‘tava santakaṃ hotū’’ti niyyātenti yathā taṃ kusarañño mātu rajjaniyyātanaṃ. Tenāha ‘‘neva dātā dātuṃ jānāti, na itaro gahetu’’nti. Sace panātiādīsu pana dāyakena paññattiyaṃ akovidatāya pariyāyavacane vuttepi paṭiggāhako attano paññattiyaṃ kovidatāya mukhyavacanena gaṇhāti, tasmā ‘‘suggahita’’nti vuttaṃ.
此所称“施”，其标志称为“三施标志”。“此乃你给予物”言，是三部份完整的施标志。此中“此”指施物，表明所施之物。“你”指受执者，示所受之人。“给予”指施与者，即施主。其余配词为通例说法。时云：“给予、施与、受执皆为施”，“三者对面结合，成就善法。”又云：“依物主之赠予标志，谓施之，”但此为单一指施标志论，何以这样断定给与之物实为对众生有益？如“面前，面后皆为施所得。”“你”与“我”，上述作为受执者之言，“给予”为施与者之称，其所以首要为“已施之物”意，是为善得。若称“接纳你”，则语气更接近“给予”，因此主要为已给予，称为“净施”。“你、我”二词用以指示受执者。此语句言“你应取得你的所持”，此为受执之别称。关于“为你所持”，乃言诸受执施物之别称，故谓“恶施及难受持之物”，世间纵使有欲舍弃者，或想接纳者，亦视其为“你的所持”。故谓“施者不知施；他人亦不能承受”。然若称施主，因其妥善了施物之名而知悉，则谓“净受执”。
Sace pana ekotiādīsu pana dāyako mukhyavacanena deti, paṭiggāhakopi mukhyavacanena paṭikkhipati, tasmā dāyakassa pubbe adhiṭṭhitampi cīvaraṃ dānavasena adhiṭṭhānaṃ vijahati, pariccattattā attano asantakattā atirekacīvarampi na hoti, tasmā dasāhātikkamepi āpatti na hoti. Paṭiggāhakassapi na paṭikkhipitattā attano santakaṃ na hoti, tasmā atirekacīvaraṃ na hotīti dasāhātikkamepi āpatti natthi. Yassa pana ruccatīti ettha pana imassa cīvarassa assāmikattā paṃsukūlaṭṭhāne ṭhitattā yassa ruccati, tena paṃsukūlabhāvena gahetvā paribhuñjitabbaṃ, paribhuñjantena pana dāyakena pubbaadhiṭṭhitampi dānavasena adhiṭṭhānassa vijahitattā puna adhiṭṭhahitvā paribhuñjitabbaṃ itarena pubbe anadhiṭṭhitattāti daṭṭhabbaṃ.
若施主仅以主要用词给予，而受执者以主要用词拒绝，则施主事先所布置的衣物施与之决心即告破坏，因无受执，施主无法保持其供养之衣物；如是执持而不服受，则虽超越十日的期限亦不会受罚。又若受执者不拒绝，则其所持亦不会生变故，故超越十日期限亦无违戒之患。此处“喜好者”意指此衣物当依于浸润处之尘堆所持之境地，于尘堆处所生之洁净中做净衣物持用。受执者担任受持时必须妥善管理，施主不破坏其原先决心，方可继续所持。任他人不与先前决志者相同者，则是未受先前之持用，如此见解。
Itthannāmassa dehītiādīsu pana āṇatyatthe pavattāya pañcamīvibhattiyā vuttattā āṇattena paṭiggāhakassa dinnakāleyeva paṭiggāhakassa santakaṃ hoti, na tato pubbe, pubbe pana āṇāpakasseva, tasmā ‘‘yo pahiṇati, tasseva santaka’’nti vuttaṃ. Itthannāmassa dammīti pana paccuppannatthe pavattāya vattamānavibhattiyā vuttattā tato paṭṭhāya paṭiggāhakasseva santakaṃ hoti, tasmā ‘‘yassa pahīyati, tassa santaka’’nti vuttaṃ. Tasmāti iminā āyasmatā revatattherena āyasmato sāriputtassa cīvarapesanavatthusmiṃ bhagavatā desitesu adhiṭṭhānesu idha vuttalakkhaṇena asammohato jānitabbanti dasseti.
如女人之名等断别，依五分法而言，称女子身体之属欲，于施物给予时，受执者即获所属权，而不是事先所有。事先是指施前拥有权，因施时本质改变，故称“所得者为所属者”。如女名之给予，即缘施物而生所属权，非事先所有，故云“所放者即为所属”。又如女人名断别所载，现今分属现今共有，而非先前所有，故云“所放者即为所属”。依此，闻知此处乃依据长老雷瓦达说法，及长老沙利子等人于果德玛世尊教法中，所讲施物所属之义，且以此为无惑云知。
Tattha dvādhiṭṭhitaṃ, svādhiṭṭhitanti ca na ticīvarādhiṭṭhānaṃ sandhāya vuttaṃ, atha kho sāmike jīvante vissāsaggāhacīvarabhāvena ca sāmike mate matakacīvarabhāvena ca gahaṇaṃ sandhāya vuttaṃ, tato pana dasāhe anatikkanteyeva ticīvarādhiṭṭhānaṃ vā parikkhāracoḷādhiṭṭhānaṃ vā vikappanaṃ vā kātabbaṃ. Yo pahiṇatīti dāyakaṃ sandhāyāha, yassa pahīyatīti paṭiggāhakaṃ.
其中所说二种持用与自持，非指持用三衣等，而是有关三衣自持之说。若当世长老尚存时，因施信受执衣著及实境常存，故特指持用发生实境及受持衣物之总结。于是乎，不超十日当为三衣持用或供养三衣及衣物的管理，或变动。所放者指施主，所放之物即指受执者。
Pariccajitvā…pe… na labhati, āharāpento bhaṇḍagghena kāretabboti attho. Attanā…pe… nissaggiyanti iminā parasantakabhūtattaṃ jānanto theyyapasayhavasena acchindanto pārājiko hotīti dasseti. Porāṇaṭīkāyaṃ pana ‘‘sakasaññāya vinā gaṇhanto bhaṇḍaṃ agghāpetvā āpattiyā kāretabbo’’ti vuttaṃ. Sakasaññāya vināpi tāvakālikapaṃsukūlasaññādivasena gaṇhanto āpattiyā na kāretabbo. Aṭṭhakathāyaṃ pana pasayhākāraṃ sandhāya vadati. Tenāha ‘‘acchindato nissaggiya’’nti. Sace pana…pe… vaṭṭatīti tuṭṭhadānaṃ āha, atha panātiādinā kupitadānaṃ. Ubhayathāpi sayaṃ dinnattā vaṭṭati, gahaṇe āpatti natthīti attho.
弃舍者……如是……不得，即为载具而为之事义。自己……如是……为弃舍义。知此弃舍者为不可侵犯，譬且“猎手割断不可犯戒者”，示意戒律非常严厉。前注释中有云“无协同意识，执载具而供养则须防止犯戒”，即在无意合意之下供养犯禁。此中说“不破坏即为弃舍”。若……如是……仅为慷慨施舍；若由忿怒等而施，则称恶施。无论善恶，若受执先承受，皆为拥有，故持用无犯戒义。
Mama santike…pe… evaṃ pana dātuṃ na vaṭṭatīti vatthupariccāgalakkhaṇattā dānassa evaṃ dadanto apariccajitvā dinnattā dānaṃ na hotīti na vaṭṭati, tato eva dukkaṭaṃ hoti. Āharāpetuṃ pana vaṭṭatīti pubbe ‘‘akarontassa na demī’’ti vuttattā yathāvuttaupajjhāyaggahaṇādīni akaronte ācariyasseva santakaṃ hotīti katvā vuttaṃ. Karonte pana antevāsikassa santakaṃ bhaveyya sabbaso apariccajitvā dinnattā. Sakasaññāya vijjamānattā ‘‘āharāpetuṃ vaṭṭatī’’ti vuttaṃ siyā. Ṭīkāyaṃ (sārattha. ṭī. 2.635) pana ‘‘evaṃ dinnaṃ bhatisadisattā āharāpetuṃ vaṭṭatī’’ti vuttaṃ. Bhatisadise satipi kamme kate bhati laddhabbā hoti, tasmā āropetuṃ na vaṭṭeyya. Vimativinodaniyaṃ (vi. vi. ṭī. 1.635) pana ‘‘āharāpetuṃ vaṭṭatīti kamme akate bhatisadisattā vutta’’nti vuttaṃ, tena kamme kate āharāpetuṃ na vaṭṭatīti siddhaṃ. Upajjhaṃ gaṇhissatīti sāmaṇerassa dānaṃ dīpeti, tena ca sāmaṇerakāle datvā upasampannakāle acchindatopi pācittiyaṃ dīpeti. Ayaṃ tāva dāne vinicchayoti iminā dānavinicchayādīnaṃ tiṇṇaṃ vinicchayānaṃ ekaparicchedakatabhāvaṃ dīpeti.
「在我面前……乃至……如是给予不适当」者,因布施以舍弃物品为特相,故如是给予者,因未舍弃而给予之故,不成布施,故不适当,由此即成恶作。然而「允许令取来」者,因前文已说「对不作者我不给」,故作如是说:当不作如前所说之依止老师等事时,即成为老师之所有物。但若作时,则因完全未舍弃而给予之故,可能成为弟子之所有物。因有自己之想故,说「允许令取来」。然而在复注中说:「如是所给之物,因类似工资,故允许令取来。」即使在类似工资之情况下,若作业已完成,工资应当获得,故不应允许令取来。但在《疑惑消除》中说:「『允许令取来』者,因业未作故类似工资而说。」由此,若业已作,则不允许令取来,此已成立。「将依止老师」者,显示对沙玛内拉之布施,由此显示:即使在沙玛内拉时给予,在达上时断绝,亦成巴吉帝亚。此为布施之决断。以此显示布施决断等三种决断为一章节。
Vissāsaggāhalakkhaṇavinicchayakathā信任取物特相抉择论
§70
70.Anuṭṭhānaseyyā nāma yāya seyyāya sayito yāva jīvitindriyupacchedaṃ na pāpuṇāti, tāva vuccati. Dadamānena ca matakadhanaṃ tāva ye tassa dhane issarā gahaṭṭhā vā pabbajitā vā, tesaṃ dātabbanti ettha ke gahaṭṭhā ke pabbajitā kena kāraṇena tassa dhane issarāti? Gahaṭṭhā tāva gilānupaṭṭhākabhūtā tena kāraṇena gilānupaṭṭhākabhāgabhūte tassa dhane issarā, yesañca vāṇijānaṃ hatthato kappiyakārakena pattādiparikkhāro gāhāpito, tesaṃ yaṃ dātabbamūlaṃ, te ca tassa dhane issarā, yesañca mātāpitūnaṃ atthāya paricchinditvā vatthāni ṭhapitāni, tepi tassa dhanassa issarā. Evamādinā yena yena kāraṇena yaṃ yaṃ parikkhāradhanaṃ yehi yehi gahaṭṭhehi labhitabbaṃ hoti, tena tena kāraṇena te te gahaṭṭhā tassa tassa dhanassa issarā.
七十、「不起卧」者,名为以此卧姿而卧者,直至命根断绝未到达之时,如是称之。「给予者,死者之财物,首先应给予对其财物有权者,无论在家或出家」,于此,何者为在家?何者为出家?以何因缘对其财物有权?首先在家者,为看护病者,以此因缘,作为看护病者之份额,对其财物有权;又对于从商人手中由净人取得钵等资具者,应给予之本金,彼等对其财物有权;又对于为父母之利益而分配保存之衣物,彼等亦对其财物有权。如是等,以何种因缘,何种资具财物应由何等在家人获得,以彼彼因缘,彼彼在家人对彼彼财物有权。
Pabbajitā pana bāhirakā tatheva sati kāraṇe issarā. Pañcasu pana sahadhammikesu bhikkhū sāmaṇerā ca matānaṃ bhikkhusāmaṇerānaṃ dhanaṃ vināpi kāraṇena dāyādabhāvena labhanti, na itarā. Bhikkhunīsikkhamānasāmaṇerīnampi dhanaṃ tāyeva labhanti, na itare. Taṃ pana matakadhanabhājanaṃ catupaccayabhājanavinicchaye āvi bhavissati, bahū pana vinayadharattherā ‘‘ye tassa dhanassa issarā gahaṭṭhā vā pabbajitā vā’’ti pāṭhaṃ nissāya ‘‘matabhikkhussa dhanaṃ gahaṭṭhabhūtā ñātakā labhantī’’ti vinicchinanti, tampi vinicchayaṃ tassa ca yuttāyuttabhāvaṃ tattheva vakkhāma.
出家者中,外部者在有因缘时同样有权。但在五种同法者中,比库与沙玛内拉,对已死比库与沙玛内拉之财物,即使无因缘,以继承者之身份获得,非其他人。比库尼、在学尼、沙玛内莉之财物,亦唯彼女等获得,非其他人。然而彼死者财物之分配,将在四资具分配决断中显明。但许多持律长老,依据「对其财物有权之在家或出家」之文句,决断为「已死比库之财物,作为在家之亲属获得」,我们将在彼处说明此决断及其合理与否。
Anattamanassa santakanti ‘‘duṭṭhu kataṃ tayā mayā adinnaṃ mama santakaṃ gaṇhantenā’’ti vacībhedena vā cittuppādamattena vā domanassappattassa santakaṃ. Yo pana paṭhamaṃyeva ‘‘suṭṭhu kataṃ tayā mama santakaṃ gaṇhantenā’’ti vacībhedena vā cittuppādamattena vā anumoditvā pacchā kenaci kāraṇena kupito, paccāharāpetuṃ na labhati. Yopi adātukāmo, cittena pana adhivāseti, na kiñci vadatīti ettha tu porāṇaṭīkāyaṃ (sārattha. ṭī. 2.131) ‘‘cittena pana adhivāsetīti vuttamevatthaṃ vibhāvetuṃ ‘na kiñci vadatī’ti vutta’’nti vuttaṃ. Evaṃ sati ‘‘cittenā’’ti idaṃ adhivāsanakiriyāya karaṇaṃ hoti. Adātukāmoti etthāpi tameva karaṇaṃ siyā, tato ‘‘cittena adātukāmo, cittena adhivāsetī’’tivacanaṃ ocityasamposakaṃ na bhaveyya. Taṃ ṭhapetvā ‘‘adātukāmo’’ti ettha kāyenāti vā vācāyāti vā aññaṃ karaṇampi na sambhavati, tadasambhave sati visesatthavācako pana-saddopi niratthako. Na kiñci vadatīti ettha tu vadanakiriyāya karaṇaṃ ‘‘vācāyā’’ti padaṃ icchitabbaṃ, tathā ca sati aññaṃ adhivāsanakiriyāya karaṇaṃ, aññaṃ vadanakiriyāya karaṇaṃ, aññā adhivāsanakiriyā, aññā vadanakiriyā, tasmā ‘‘vuttamevatthaṃ vibhāvetu’’nti vattuṃ na arahati, tasmā yopi cittena adātukāmo hoti, pana tathāpi vācāya adhivāseti, na kiñci vadatīti yojanaṃ katvā pana ‘‘adhivāsetīti vuttamevatthaṃ pakāsetuṃ na kiñci vadatīti vutta’’nti vattumarahati. Ettha tu pana-saddo arucilakkhaṇasūcanattho. ‘‘Cittenā’’ti idaṃ adātukāmakiriyāya karaṇaṃ, ‘‘vācāyā’’ti adhivāsanakiriyāya avadanakiriyāya ca karaṇaṃ. Adhivāsanakiriyā ca avadanakiriyāyeva . ‘‘Adhivāsetī’’ti vutte avadanakiriyāya apākaṭabhāvato taṃ pakāsetuṃ ‘‘na kiñci vadatī’’ti vuttaṃ, evaṃ gayhamāne pubbāparavacanattho ocityasamposako siyā, tasmā ettakavivarehi vicāretvā gahetabboti.
「不满意者之所有物」者,以「你作恶了,你取我未给之我的所有物」之语言表达,或仅以心生起而到达不满意者之所有物。但若最初即以「你作善了,你取我的所有物」之语言表达,或仅以心生起而随喜,后来因某种因缘而愤怒者,不得令取回。「又虽不欲给,然以心默许,不说任何话」,于此,在古注中说:「『然以心默许』者,为阐明所说之义故,说『不说任何话』。」如是,「以心」此语成为默许行为之工具。「不欲给」,于此亦可能是同一工具,如此则「以心不欲给,以心默许」之语句,将不成为前后连贯。除此之外,「不欲给」,于此,「以身」或「以语」,其他工具亦不可能,在彼不可能时,表示特殊义之「然」字亦无意义。「不说任何话」,于此,说话行为之工具应理解为「以语」之词,如是,默许行为之工具是一,说话行为之工具是另一,默许行为是一,说话行为是另一,故不应说「为阐明所说之义」。因此,「又虽以心不欲给,然仍以语默许,不说任何话」,作如是连接后,应说「为显明『默许』所说之义,故说『不说任何话』」。于此,「然」字表示不乐之特相。「以心」此语是不欲给行为之工具,「以语」是默许行为与不说话行为之工具。默许行为即是不说话行为。说「默许」时,因不说话行为不明显,为显明彼故说「不说任何话」。如是理解时,前后语句之义将连贯,故应以如此多之差别思择而理解。
Lābhapariṇāmanavinicchayakathā利养转移抉择论
§71
71. Lābhapariṇāmanavinicchaye tumhākaṃ sappiādīni ābhatānīti tumhākaṃ atthāya ābhatāni sappiādīni. Pariṇatabhāvaṃ jānitvāpi vuttavidhinā viññāpentena tesaṃ santakameva viññāpitaṃ nāma hotīti āha ‘‘mayhampi dethāti vadati, vaṭṭatī’’ti.
七十一、在利益转变决断中,「为你们带来酥油等」者,为你们之利益而带来之酥油等。「即使知道已转变之状态,以所说方式告知者,所告知者名为彼等之所有物」,故说「『请给我』,如是说,允许」。
‘‘Pupphampi āropetuṃ na vaṭṭatīti idaṃ pariṇataṃ sandhāya vuttaṃ, sace pana ekasmiṃ cetiye pūjitaṃ pupphaṃ gahetvā aññasmiṃ cetiye pūjeti, vaṭṭatī’’ti sāratthadīpaniyaṃ (sārattha. ṭī. 2.660) vuttaṃ. Aṭṭhakathāyaṃ (pārā. aṭṭha. 2.660) pana niyametvā ‘‘aññassa cetiyassa atthāya ropitamālāvacchato’’ti vuttattā na kevalaṃ pariṇatabhāvoyeva kathito, atha kho niyametvā ropitabhāvopi. Pupphampīti pi-saddena kuto mālāvacchanti dasseti. Vimativinodaniyaṃ (vi. vi. ṭī. 1.660) pana ‘‘ropitamālāvacchatoti kenaci niyametvā ropitaṃ sandhāya vuttaṃ, anocitaṃ milāyamānaṃ ocinitvā yattha katthaci pūjetuṃ vaṭṭatī’’ti vuttaṃ. Ṭhitaṃ disvāti sesakaṃ gahetvā ṭhitaṃ disvā. Imassa sunakhassa mā dehi, etassa dehīti idaṃ pariṇateyeva, tiracchānagatassa pariccajitvā dinne pana taṃ palāpetvā aññaṃ bhuñjāpetuṃ vaṭṭati, tasmā ‘‘kattha demātiādinā ekenākārena anāpatti dassitā. Evaṃ pana apucchitepi ‘apariṇataṃ ida’nti jānantena attano ruciyā yattha icchati, tattha dāpetuṃ vaṭṭatī’’ti tīsupi gaṇṭhipadesu vuttaṃ. Yattha icchatha, tattha dethāti etthāpi ‘‘tumhākaṃ ruciyā’’ti vuttattā yattha icchati, tattha dāpetuṃ labhati.
「花亦不允许令取来,此是就已转变而说。但若取已供养于一塔之花,供养于另一塔,允许」,在《义灯》中如是说。但在注疏中限定说「从为另一塔而种植之花鬘」,故不仅说已转变之状态,而且限定说种植之状态。「花亦」,以「亦」字显示从何处来之花鬘。但在《疑惑消除》中说:「『种植之花鬘』者,就由某人限定种植而说,未插之枯萎之花,取来后在任何处供养,允许」。「见到剩余」者,见到取了剩余而住。「勿给此狗,给彼」,此即已转变。但对畜生舍弃而给予后,若驱赶彼而令另一食用,允许,故「『在何处给』等,以一种方式显示无犯」。「如是,即使未问,知道『此未转变』者,依自己之意乐,在所欲之处,允许令给予」,在三部要典中如是说。「在你们所欲之处给予」,于此亦因说「依你们之意乐」,故在所欲之处,得令给予。
Parivāre (pari. aṭṭha. 329) pana nava adhammikāni dānānīti saṅghassa pariṇataṃ aññasaṅghassa vā cetiyassa vā puggalassa vā pariṇāmeti, cetiyassa pariṇataṃ aññacetiyassa vā saṅghassa vā puggalassa vā pariṇāmeti, puggalassa pariṇataṃ aññapuggalassa vā saṅghassa vā cetiyassa vā pariṇāmetīti evaṃ vuttāni. Nava paṭiggahā paribhogācāti etesaṃyeva dānānaṃ paṭiggahā ca paribhogā ca. Tīṇi dhammikāni dānānīti saṅghassa ninnaṃ saṅghasseva deti, cetiyassa ninnaṃ cetiyasseva deti, puggalassa ninnaṃ puggalasseva detīti imāni tīṇi. Paṭiggahapaṭibhogāpi tesaṃyeva paṭiggahā ca paribhogā cāti āgataṃ.
然而在《附随》(《附随注疏》第329页)中说:「九种非法施者,将回向给僧团的转向给其他僧团、或塔庙、或个人;将回向给塔庙的转向给其他塔庙、或僧团、或个人;将回向给个人的转向给其他个人、或僧团、或塔庙。」如是所说。「九种受取与受用」者,即这些施物的受取与受用。「三种如法施者,回向给僧团的就施给僧团,回向给塔庙的就施给塔庙,回向给个人的就施给个人。」这三种。「受取与受用」也是这些施物的受取与受用,如是所说。
Iti vinayasaṅgahasaṃvaṇṇanābhūte vinayālaṅkāre · 至此，在作为《律摄》注释的《律庄严》中
Dānalakkhaṇādivinicchayakathālaṅkāro nāma · 名为“布施特相等抉择论庄严”
Terasamo paricchedo. · 第十三章。