2. Pārivāsikakkhandhako · 2. 别住篇集
2. Pārivāsikakkhandhako2. 别住篇集
Pārivāsikavattakathāvaṇṇanā别住行仪之论释
§75
75. Pārivāsikakkhandhake antamaso mūlāyapaṭikassanārahādīnampīti ādi-saddena mānattārahamānattacārikaabbhānārahe saṅgaṇhāti. Te hi pārivāsikānaṃ, pārivāsikā ca tesaṃ pakatattaṭṭhāne eva tiṭṭhanti. Adhotapādaṭṭhapanakanti yattha ṭhatvā pāde dhovanti, tādisaṃ dāruphalakakhaṇḍādiṃ. Pādaghaṃsananti sakkharakathalādiṃ. ‘‘Vattaṃ karontī’’ti ettakamattasseva vuttattā saddhivihārikādīhipi abhivādanādiṃ kātuṃ na vaṭṭati.
75. 关于出家衣钵篇章的末尾部分，题为“去除根本污秽”等，文初以“开始的词”为名统摄意涵，谓此为掩除僧团中僧侣间互相轻慢、轻侮之行为的恐怖恶业。所谓“轻慢”者，意谓破坏他人悦纳之行为。具体为出家众在自己的集合场所内立于正位，不得随意踢打木板、树枝等物；亦不任意践踏脚地，如糖颗粒、稻谷等微细物体。如是称为“制造麻烦”。此行为虽微少，因闻者众多，故不宜施礼致敬等礼仪，以免生出混乱和不敬的状况。
‘‘Pārisuddhiuposathe kariyamāne’’ti idaṃ pavāraṇādivasesu saṅghe pavārente anupagatachinnavassādīhi kariyamānapārisuddhiuposathampi sandhāya vuttaṃ. Attano pāḷiyāti navakānaṃ purato.
“在清净守斋日仪式期间应当遵行”，此语合用于法会时之功德回向及忏悔辞中，针对未能到场而在他处进行斋戒者言。针对持守清净守斋的出家人，应当依规矩行事，如法开始经行，不可偷偷破戒。此乃提醒各自保持戒律纯净，勿因诸种原因而中断守斋。
‘‘Pārivāsikassevā’’ti idaṃ abbhānārahapariyosāne sabbe garukaṭṭhe sandhāya vuttaṃ. Tesampi paccekaṃ oṇojanassa anuññātattā tadavasesā pakatattā eva taṃ na labhanti.
“随侍出家人服侍之责”此语位于去除轻慢行为论述终结之处，意在总括所有威重仪式与侍从义务。且对个别后进出家众不被允许凌驾年长长老之行为，因长老所依法出的各类规定，后进者皆不得逾越。此处明确指出即便是各自单独执行任务，但若违反规矩也不得享有原本允许之权利。
Catussālabhattanti bhojanasālāya paṭipāṭiyā diyyamānabhattaṃ. Hatthapāse ṭhitenāti dāyakassa hatthapāse paṭiggahaṇaruhanaṭṭhāneti adhippāyo. Mahāpeḷabhattepīti mahantesu bhattapacchiādibhājanesu ṭhapetvā diyyamānabhattesupi.
谓‘四事受’即食堂中，依规依程序呈供的食饭。‘在持供者之手侧立’，意指于施与者一侧恭敬立定接受供养，此为持受食物之规矩。‘盛膳饭’意指置于大器皿中荟供于伟大神僧面前，亦在呈饭时将饭盛置在现有供食位置上。这表明饭食呈供之环境与礼节周详谨慎。
§76
76.Pāpiṭṭhatarāti pārājikāpattīti ukkaṃsavasena vuttaṃ. Sañcarittādipaṇṇattivajjato pana sukkavissaṭṭhādikā lokavajjāva, tatthāpi saṅghabhedādikā pāpiṭṭhatarā eva.
76.“犯巴拉基罪者极恶”。此判定乃针对犯戒中重罪巴拉基的埋没罪行而言，依律正集确立之。虽行为场所如旅行途中、林中简易草庵等不同，乃至休止地及破戒之情形各异，然因其业界性质，仍为严重败坏僧团之罪，故称为恶重罪。
‘‘Kammantipārivāsikakammavācā’’ti etena kammabhūtā vācāti kammavācā-saddassa atthopi siddhoti veditabbo. Savacanīyanti ettha ‘‘sadosa’’nti (sārattha. ṭī. cūḷavagga. 3.76) atthaṃ vadati. Attano vacane pavattanakammanti evamettha attho daṭṭhabbo, ‘‘mā pakkamāhī’’ti vā ‘‘ehi vinayadharānaṃ sammukhībhāva’’nti vā evaṃ attano āṇāya pavattanakakammaṃ na kātabbanti adhippāyo. Evañhi kenaci savacanīye kate anādarena atikkamituṃ na vaṭṭati, buddhassa saṅghassa āṇā atikkantā nāma hoti.
“行为即为出家人之言行”——由此语当知，所谓行为语言，指言辞已具实效。于此可知，“不应恶言”之义亦因此而生。此处“恶语”意指伤害他人心灵之一切恶音恶言。关于自言自语之行为，意为自身宣讲戒律，不可自作主张而破戒。倘若借言语从事损害教团和违犯律仪之活动，教团之戒规即禁止该行为。如此在对他人发言时，须尊重圣者教团，不得妄自违背戒行。对违犯规则轻慢教戒者，谓其名为僭越佛陀僧团戒行典章。
Rajohatabhūmīti paṇṇasālāvisesanaṃ. Paccayanti vassāvāsikacīvaraṃ. Senāsanaṃ na labhatīti vassaggena na labhati.
『扫尘地』者，乃叶屋之修饰语也。『资具』者，即雨安居衣。『不得卧具』者，谓于雨安居期满之时不得也。
Apaṇṇakapaṭipadāti aviraddhapaṭipadā. Sace vāyamantopīti ettha avisayabhāvaṃ ñatvā avāyamantopi saṅgayhati.
『无失道』者，即不偏差之道也。『若虽精进』者，此处了知彼事不属其境界，故即使不精进者亦摄入其中。
§81
81.Avisesenāti pārivāsikukkhittakānaṃ sāmaññena. Pañcavaṇṇacchadanabaddhaṭṭhānesūti pañcappakāracchadanehi channaṭṭhānesu.
『无差别地』者，谓对别住者与被举罪者同等而言。『以五种覆盖物所遮蔽之处』者，即以五类覆盖物所遮蔽之处所也。
Obaddhanti uṭṭhānādibyāpārapaṭibaddhaṃ. Pīḷitanti attho. Mañce vā pīṭhe vāti ettha vā-saddo samuccayattho, tena taṭṭikācammakhaṇḍādīsu dīghāsanesupi nisīdituṃ na vaṭṭatīti dīpitaṃ hoti.
『Obaddhanti』意为从起坐及其他行为受限。『Pīḷitanti』是压迫之意。此处又以坐垫或座席形状受压致声响，故法衣在长坐时不宜穿着，此理应明。
Na vattabhedadukkaṭanti vuḍḍhatarassa jānantassāpi vattabhede dukkaṭaṃ natthīti dasseti. ‘‘Vattaṃ nikkhipāpetvā’’ti idaṃ pārivāsādimeva sandhāya vuttaṃ.
『无破仪轨之恶作』者，此乃显示：即使是年长者，若知情而破仪轨，亦无恶作。『令放下仪轨』者，此语乃就别住等而言也。
Pārivāsikavattakathāvaṇṇanā niṭṭhitā. · 别住行仪之论释已毕。
Pārivāsikakkhandhakavaṇṇanānayo niṭṭhito. · 别住篇集注释之道已毕。